سرمقاله
محمد عسلی
و اندر آن دایره سرگشته پابرجا بود
زمین گاه از آب و سبزه و درخت اعتبار می‌گیرد. گاه از ساحل و دریا، گاه از عمر خانه‌ها و گاهی هم از آدم‌ها.
زمین کربلا، زمین نجف، زمین مکه، زمین مدینه و زمین خراسان با زمین‌های دیگر به لحاظ جنسیتی که از خاکند تفاوتی ندارند. تفاوت آنها به آدم‌هایی است که خونشان به آنها اعتبار داده. خونی که در آن ایمان، شجاعت، خدامحوری و عشق به پاکی و پاکیزگی جاری است. انسان‌های بزرگ نه فقط زنده بودنشان و زندگی‌شان به آنها اعتبار می‌بخشد و برای مردمان عزیز و مکرمند بلکه چگونه مردنشان و چگونه رفتنشان نیز اسوه و سرمشق می‌شود.
بسیاری از ائمه و صلحای دین و مذهب ما در شرایط سخت به شهادت رسیده‌اند و همگی یک هدف و یک مقصد را طی کرده‌اند و آن راه راست و صراط مستقیم بوده است. همان راهی که خداوند در قرآن، انجیل، تورات و دیگر کتب آسمانی به انسان‌ها نشان داده است. (ادامه…)