سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
و مسیح آمد
” سلام بر روزی که به دنیا آمد، روزی که از دنیا رفت و روزی که برانگیخته می‌شود ”
مردمان در هر عصری گونه‌ای چشم به راهی دارند و همواره سر می‌گردانند تا نجات‌بخشی از خویش بیرون بیاید و کاری کند اما از آنجایی که هیچ تغییر بنیادین بدون عزم و اراده‌ی انسان‌ها در سایه‌ی همگرایی جهانی صورت نمی‌گیرد بخش زیادی از انرژی و همت راهنمایان آسمانی برای ترمیم اخلاق و رستگاری به هدر می‌رود.
و مسیح آمد. دشواری ظهورش نشان می‌داد که با استقبال و خوشامدگویی کسانی که قرار بود با آمدن او بروند روبه‌رو نخواهد شد. او نیز همانند موسی در خلوتی آمیخته به هراس متولد شد و بالندگی‌اش با هزاران اما و اگر همراه بود. عطوفت و مهربانی و همنشینی با طبقات فرودست جامعه، دلجویی از بیماران و تقدیم کردن اعتماد به نفس به کسانی که مرگ و ذلت را باور کرده بودند از جمله صفاتی است که به حضرت عیسی(ع) نسبت داده‌اند. متفاوت بودن پیامبران با سایر انسان‌ها گاه قبل از به دنیا آمدن خودنمایی می‌کند. کودکی توأم با پنهان زیستن، یتیمی و تن دادن به کارهای سخت و دلبستگی به تنهایی و فاصله گرفتن از جامعه‌ای که به انواع پلشتی‌ها آلوده شده است از مشترکات پیامبران است. (ادامه…)