سرمقاله “محمد عسلی” ۲۲ دی ۱۴۰۰
چگونه قانونمداری را نهادینه کنیم؟

قانون، مقررات موضوعه ای است که توسط نمایندگان مجلس تصویب و به اطلاع عموم از طریق درج در روزنامه رسمی کشور می رسد و نیز طی مراحلی رسانه ای می گردد. قانونمداری در واقع فرهنگی است که در رفتار مردمان به صورت عادت در می آید و معمولاً آحاد جامعه موظف به تبعیت از آن هستند، تخلف از قانون جرم است.
قانون برای ایجاد نظم و امنیت و نیز به منظور اجرائی شدن نیازهای مردم تصویب می شود و یا برای اجرای مصوبات به ضرورت و نیاز هر جامعه اجرائی می شود. معمولاً قانونمداری می باید در مدارس از همان دوران کودکی آموزش داده شود و در عمل مفید افتد. در کتاب های درسی دوران ابتدایی آموزش ها به صورت عملی به کودکان تفهیم می شود. مثلاً علائم راهنمایی و رانندگی را با شکل آموزش می دهند و پلیس و وظایف او را به بچه ها گوشزد می کنند و نحوه عبور از خیابان را به آنها یاد می دهند. (ادامه…)

سرمقاله “اسماعیل عسلی” ۲۱ دی ۱۴۰۰
امواج مخاطب ربا

در کنار جنگ های نظامی ، رقابت های اقتصادی ، جنگ آب و اختلافات مرزی ، امروزه جنگ دیگری هم در فهرست منازعات انسانی قرار گرفته که با محوریت مخاطب ربایی دنبال می شود، زیرا در عصر ارتباطات فراگیر ، همه می خواهند شنونده و بیننده ی بیشتری داشته باشند تا بتوانند کالاهای فرهنگی و صنعتی خود را به آنها بفروشند و هوادارجمع کنند. تکنولوژی هم تمام قد در خدمت ارتباطات فراگیرانسانی قرار گرفته و ابداع کنندگان این تکنولوژی نیز در ردیف ثروتمندترین ها هستند و رقابت بر سر داشتن بیشترین مخاطب حتی به زاویه ی خانه ها نیز کشیده شده است . بر این اساس اصوات ، خطوط ، عکس ها  و تصاویر متحرکی که متناسب با سلایق گوناگون برنامه ریزی و تدارک دیده شده ، در خدمت بزرگترین شاخصه ی انسانی که برقراری ارتباط باشد ، قرار گرفته است . (ادامه…)

سرمقاله ” محمد عسلی” ۲۰ دی ۱۴۰۰
گر آنها که می گفتمی کردمی

موریس مترلینگ سالها بر روی زندگی مورچگان، موریانه و زنبور عسل مطالعه کرد. حاصل این مطالعات سه کتاب به نام های «مورچگان، موریانه ها و زنبورهای عسل» بود.
نتیجه تمامی این پژوهش ها آن بود که آنها بدانچه براساس غریزه و تجربه فهم می کنند، عمل می کنند.
چه بسا نویسندگان و دانشمندانی سراغ داریم که نصایح و سخنان حکمت آموز آنها برای خوانندگان بدیع و تازه، دلچسب و عقلایی و حاصل یک عمر مطالعه است اما خود به آنها عمل نکرده اند.
ژان ژاک روسو هر چند کتابی نوشت به نام «امیل در آموزش و پرورش» و مکتب ناتورالیسم «طبیعت گرایی» را بنا نمود اما فرزندان خود را به پرورشگاه سپرد و آنها را از آنچه نوشته بود محروم کرد و بعدها کتابی به رشته تحریر درآورد به نام «اعترافات» و خطاها و گناهان خود را در آن برشمرد. (ادامه…)