سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
خنده‌ی خداوند
از جمله نشانه‌های سوءمدیریت ظرف دهه‌های گذشته، بحران‌های زیست‌محیطی تحمیل شده به منابع آبی و خاکی و هوایی است. حتماً می‌پرسید منابع هوایی دیگر چه صیغه‌ای است. منابع هوایی همان هوای نسبتاً سالمی بود که تنفس می‌کردیم و اکنون آلوده‌اش کرده‌ایم. تلفات ۵۰۰۰ نفری آلودگی هوای تهران و چندین برابر آن در کلانشهرهایی نظیر اصفهان، اراک، تبریز و اهواز نتیجه‌ی بی‌توجهی به اولویت‌های زیست‌محیطی ظرف سال‌های گذشته بوده است. یکی از اشکالات عمده‌ی وارد بر سیاستمداران در بحث معضلات زیست‌محیطی این است که هم خودشان و هم مردم را فریب می‌دهند. برای نمونه از آنجایی که پایین رفتن سالانه‌ی سفره‌های آب زیرزمینی قابل دیدن نیست هرگز از آن به عنوان عملکرد منفی خود حرفی نمی‌زنند. خیلی وقت است که دیگر شاهد بارش برف زمستانی و زیبایی‌های آن در برخی شهرها و کلانشهرها نبوده‌ایم. یک سال در منطقه‌ای شاهد خشکسالی هستیم و سالی دیگر در همان منطقه سیل خانه‌ها را ریشه‌کن کرده و با خود می‌برد. می‌گویند طبیعت تعادل خود را از دست داده و رفتاری جنون‌آمیز در پیش گرفته است اما اینگونه نیست بلکه طبیعت هشیار است و از خود دفاع می‌کند. (ادامه…)