سرمقاله “اسماعیل عسلی” ۲۴ آبان ۱۴۰۰
طعم هم سرنوشتی

از جمله موضوعاتی که تکلیف آن در جامعه ما روشن نیست ، سخنگویی از طرف مردم است . این که امروزه در سایه ی تکنولوژی ، هر کسی می تواند تریبونی در اختیار داشته باشد فی الواقع یک نعمت است. اما این که چگونه از این نعمت استفاده کنیم ، اما و اگرهای زیادی دارد . یک اصل پذیرفتنی داریم و آن این که هر کس می تواند سخنگوی خودش باشد اما دیگران حق ندارند بی حساب و کتاب حکم سخنگویی مردم را برای خود بنویسند ؛ آسیبی که از سرچشمه به پایین سرایت کرده این است که همه از طرف مسئولین و مردم سخن می گویند ، به طوری که نمی توان بر اساس گفته های یک فرد به مسئولیت و ماموریت او پی برد . مثلا صاحب یک تریبون در یک اداره غیر مرتبط با سیاست خارجی گاهی طوری سخن می گوید و برای سایر کشورها تعیین تکلیف می کند که گویی وزیر امور خارجه مشغول سخنرانی است ، جالب اینجاست که نقل قول هم نمی کند بلکه چنین سخنانی را به دیدگاه و نظر مردم نسبت می دهد در حالی که ما بسیار دیده و شنیده ایم که سخنگوی یک دولت و یا یک کشور خارجی در پاسخ به پرسشی خاص سکوت می کند زیرا احساس می کند که پاسخگویی به چنین پرسشی وظیفه ی او نیست و یا این که برای پاسخگویی آخرین اطلاعات لازم را در اختیار ندارد و چه بسا ظرف مدت کوتاهی نظر دولت متبوعش پیرامون چنین موضوعی عوض شده باشد اما اگر مشابه همین پرسش را برای یک مسئول جزء در جامعه ما مطرح کنند ، پاسخش را در آستین دارد و بلافاصله با توسل به چند شعار نهادینه شده خط و نشانی می کشد که بیا و ببین . (ادامه…)

سرمقاله “محمد عسلی” ۲۳ آبان ۱۴۰۰
قدرت برهنه

از میان هوس های بی پایان انسان، میل به قدرت و شکوه از همه نیرومندترند این دو هوس یکی نیستند. هرچند بستگی نزدیک با هم دارند، نخست وزیر قدرتش بیشتر و شکوهش کمتر است، پادشاه شکوهش بیشتر و قدرتش کمتر است، اما معمولا آسان ترین راه به دست آوردن شکوه، به دست آوردن قدرت است. این نکته مخصوصا در مورد مردمانی که با امور اجتماعی و سیاسی سر و کار دارند صادق است، بنابراین هوس شکوه همان اعمالی را باعث می شود که هوس قدرت، و این دو انگیزه را. از لحاظ غالب مقاصد عملی، می توان یکی دانست. فئودال ها برای جذب منفعت و کار بیشتر از رعایا از قدرت برهنه استفاده می کردند. قدرت برهنه، قدرت شمشیر است، قدرت نیروهای نظامی و انتظامی که برای ایجاد نظم و مقابله با شورشیان، جنایتکاران، و برهم زنندگان نظم و قانون وجودشان یک ضرورت است.
اما اگر قدرت برهنه در یک حکومت استبدادی در برابر آزادیخواهان و طرفداران حکومت مردم سالار قرار گیرد موجب خلاء ارزش های سنتی می شود. اقتصاددانان مکتب قدیم و کارل مارکس که در این خصوص با آنها موافق بود، گمان می کردند که در علوم اجتماعی سودجویی اقتصادی را می توان انگیزه اساسی انگاشت، آنها اشتباه می کردند زیرا میل به انواع کالاها، جدا از قدرت و شکوه، محدود است و با مختصری کاردانی می توان آن را ارضاء کرد. (ادامه…)

سرمقاله “اسماعیل عسلی” ۲۲ آبان ۱۴۰۰

رقابت همگانی

وقتی از زاویه ای خاص به زندگی نگاه می کنیم اولین چیزی که بیش از سایر چیزها چشم ما را می گیرد و توجه ما را به خود جلب می کند رقابتی است که در همه جا وجود دارد. آدمی از زمانی که چشم به روی دنیا باز می کند در واقع پا به میدان رقابت برای سازگاری با محیط و شرایط می گذارد و اگر نتواند خود را با شرایط و محیط سازگار کند یا می میرد و یا به جایی نخواهد رسید .تا اینجای قضیه همه چیز بر محور غریزه ، ژنتیک و طبیعت می چرخد اما به موازات رشد عقلی و معنوی انسان ها، بعدها این رقابت به موضوعات گوناگون از جمله دانش و فرهنگ و هنر و جامعه و اقتصاد و سیاست تسری پیدا می کند. انسان ها وقتی در قالب خانواده و گروه های اجتماعی و صنفی و ملی و منطقه ای قرار می گیرند پا به عرصه ی رقابت های جدی تر می گذارند که نتیجه ی طبیعی آن افزایش کیفیت زندگی است . (ادامه…)