سرمقاله
محمد عسلی
یادکردی به رسم قدردانی از زنده‌یاد ناصر امامی
اهل فرهنگ، ادب، شعر و سخن باشی و در مجالس و محافل تو را بشناسند و به تعریف و تمجیدت بپردازند می‌شوی مثل خیلی از کسانی که تاکنون از دری آمده‌اند و از در دیگری رفته‌اند بی‌آنکه تأثیری بر ادبیات مردم و ذهن و زبانشان گذاشته باشند اما اگر سالیانی رفتار فرهنگی و عشق به زندگی دیگران در تو نهادینه شده باشد و جدای از تفاخر به شعر و شاعری و ادب و سخن‌های صواب و ناصواب به خدمت خلق در آیی و از تو خیری به دیگران رسد بی‌آنکه انتظار جبرانی، گوشه چشمی، عنایتی از این و آن داشته باشی آن وقت می‌شوی استاد ناصر امامی که قبل از آنکه شنیدن نامش تداعی‌کننده‌ی حرف و سخن و شعر و آثارش باشد، اخلاق حمیده، تواضع و قصد کمک‌رسانی و خدمتش تداعی می‌شود.
و اما بعد:
ناصر امامی را اینگونه شناختم که واقعاً ناصر بود. برای همه، خوب و بد نمی‌کرد. غریبه و خویش برایش فرقی نداشت. در سمت معاونت فرهنگی بیمارستان کوثر در جامه خدمت بود و به قول خودش فرهنگ‌درمانی می‌کرد. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
پاسخی مشترک به یک پرسش
بسیاری از مردم تجربه همه جانبه‌ای از تأثیر دین‌باوری و گرایش به معنویت بر مناسبات اجتماعی آشنایی ندارند، در حالی که دستاوردهای سازنده و عینی و این جهانی باورمندی به ارزش‌های الهی به اندازه‌ای چشمگیر و غیر قابل انکار است که حتی برخی از جامعه‌شناسان سکولار نیز به قدرت نظام‌بخشی و هماهنگ‌کنندگی رویکرد عمومی به دین اذعان دارند و تأکید می‌کنند که بهره‌گیری از باور دینی عامه‌ی مردم برای القای احساس هم‌سرنوشتی و تشویق آنها به نوعدوستی، هزینه‌ی اداره‌ی جامعه را به نحو معجزه‌آسایی کاهش می‌دهد.
اگر چنین است که هست می‌توان این پرسش را مطرح کرد که مگر دین با روح انسان چه می‌کند؟ پاسخ ساده و سهل‌الوصول آن این است که دین با معرفی خدا به عنوان ناظر بر گفتار و رفتار و حتی پندار انسان، در وجود هر شخص باورمند به این حقیقت، یک نگهبان و ناظر می‌گمارد تا در نهان و آشکار خود را در محضر خدا ببیند.
هر چند هدف متعالی باورمندان به دستورات الهی درک بهشت و ثواب اخروی است اما با نهادینه شدن رفتارهای درست و امکان مشاهده‌ی نتایج عینی آن در همین جهان، هر انسان باورمندی احساس خواهد کرد همان بهشتی که در جهان آخرت به او وعده داده شده را می‌تواند در دنیا ایجاد کند. اینجاست که باید اعتراف کنیم این همه پولی که صرف خرید و نصب دوربین‌های مداربسته، گماشتن نگهبانان مسلح حقوق‌بگیر، حصارهای فلزی، دزدگیرهای خودکار الکترونیک، قفل و بندها و انواع گشت‌ها و مراقبت‌های انتظامی و بازرسی‌ها و… می‌شود در واقع هزینه‌ای است که جامعه بابت بی‌دینی می‌پردازد. اصولاً برای جامعه‌ای که ساز و کارهای دینی بودن آن در ابعاد قانونی، اجرایی و قضایی بخش قابل توجهی از بودجه کشور را می‌بلعد قابل قبول نیست که با وجود اینکه عنوان جامعه‌ی دینی را یدک می‌کشد بهره‌ی چندانی از نتایج عینی دین‌باوری نداشته باشد. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
مردم از حاکمیت چه می‌خواهند ؟
امام علی(ع) می‌فرماید: «نعمتان مجهولتان، الصحه و الامان»
[دو نعمت ناشناخته‌اند، سلامتی و امنیت]
اگر دولت به همین دو وظیفه عمل کند که در قانون اساسی هم به تفسیر و تدوین آمده بسیاری از مشکلات مردم حل می‌شود. هر چند اقداماتی شده اما کافی نیست زیرا سلامت را به دو دسته تقسیم کرده‌اند، سلامت تن و سلامت روان.
سلامت تن در گرو غذای خوب و کافی، کار و تلاش، ورزش، تفریح، بهداشت و درمان و امید و شادمانی است.
سلامت روان نخست در گرو سلامت تن است و بعد از آن نیازمند آرامش.
زندگی بدون اضطراب و دلشوره و بدون خشونت و سخت‌ورزی موجب امنیت خاطر می‌شوند و عبادت و بندگی باورانه و بدون ریا این آرامش را لطیف کرده، استمرار می‌بخشد.
و اما امنیت نیز هر چند یک مفهوم کلی است، اما به دو دسته تقسیم می‌شود.
نخست امنیت جانی و دوم امنیت روانی. (ادامه…)