سرمقاله
اسماعیل عسلی
گستره رونق تولید
همگامی مردم با برخی شعارها ریشه در پیوند آن با زیرساخت¬های زندگی و تاثیر مثبت تحقق آن بر حال و آینده¬ی کشور دارد اما مهمترین موضوع در رابطه با رونق تولید که به عنوان شعار سال مطرح گردیده درک صحیح و همه جانبه از آن است.
ما وقتی از رونق تولید سخن می¬گوییم باید توجه داشته باشیم که تولید به خودی خود رواج پیدا نمی¬کند مگر این که زیرساخت¬های آن فراهم باشد و فهم این مسئله باید بیش از همه مطمح¬نظر قانونگذاران در مجلس قرار گیرد به طوری که در همان ابتدای سال فراکسیون¬های مختلف که خروجی رایزنی¬ها و مصوبات آنها می¬تواند موانع قانونی رونق تولید را از سر راه بردارد زنگ حرکت به سمت تحقق شعار سال را به صدا درآورند.
به موازات آن دولت نیز که بهره¬های فراوانی از رونق تولید می¬برد و می-تواند مالیات بیشتری دریافت کند و عملکرد خود درخصوص رشد اقتصادی را ترمیم کند و با کاهش آمار بیکاری شاهد رضایتمندی مردم باشد به میدان بیاید. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
رهاورد سیل!
سیل آمد: سیل. سیلی کم سابقه که پیران روزگار گذشته و حال به یاد ندارند. خرابی¬های بسیار رساند، خانه¬ها را خراب کرد، راه¬ها را درهم پیچید، دکل¬های برق را از جا کند. مثل یک طوفان سهمگین. جادویی بود. گویی آسمان با زمین جنگی نابرابر داشت که پس از سالها عقده¬اش ترکید و گریست چنانکه همه را و همه چیز را آب برد. آبی که هم نعمت شد و هم زحمت افزود.
سیل آمد، سیل با باران و یا باران با سیل. فرقی نمی¬کند تا بالاخره آمد چنانکه برکه-ها را که هیچ دریاچه ها را هم سیراب کرد و سدها را در برابر حجم خود ناتوان ساخت. کارشناسان هواشناسی علت¬ها را به زعم خودعلمی بیان کردند تا بدانجا که گفته شد لکه های خورشیدی بعضاً محو شده¬اند و یا همه لکه¬ها در گوشه¬ای نجواگرند روی چشم خورشید و چشمه را بازگذاشته¬اند تا آب¬های اقیانوس¬ها را تبخیر کنند و بفرستند به سوی خاورمیانه
خاورمیانه بلازده از جنگ و خشکسالی و فقر…اما چشم شما چه پنهان که اینجا سیل¬ها علاوه بر آنکه ترسالی را به ارمغان آورد و امیدی در دل زمین¬های بایر انداخت بسیار اشک¬ها را نیز جاری کرد تا چشم روستائیان و کشاورزان مزرع سبز فلک را از یاد ببرند و به فلک تنبیهی آسمان بیاندیشند که کاسه و کوزه و فرش را هم آب با خود برده در چادری یا زیر سقف آسمان بارانی، تماشاچی اندوخته خود هستند که به دریا می رود.
و اما بعد؛ (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
کسی چه می داند
رویدادهایی که مردم را به سختی می¬اندازند هر چند پیوند چندانی با عملکرد دولت نداشته باشند ناخواسته نوک تیز انتقادات مردمی را متوجه دولت می¬کنند چون اغلب مردم به دلیل عدم اشراف بر مشکلات ساختاری ساده¬ترین راه را انتخاب کرده و به سمت نزدیک¬ترین هدف شلیک می¬کنند.
عملکرد تمسخرآمیز و ویرانگرانه¬ی دولت احمدی¬نژاد که در سال¬های پایانی ریاست جمهوری¬اش حتی خشم حامیان قسم خورده¬ی خود را نیز برانگیخت به نهادینه شدن نقدهای روزافزون به دولت بیش از هر زمان دیگری منجر شد.
اگر چه روحانی توانست با بهره¬گیری از موج نارضایتی¬ها از یک دولت مدعی اصولگرایی ریاست قوه مجریه را در دست گیرد اما چون او نیز مانند سایر روسای جمهور قادر به تابوشکنی و عدول از برخی شعارهای دست و پا گیر در حوزه¬ی سیاست خارجی نبود، شرایط معیشتی مردم آنقدر اسفبار شد که ناگزیر امتیازاتی برای ایجاد تعدیل در شرایط حاکمیت جو نارضایتی به مردم اعطا شد که از جمله¬ی آنها باز شدن نسبی فضا در بحث اطلاع¬رسانی و مناسبات اجتماعی بود که البته با توجه به وابستگی برخی روزنامه¬ها و نشریات به یارانه¬های دولتی از ضریب اطمینان بالایی برخوردار نیست خصوصا این که دولت با مد نظر قرار دادن چربش تاثیرگذاری فضای مجازی بر سمت¬دهی به افکار عمومی از یک سو و افزایش قیمت دلار از سویی دیگر، به کاهش میزان حمایت های مالی از نشریات روی خوش نشان داد. (ادامه…)