سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
دهن‌کجی به توسعه‌ی متوازن
ضرب‌المثلی است که می‌گوید ” فلانی به یک مویز دچار گرمی می‌شود و به یک غوره به سردی مبتلا می‌گردد ” حکایت توسعه در جامعه‌ی میان مایه‌ی ما همین گونه است به طوری که از یک سو موشک‌های رشک‌برانگیز میان برد طراحی می‌کنیم و می‌سازیم و آزمایش می‌کنیم و از سویی دیگر قادر به ساخت لوازم و قطعات استاندارد برای خودروهای سواری نیستیم. از یک سو در بحث ساخت و ارسال ماهواره به فضا حرف‌های زیادی در رسانه‌ها برای گفتن داریم و قرار است تا پنج سال دیگر زنگ تولید هواپیماهای مسافربری را به صدا درآوریم و از سوی دیگر با به صدا درآمدن زنگ تحریم‌های اقتصادی زمینگیر می‌شویم. از یک سو قادریم تجمعات میلیونی راه بیندازیم و از سوی دیگر نمی‌توانیم عزم ملی را برای استحکام‌بخشی به پایه‌های اقتصاد مقاومتی جزم کنیم. در برخی هنرها و رشته‌های ورزشی بروز و ظهوری جهانی داریم و در برخی هنرهای دیگر مهجور و عقب‌افتاده هستیم و زنگ تفریح به حساب می‌آییم!
از یک سو نخبگان پرورش یافته در دبیرستان‌ها و دانشگاه‌های ما در مهمترین مراکز علمی و پژوهشی کشورهای توسعه یافته فعالیت دارند و از سوی دیگر سهم مردم ایران از چنین قابلیت‌هایی چندان قابل توجه نیست. از یک سو قوانین سختگیرانه‌ای داریم که چندین نهاد مشورتی در تدوین و تنظیم آن تشریک مساعی داشته‌اند و از سوی دیگر در مقام اجرای همین قوانین می‌لنگیم و گاهی از وجود تناقض در قوانین سخن می‌گوییم. از یک سو در ردیف ۱۰ کشور ثروتمندان جهان قرار داریم و از سویی دیگر اکثریت مردم ما به سبک و سیاق فقیرترین مردم دنیا روزگار می‌گذرانند. از یک سو توقع داریم که همه‌ی مردم دنیا به حرف ما گوش کنند و از ما الگو بگیرند و از سوی دیگر قادر به صدور بخشنامه‌ای اقتصادی که چالش‌برانگیز نباشد نیستیم! (ادامه…)