سرمقاله محمد عسلی ۱۸ دی ۱۳۹۹
انرژی هسته ای ایران و اما و اگرها

اولین تلاش ایران برای دستیابی به فناوری انرژی هسته ای به دهه ۵۰ میلادی باز می گردد در سال ۱۹۵۸ ایران به عضویت آژانس بین المللی انرژی اتمی (I.A.E.A) درآمد و از این تاریخ به بعد نمایندگان ایران در نشست های آژانس حضور داشتند. نخستین کشوری که ایران را به دستیابی به فناوری هسته ای ترغیب کرد و تکنولوژی آن را به ایران منتقل نمود آمریکا بود.
در سال ۱۹۶۵ پس از طرح الحاق ایران به کنوانسیون آژانس بین المللی، این موضوع در اداره حقوقی وزارت خارجه وقت ایران توسط آقایان (هرمیداس باوند، پرویز مهدوی و عضدالدین کاظمی) که اولین تیم حقوقی هسته ای را تشکیل می دادند بررسی شد و ایران در همان سال، این قرارداد را با آژانس به امضاء رساند. در سال ۱۹۶۷، آمریکا اولین رآکتور تحقیقاتی ۵ مگاواتی آب سبک را به ایران فروخت و شرکت آمریکایی(AMF) این رآکتور را در دانشگاه تهران نصب و راه اندازی کرد. این رآکتور از اورانیوم غنی شده با خلوص ۹۳ درصد استفاده می کرد و آمریکا پیش از وقوع انقلاب اسلامی، حدود ۵ کیلوگرم سوخت اورانیوم غنی شده سطح بالا به ایران داد که تحت نظارت و تدابیر حفاظتی آژانس بین المللی انرژی اتمی در انبار سوخت اورانیوم غنی شده در محل رآکتور تهران نگهداری می شود و تا امروز مرتبا تحت بازرسی رسمی و غیر رسمی کارشناسان و بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی می باشد. (ادامه…)