سرمقاله
محمد عسلی
حلقه گمشده نکونامی
نگاه مادی با کمرنگ شدن احساس عاطفی رابطه مستقیم دارد و فقر و نداری با درک احساس بیچارگان. بدین معنی که انسان‌ها وقتی در یک طبقه قرار می‌گیرند یکدیگر را بیشتر درک می‌کنند و احساس را به نسبت نیازهای هم تحریک می‌کنند. کسی که فقیر است و ثروت آنچنانی ندارد حال و روز فقرا را بیشتر درک می‌کند تا ثروتمندی که در طبقه خود بیشتر با متمولان و پولداران همنشین است. به عبارت دیگر:
«حالت سوخته را سوخته دل داند و بس
شمع دانست که جان دادن پروانه ز چیست»
اگر به ۵۰ یا ۷۰ سال قبل برگردیم و در ادبیات آن روزگاران غور کنیم که بسیاری از دستاوردهای ارتباطی جدید، انسان‌ها را به لحاظ عاطفی از یکدیگر جدا نکرده بود حس ترحم، نوعدوستی، همنوایی و فقیرنوازی بیشتر بود. حتی در میان ثروتمندان، واقفین بزرگی را شاهد بودیم که هنوزا هنوز آثار ماندگار آنان مانند ساختمان‌های وقفی خدمات‌رسان نیازمندانند.
امروز حلقه گمشده نیکوکاری و نکونامی ارتباطات نزدیک و رو در رو است که وسایل جدید ارتباط جمعی این توفیق را از همگان گرفته است و تمامی احساسات در قلب فضای مجازی همانند گل‌های مصنوعی رنگ و لعابی دارند و بس. (ادامه…)