سرمقاله
محمد عسلی
قانون اساسی و ضرورت تحلیل و بررسی آن
قانون اساسی در هر کشور تبلور اراده‌ی سیاسی مردم و سندی بنیادین در آن جامعه است که قدرت سیاسی را نظم و نسق بخشیده و چارچوب روابط میان فرمانروایان و فرمانبران را مشخص می‌سازد.
قانون اساسی مهمترین منبع حقوق اساسی در هر کشور است لذا به لحاظ سلسله مراتب حقوقی در صدر قوانین موجود قرار دارد.
قانون اساسی برای اولین بار در انقلاب مشروطیت شکل گرفت و در طول بیش از یک قرن چندین بار مورد تغییر و اصلاح واقع شد.
قبل از پیروزی انقلاب اسلامی و حتی بعد از آن تدوین کنندگان قانون اساسی که بیشتر حقوقدانان بودند بعضی از اصول آن را از قانون اساسی فرانسه که بعد از انقلاب ۱۹۷۸ تدوین شده بود الهام گرفتند.
به منظور حراست از قانون اساسی شورای نگهبان قانون اساسی تأسیس شد که سایر قوانین موضوعه را با شرع و قانون اساسی تطبیق دهد و مغایرت‌های آن را گوشزد نماید.
قانون اساسی ایران یک بار در سال ۱۳۶۸ مورد بازنگری قرار گرفته و با گذشت چند دهه هم اکنون نیز احساس می‌شود.
قانون اساسی ما نیاز به بازنگری مجدد دارد.
چین تاکنون هر ده سال یکبار در قانون اساسی خود بازنگری کرده اصولی را حذف و اصولی را اضافه نموده است. بدیهی است در شرایطی که دستاوردهای علمی و فناوری‌های نو به نو و تحولات سیاسی و اقتصادی در جهان من جمله ایران مدام در حال رشد و تغییر است قانون اساسی که زیربنای تمامی قوانین موضوعه کشوری است به حسب نیاز می‌باید مورد تحقیق، تفسیر و بازنگری قرار گیرد. بی‌شک قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران یکی از مترقی‌ترین قوانین حقوق عمومی است که حاصل خون شهدای انقلاب و تلاش‌های نستوه مردم قهرمان ماست که به آرای عمومی گذاشته شده و مردم ما با اکثریت قریب به اتفاق به آن رأی مثبت داده‌اند.
و اما بعد: (ادامه…)