سرمقاله
اسماعیل عسلی
پیام های روشن یک جمع بندی
شاید تاکنون شنیده باشید که گاهی یک مسئول می گوید با وجود فلان شخص در فلان پست و سمت دیگر جایی برای من نیست و به قول معروف یا من یا او ؛ در واقع آنچه موجب بی علاقگی دو مسئول ناهمخوان برای انجام کاری مشترک در یک اداره و سازمان می شود عدم هم کفوی آنها در نگرش، تخصص و انگیزه است [این موضوع غیر از موازی کاری هایی است که خارج از چارچوب های رسمی صورت می گیرد] طبیعی است که این دو نفر نتایج تلاش های یکدیگر را خنثی می کنند لذا یکی از آنها ترجیح می دهد شخصیت و دیدگاه خود را وجه المصالحه ی برخی بازی ها قرار ندهد.
اصولا ناهمخوانی و تزاحم و ناسازگاری آفت پیشبرد امور کشور است. البته منظور این نیست که همه باید یک جور فکر کنند زیرا در این صورت هم پیشرفتی حاصل نخواهد شد. مقصود این است که افراد شاغل در یک اداره و سازمان باید ضمن برخورداری از شایستگی های لازم برای انجام کار، انگیزه ی مشترکی نیز داشته باشند. هر چند از این جهت که دو فرد رقیب، رفتار یکدیگر را رصد می کنند، این امر به مدیر بالادستی کمک می کند تا بر جزئیات رویدادهای حوزه ی کاری اش با توجه به گزارش هایی که از رقبا دریافت می کند، اشراف داشته باشد اما رقابت باید معطوف به انجام کار درست باشد. فاجعه زمانی رخ می نماید که وقتی می بینیم مسئول منسوب به حزب رقیب در حال نتیجه گیری از اقدامات خود در راستای رفاه مردم و امنیت کشور است با یک اقدام ویرانگر رشته هایش را پنبه کنیم. این بدان می ماند که وقتی می بینیم همبازی ما در تیم ملی موقعیت گلزنی دارد به دلیل عضویت او در تیم باشگاه رقیب، با یک اقدام خودسرانه مانع گلزنی او شویم. این که گفته می شود احزاب و گروه های سیاسی در ایران رفتاری کودکانه دارند به همین بازی های نفرت انگیز برمی گردد که از ناپختگی گروه های سیاسی و بیگانگی آنها با میهن دوستی حکایت دارد. ما در بسیاری موارد در نقد ها و پایش ها نیز رفتاری منصفانه نداریم . منصف کسی است که حتی اگر دشمنش هم حرف درستی زد بر آن صحه بگذارد چه رسد به کسی که هموطن اوست و دنبال انجام کار مردم است. (ادامه…)