سرمقاله
محمد عسلی
رونق تولید و اما و اگرها
از جمله علائق انسانها که فی نفسه به طبیعت انسان برمی¬گردد تولید است. بدین معنی که هر انسانی از اینکه چیزی را تولید می¬کند احساس خوبی دارد. از کشاورز تا کارگر و از مخترعین و مکتشفین همه به نوعی از آغاز خلقت آدمی به دنبال تولید بوده¬اند گویی تولید گم شده انسان¬هاست که برای پیدا کردن آن نیروی بدنی، هوش، استعداد، تجربه و دانش به کار گرفته می¬شوند.
قبل از انقلاب صنعتی که هنوز ماشین بخار اختراع نشده بود و بیشتر تولیدات توسط نیروی انسانی و حیوانی به دست می¬آمد نوع مصرف و نحوه زندگی نسبت به امروز بسیار متفاوت بود و تولید رونق کنونی را نداشت. سطح توقعات و شیوه زندگی هم متفاوت بود.
آنچه امروز مطمح نظر اقتصاددانان برای تأمین مایحتاج زندگی انسان¬هاست و بشتر استفاده از وقت و سرمایه کمتر برای تولید بیشتر است به وسیله ماشین فناوری¬های نوین هرچند ابزارها و کارخانجات متنوعی را موجب شده¬اند که سرعت، دقت، نظم و دانش تجربی را یدک می¬کشند اما بدون امکاناتی چون سرمایه، نیروی انسانی، موقعیت مکانی و امنیت شغلی تولید میسر نمی¬شود.
و اما بعد؛ (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
گنج واژگون
رفتارترامپ و پیوند آن با اتاق فکر و دولت در سایه ای که انتظار می رود با توجه به درهم¬تنیدگی¬های اقتصادی آمریکا با اروپا هماهنگ باشد، پرسش هایی را به ذهن متبادر می¬کند که پاسخگویی به آنها می تواند به فهم بهتر آنچه در خاورمیانه می-گذرد یاری رساند؛ چرا که هیچ عقل سلیمی نمی پذیرد اتحادیه ی اروپا که عملا شریک تجاری آمریکا محسوب می شود در جریان جزِئیات اتخاذ سیاست هایی که تاثیر آن بر مناسبات اقتصادی اروپا با جهان اجتناب ناپذیر است نباشد لذا ما به جای تردید در کم و کیف عملکرد آمریکا، اروپا، روسیه و چین که ظرف سالهای گذشته نشان داده¬اند علیرغم جنگ های زرگری، قاعده¬ی بازی را رعایت می کنند و هوای منافع یکدیگر را دارند و گوش دادن به داستان های هزار و یک شبی که راه می-اندازند، باید نگاه تردیدآمیز خود را متوجه عملکرد گردانندگان کشورهای واقع شده در خاورمیانه کنیم. اثبات این قضیه از یک سو بسیار ساده و از سویی دیگر دشوار است زیرا به راحتی توسط طرف های درگیر تکذیب می شود. در عین حال فرض کنید کشورهایی نظیر عربستان سعودی، اردن، مصر، سوریه، عراق، لبنان، امارات متحده عربی، قطر، افغانستان، پاکستان، ترکیه و ایران به توافقی دست یابند که منجر به اتخاذ مواضع مشترکی پیرامون مسائل جهان، نفت و موضوع اسرائیل شود یعنی در واقع شاهد اتفاقی باشیم که اعضای اصلی شورای امنیت مدعی تلاش برای تحقق آن هستند و با صدای بلند می گویند به دنبال صلح پایدار در خاورمیانه هستیم و تاکنون چندین بار هم بابت تلاش های ظاهری خود در این خصوص جایزه¬ی نوبل دریافت کرده¬اند! پرسش این است که آیا آمریکا، روسیه، اتحادیه اروپا و چین به چنین همگرایی و توافقی رضایت می¬دهند یا این که منافعشان ایجاب می¬کند بحران در این منطقه باید کماکان ادامه داشته باشد. شاید کسانی که اهل حساب و کتاب باشند بهتر بتوانند به این پرسش پاسخ دهند زیرا می¬دانند که با برقراری صلح در خاورمیانه و فراهم شدن امکان همگرایی در خصوص سیاست¬های نفتی و رفع اختلافات ارضی و مرزی و قومی و مذهبی، اقتصاد آمریکا و اروپا و روسیه و چین که برمبنای وجود جنگ و درگیری بویژه در منطقه خاورمیانه طراحی شده دچار فروپاشی می¬شود. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
ای کاش
اگر ترامپ ذره¬ای حس انسانیت و شعور داشته باشد بهتر است وقتی از سرسرای سازمان ملل عبور می¬کند برای لحظه¬ای بایستد و این شعر مانای سعدی را بخواند
«بنی آدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند
چو عضوی بدرد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار…»
دم از حقوق بشر زدن و بر علیه بشر جنگ¬افروزی کردن پارادوکسی است که امروز عالم و عامی فهم کرده¬اند و دیگر حنای حقوق بشر قلابی ترامپ رنگی ندارد.
ایرانیان ۷۰۰ سال قبل از چنان اخلاق و تمدنی برخوردار بوده¬اند که علیرغم اشغال کشورشان توسط متجاوزان شاعری مانند سعدی داشته¬اند که به دنیا درس اخلاق داده و هر یک از سخنان گهربارش برای همیشه تأثیرگذار و قابل توجه است.
و اما بعد؛ (ادامه…)