سرمقاله
اسماعیل عسلی
مطالبات قد کشیده
از جمله چالش‌هایی که در لایه‌های مختلف جامعه‌ی ما خودنمایی می‌کند عدم آشنایی با نحوه‌ی بیان اعتراض و ناخشنودی است. فرقی نمی‌کند که تماشاگر بازی فوتبال باشی یا عضوی از خانواده یا شهروندی عادی زیرا در هر صورت اغلب با مشکل انتخاب ادبیات مناسب برای بیان دیدگاه خود مواجه می‌شوی. اولین بازی لیگ برتر در این فصل که اصفهان میزبان آن بود بدون تماشاگر برگزار شد چرا؟ به دلیل انتخاب شیوه‌ای غلط برای بیان اعتراض. تماشاگر گاهی با توهین و ناسزا داور را تحت فشار قرار می‌دهد، گاهی بازیکن و در مواردی نیز مربی را زیر سئوال می‌برد. فرزند خانواده نمی‌داند چگونه می‌تواند پدر خود را برای وادار ساختن به همراهی در یک موضوع متقاعد سازد. همین ندانستن‌هاست که چالش‌آفرین می‌شود و به فرار از خانه، طلاق، درگیری‌های خیابانی هنگام ترافیک و محرومیت از تماشای بازی و … می‌انجامد. اصولاً نه تنها جوانان اعم از دختر و پسر بلکه حتی پا به سن گذاشته‌ها و افراد روزگار دیده نیز از تبحر لازم برای نه گفتن برخوردار نیستند و اگر با چیزی مخالف باشند مخالفت خود را با خشونت درهم می‌آمیزند. بسیار دیده شده است که ما نتوانسته‌ایم در برابر بازدید سرزده‌ی اقوام و دوستان واکنشی مناسب از خود نشان دهیم و ناگزیر آنها را ظاهراً با روی خوش می‌پذیریم اما پشت سر آنها از این که وقت‌شناس نیستند غیبت می‌کنیم که وقتی به گوش آنها می‌رسد به دلخوری می‌انجامد. در حالی که در برخی از جوامع برای نه گفتن مشکلی وجود ندارد و به راحتی می‌گویند ما امروز یا امشب فرصت نداریم پذیرای شما باشیم! (ادامه…)