سرمقاله
محمد عسلی
سوادآموزی در گذشته و حال
سواد، سیاهی مرکبی بود که در صفحات سفید کاغذ و یا چوب و پوست برای نگارش و خط‌نویسی از آن استفاده می‌شد.
از دوران تصویرنگاران تا به اینک که خط مراحل مختلف و تکاملی را پشت سر گذاشته به منظور انتقال مفاهیم، نیازها و خواسته‌ها، سواد به معنای دانایی در خواندن و نوشتن مطمح نظر جوامع انسانی بوده است.
با توجه به پیشرفت‌های قرن اخیر در صنعت الکترونیک، به طور کلی سواد مفهوم گسترده‌تر و متفاوتی پیدا کرده به نحوی که در ارتباطات و تعاملات اجتماعی باسواد کسی است که بتواند طرز استفاده از وسایلی همچون کامپیوتر، گوشی‌های تلفن همراه، دریافت پول از عابربانک‌ها را بداند و قادر به کسب اطلاعات از دستگاه‌های پیشرفته‌ای که به جای انسان‌ها خدمات‌دهی می‌کنند باشد.
هر چند خواندن و نوشتن مقدمه و پله اول ورود به مطالعه و آموزش است، اما پیچیدگی‌های آموزش و پرورش از طریق وسایل الکترونیک از یک سو و از دیگر سوی عدم استطاعت و توانایی مالی برای اقشار زیر خط فقر به ویژه در روستاها و شهرستان‌های محروم موجب شده فاصله طبقاتی در نحوه آموزش هم به فاصله‌های طبقاتی توانمندی‌های مالی اضافه شود. (ادامه…)