سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
سرچشمه‌های احساس هم‌سرنوشتی
احساس هم‌سرنوشتی از جمله مؤلفه‌های اصلی وحدت و یکپارچگی ملی است به این معنا که تمامی کسانی که تابعیت یک کشور در شناسنامه‌ی آنها قید شده احساس کنند که برنامه‌ها، سیاستگذاری‌ها، موضع‌گیری‌ها، سیاست داخلی و خارجی و پروژه‌ها و نحوه‌ی تقسیم بودجه و همچنین مشارکت آنها در امور اجتماعی و سیاسی و اقتصادی، تنبیه‌ها و تشویق‌ها، واگذاری مسئولیت‌ها و تقسیم امکانات و … همه و همه در راستای حفظ منافع ملی و دفاع از حقوق آحاد شهروندان است. وقتی اتباع یک کشور احساس کنند که مسافر یک کشتی هستند انگیزه‌ی زیادی دارند که برای عبور بی‌خطر از اقیانوس فرصت‌ها و تهدیدها همکاری کنند. بدیهی است که نهادینه شدن فرهنگ مشارکت در گرو نهادینه شدن احساس هم‌سرنوشتی در تمامی افراد است. برای رسیدن به چنین حسی ساز و کارهای گوناگونی تعریف شده که بر اساس آن بحث تبعیت همگان از قانون اساسی، تفکیک قوا، انتخاب چهره‌های کلیدی مؤثر در اداره‌ی کشور از طریق انتخابات، به رسمیت شناخته شدن احزاب و گروه‌هایی که خاستگاه مردمی و جایگاه اجتماعی در خور اعتنایی دارند، استقبال از مشارکت اقلیت‌های دینی در تمامی امور، به کارگیری افراد متخصص و نخبه و در عین حال دلبسته به منافع ملی، توزیع عادلانه امکانات آموزشی، خدماتی، پزشکی و فرهنگی و امنیتی در جای‌جای کشور و … از لوازم ایجاد احساس هم‌سرنوشتی است. یکی از نشانه‌های عدم احساس هم‌سرنوشتی بی‌تفاوتی مردم نسبت به رویدادهایی است که با چاشنی فرصت و تهدید رخ می‌دهند. اینکه مردم در واکنش به یک فراخوان یا رویداد بگویند به ما مربوط نیست مفهومی جز این ندارد که خود را در منافع و مضرات آن شریک نمی‌دانند. (ادامه…)