سرمقاله اسماعیل عسلی ۲۸ مهر ۱۴۰۰
جای خالی اخلاقمداری

درک این واقعیت تلخ که تخلف در همه جا جریان دارد برای یک روزنامه نگار که دائما اخبار مربوط به برخوردهای قضایی را با سازمان ها و نهادها و افراد گوناگون رصد می کند کار چندان دشواری نیست . وقتی در یک خانواده دو نفر با لاپوشانی و دروغ با زندگی کنار می آیند نباید انتظار داشته باشند که فرزندانشان نیز به تدریج به دروغ آلوده نشوند . جامعه هم همین گونه است .عبور از قانون تنها به گذرگاه ها و پایانه های مرزی و گمرکات محدود نمی شود چرا که اجناس قاچاق نیازمند حمل و نقل هستند بنابراین تضمین جابجایی کالاهای قاچاق نیز نیازمند تخلف و چشم پوشی در مراحل بعدی است همچنان که فروش و عرضه و حتی خرید لوازم قاچاق نیز نیازمند نادیده انگاشتن منافع ملی است . این که ناگهان می شنوید چندین قاضی و وکیل به دلیل تبانی و عدول از عدالت دستگیر و از کار منع می شوند و چندین مسئول در بانک مرکزی که ترمینال اصلی جلوگیری از تخلفات مالی است دستگیر و محاکمه می شوند نیز بخشی از این پازل است . (ادامه…)

سرمقاله محمد عسلی ۲۷ مهر ۱۴۰۰
زبان آتشینم هست لیکن…

«محال است چیزی نبشتن که به ناراست ماند
سخنی برانم که آن را به تعصبی و تربدی کشد»
ابوالفضل بیهقی
در این روزگار
که چشم های ماهواره ها از فراز دورتر فاصله های آسمان به زمین، مگس نشسته روی چکمه سربازان خفته در سنگرهای عمیق را به تصویر می کشند و نان روی تابه داغ را به سرب مذاب آغشته می کنند و نفس برآمده از سینه سوخته نوزاد در قنداق را اندازه می زنند، کدام شادی فرصت ظهور می یابد تا بدان امیدی برای زندگی باشد؟ (ادامه…)

سرمقاله سردبیر “اسماعیل عسلی” ۲۶ مهر ۱۴۰۰
بازار راه خودش را می رود

کارکردهای متفاوت بازار قبل و بعد از انقلاب نشان دهنده ی نقش شاخه ای از طبقه ی متوسط در شکل گیری جریان های اجتماعی و سیاسی است . در این میان نباید از کنار جایگاه متفاوت بازارهای سنتی و عمده فروش ها و بازرگانان در مقایسه با خرده فروشان و مغازه دارانی که در محلات شکل می گرفتند به سادگی عبور کرد . پیوند بازار خصوصا بازار سنتی با متولیان امور دینی هم در جریان انقلاب مشروطیت برجسته بود و پس از آن هم در زمان وقوع انقلاب به اوج خود رسید. بازاریان سنتی تا پیش از انقلاب و اندکی پس از آن رابطه ای معنادار و هویت بخش در پیوند با جایگاه طبقاتی خود با حوزه های علمیه داشته اند به طوری که برخی از بازاریان بخشی از وقت خود را صرف رفت و آمد و بعضا تعلیم در حوزه های علمیه می کردند و اغلب با پرداخت خمس و زکات به عنوان پشتوانه ی اقتصادی ، تاثیرگذاری بالایی در جهت حراست از موجودیت حوزه های علمیه داشتند . تامین مخارج آیین های مذهبی ، (ادامه…)