سرمقاله
اسماعیل عسلی
کیمیای احساس هم سرنوشتی
رویدادهای طبیعی دو رو دارد چه ریزگرد باشد چه زلزله یا سیل. یک روی آن را باید واکنش طبیعت به دستکاری¬ها و ویرانگری¬های صورت گرفته توسط انسان¬ها تلقی کرد و روی دیگر آن آثار مثبت و منفی است که از خود بر جای می¬گذارد اما هر چه باشد می¬گذرد هر چند در خاطره¬ها می¬ماند. اما این که می¬گوییم می¬گذرد به این معنا نیست که تکرار نمی¬شود لذا معمولاً کشورهایی نظیر ایران که جایگاه ویژه¬ای در فهرست کشورهای حادثه¬خیز دارند باید نگاهی جدی به موضوع دفاع غیر عامل داشته باشند.
دفاع غیرعامل رفتاری همگانی و تجربه شده در بحث مقابله با سوانح طبیعی است. امتیاز دفاع غیرعامل این است که با اتکاء به نظام¬مندی حساب شده¬ای که دارد جایگاه هر فرد و گروهی را در منطقه حادثه دیده مشخص می¬کند و از سردرگمی جلوگیری می¬نماید. ویژگی دفاع غیرعامل این است که تمامی نهادها و سازمان¬ها و مراکز علمی و محله¬ها و آحاد مردم در آن عضویت دارند و میزان و حوزه¬ی مسئولیت آنها مشخص شده است. برای نمونه اگر سیل شیراز را در نظر بگیریم. از آنجایی که قاعدتا بر مبنای پیش بینی¬های قبلی هواشناسی باید ستاد مقابله با بحران تشکیل می¬شد و اعضای اصلی آن در اتاق فکر و فرمان حضور می¬داشتند در همان دقایق آغازین بارش متراکم و غیرمنتظره می¬توانستیم شاهد تماس تلفنی یکی از دانشمندان و کارشناسان و صاحب نظران مقابله با سوانح طبیعی و عضو تعریف شده¬ی ستاد بحران و دفاع غیرعامل به ستاد شبانه¬روزی تشکیل شده باشیم. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
شهردار شیراز، آبی، خاکستری، سپید یا سیاه
شیراز هم همانند دیگر کلانشهرهای ایران شهردارهای بسیاری به خود دیده است که عمرشان بعضاً کوتاه همانند آه بوده است و یا دو الی سه سالی بیشتر از دیگری کرسی مدیریت شهری را در اختیار داشته اند.
شهر شیراز که در طول ۵۰ سال گذشته از طول و عرض گسترده شده و به هر سال بر جمعیت و ساخت و سازهای آن افزوده گردیده تاکنون شهرداری را در خاطره ندارد که از او الگویی حسنه به جای مانده باشد و یا اسمی، لقبی، تندیسی و نشانی سراغ داشته باشیم که تلاش ها و یا مجاهدتهای آنان را از یاد نبریم. حتی ساعت گل شیراز را که عمری ۶۰ ساله دارد به پیرنیا استاندار اسبق فارس نسبت داده اند و پلی هم بدین نام داریم.
و اما بعد؛
افتتاح خط سوم مترو شیراز که با حضور معاون رئیس جمهور آقای جهانگیری رسانه ای شد، ایشان زبان به تحسین و تمجید شهردار شیراز گشود و از تلاش های مهندس اسکندرپور قدردانی کرد اما این قدردانی را سیل بلعید. در طول یک سال چندین بار تلفن شهردار را به صدا درآوردم. جوابی نشنیدم به جز اسفندماه که در مسافرت تهران بوده از این قضیه دلخور بودم که گفت: حتی فرصتی برای پاسخ تلفنی ندارم.
در ملاقات حضوری دریافتم که شهرداری نه صرفاً هنر مدیریتی است که توسط دیگران انجام می شود بلکه انتظار است وقایع شهری و شرایط و امکانات به گونه است که هر شهرداری را تمام وقت درگیر می کند چنانکه خود را نیز گاه و بیگاه به فراموشی می برد چه برسد به خانواده
ما مردم در قضاوت هایمان پیوسته یا سیاه می بینیم یا سپید. آبی و خاکستری نمی بینیم و نمی پذیریم که در زمان رخدادهای وقایع تلخ و شیرین تا چه میزان کار می شود و چه کسانی در تحقق رویدادها دخیلند و مقصرند یا بی گناه. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
همانی که باید باشیم
سیل با پشت سر گذاشتن شیب¬ها و دره¬ها غلتان پیش می¬آید و به حکم آن که می-گویند “هر کجا پستی است آب آنجا رود” همین که به دیوار کوتاهی رسید جا خوش می¬کند. ارمغان چنین سیلی که با عدم دوراندیشی به استقبالش می¬رویم مرگ است و ویرانی و خسارت های فراوان.
سیل هرچند خیلی چیزها را با خودش می¬آورد اما دست خالی هم نمی¬رود یعنی این که بی¬گمان چیزهایی را نیز با خود می¬برد. از دارایی و محصولات کشاورزی و خاک و گل و لای گرفته تا آبروی کسانی که به آن نیاندیشیده اند. همان کسانی که می-گویند این سیل ظرف ۱۰۰ سال گذشته بی سابقه بوده به نحوی بر سابقه¬دار بودن آن صحه می گذارند آن هم در صد سال پیش که مردم به امکانات امروزی دسترسی نداشته¬اند ولی درعین حال سیل های فراوانی را از سر گذرانیده اند اگرچه با تلفات و خسارات قابل توجیه! اینجاست که سیل می تواند خط¬کشی برای اندازه گیری قد مسئولین باشد یا شاخصی برای ارزیابی جایگاه یک کشور در جدول توسعه یافتگی! از جمله نشانه های توسعه¬ی نامتوازن که سیل آن را بخوبی نمایان ساخت این است که ما در برخی از زمینه¬ها به کشورهای پیشرفته تنه می زنیم اما در برخی مسایل نظیر مقابله با سیل و پیشگیری از فاجعه رفتاری مشابه کشورهای عقب افتاده و فقیر داریم. (ادامه…)