سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
به همین سادگی
اولین قصه‌ای که در گوش ما زمزمه شد قصه‌ی آدم و حوا بود و هبوطی که داشتند تا بدانیم ما نیز فرزندان آدم هستیم و در معرض اشتباه و در تیررس نگاه آزمندانه‌ی شیطان؛ پس از آن کورسوی امیدی پیدا شد برای بازگشت به بهشت و فرزندان آدم از آن زمان تاکنون معبر مسدود شده‌ی بهشت را می‌گشایند و هموار می‌کنند.
بهشت کجاست و چه ویژگی‌هایی دارد؟ بهشت آنچنان که از نامش پیداست بهترین جای زندگی است و اینگونه توصیف شده است که هر چه بخواهی و اراده کنی در دسترس توست. بی‌هیچ زحمت و تلاشی و در چنین بهشتی جاودانه‌ای بی‌آنکه برخورداری‌های گوناگون برایت ملال‌آور و تکراری باشد.
و بشر سال‌هاست که روی این کره‌ی خاکی خواب بهشت را می‌بیند و گاهی این دنیا را با آن دنیا عوضی می‌گیرد و تصور می‌کند که جاودانه است و هر غلطی که دلش خواست می‌کند و همچنین تصور می‌کند که هر چیزی را که اراده کرد بی‌هیچ زحمت و تلاشی به دستش می‌رسد.
هستند کسانی که بهشت موعود را نسیه می‌پندارند و در تدارک احداث بهشتی در همین دنیا هستند و در تمام عمر حتی برای یک لحظه هم از خیال گشت و گذار در بهشتی خودساخته بیرون نمی‌روند و اگر دستشان به دهانشان رسید سعی می‌کنند با الگوبرداری از بهشت رؤیایی باغی ردیف کنند با جویبارهایی لبریز از آب زلال و صد البته پیدا می‌شوند کسانی که با حالت قهر پشت به دنیا می‌ایستند و خود را به آب و آتش می‌زنند بدان امید که بهشت آن جهانی به روی آنها آغوش بگشاید! و اگر راستش را بخواهید دنیا عرصه‌ی رودررویی نسیه‌پنداران و نقدپنداران بهشت است در این میان مضحک‌ترین آدم‌ها کسانی هستند که خود را فرزند آدم نمی‌دانند و تصور می‌کنند که پاک می‌آیند و پاک می‌روند در حالی که خداوند تمامی انسان را اینگونه توصیف کرده است. (ادامه…)