سرمقاله
محمد عسلی
هفته خبرنگار را چگونه برگزار کنیم؟
شهادت شهید صارمی خبرنگار سازمان خبرگزاری ایرنا در افغانستان که به دست عمال طالبان به وقوع پیوست بهانه¬ای شد تا برای بزرگداشت آن شهید روزی هم به روز خبرنگار در سالنامه ما ایرانیان اختصاص یابد و همه سایت¬ها ضمن ذکر نام و یاد آن بزرگوار از زحمات و خدمات خبرنگاران کم و کمتر تجلیل به عمل آید.
این تجلیل بیشتر جنبه وصفی دارد تا مالی و نه فقط گرهی از مشکلات عدیده خبرنگاران باز نکرده بلکه برعکس بعضاً نوع و نحوه تجلیل به ویژه در مسایل مالی شأن و جایگاه خبرنگاران را نسبت به رسالت و زحمات شبانه¬روزی آنان تضعیف و مخدوش کرده است.
هر چند بر این باوریم که حرمت امامزاده به متولی است و بسیار شاهد بوده¬ایم که اصحاب رسانه به ویژه خبرنگاران نسبت به حفظ شأن و جایگاه خود در تنویر افکار عمومی همانند معلمان بعضاً کوتاهی کرده¬اند و به قول ملک¬الشعراء بهار:
«قدر استاد نکو دانستن
حیف استاد به من یاد نداد…»
و اما بعد:
اغراق¬آمیز نیست اگر بگوییم روزنامه¬نگاران بیشتر نردبان ترقی و معرفی مدیران ارشد نظامند، نه از آن جهت که دلبستگی شخصیتی به آنان دارند بلکه از این جهت که آنان را نمایندگان و مدیران نظام جمهوری اسلامی می¬دانند و برای حفظ و پاسداشت این نظام که حاصل خون شهداء و حمایت¬های مردمی است رسالت خود را انجام می¬دهند، هر چند نقد عملکرد آنان و روشنگری در این خصوص را نیز از وظایف خود می¬دانند.
متأسفانه بسیار اتفاق افتاده که هر چند مدیران و کارگزاران نظام از عملکرد اصحاب رسانه منتفع شده و بدینوسیله خود را به مردم و افکار عمومی معرفی کرده¬اند امّا التفاتی به زحمات این قشر زحمتکش جامعه نداشته و کوچک¬ترین نقدی را از جانب آنان بر عملکرد خود برنمی-تابند و گاه و بیگاه زبان به گله می¬گشایند که چرا فلان روزنامه زحمات آنان را زیر سؤال برده و یا فلان خبرنگار در کار آنان دخالت کرده است.
و اما بعدتر: (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
پاکی و آرامش شیراز با رواج دوچرخه سواری
با ایجاد خطوط ویژه دوچرخه سواری در برخی از نقاط شهر شیراز به همت شهرداری گام های مقدماتی در راستای نهادینه کردن استفاده از دوچرخه توسط شهروندان برداشته شده است اما تا زمانی که شاهد اختصاص خط ویژه رفت و آمد دوچرخه سوارها در خیابان های پر ترافیک و اصلی شهر نباشیم استفاده از دوچرخه صرفاً به عنوان ورزش و تفریح به همان مسیرهای تعریف شده محدود خواهد شد چرا که دوچرخه سواران باید از چند جهت خیالشان راحت باشد یکی از جهت امنیتی زیرا هم اکنون با وجود تردد انواع خودروها، موتورسیکلت ها و سایر وسایط نقلیه عمومی که فضای زیادی را اشغال می کنند در صورتی که دوچرخه سواران به هر دلیل آسیب ببینند، انعکاس خبر آن از انگیزه دوچرخه سواران خواهد کاست و مسأله ی دیگر آلودگی ناشی از تردد خودروهاست که برای دوچرخه سواران مخاطره آمیز است. نکته ی دیگری که باید ملحوظ نظر قرار گیرد این که اگر خط ویژه ای برای تردد دوچرخه سوارها در خیابان وجود نداشته باشد، ممکن است دوچرخه سوارها بخواهند از پیاده رو به عنوان مسیر جایگزین استفاده کنند که برای عابرین پیاده ایجاد زحمت می کند. کما این که بسیار دیده شده است موتورسیکلت سوارها هر جا با راه بندان مواجه می شوند بدون در نظر گرفتن حقوق عابرین پیاده مبادرت به چنین کاری می کنند. بدیهی است چون نگاه شورای شهر به دوچرخه، آینده نگرانه است باید در مصوبات خود برای تعریض خیابان ها به این نکته توجه داشته باشند و یک عرض استاندارد را در دو طرف هر خیابانی برای دوچرخه سوارها در نظر بگیرند. به هر حال اگر استفاده از دوچرخه در شهر شیراز جا بیافتد بسیاری از معضلات ترافیکی خود به خود حل می شود. از جمله مشکل آلودگی هوا، انسداد مسیرها، کندی جابجایی وسایط نقلیه عمومی و همچنین کم تحرکی شهروندان. تجربه نشان داده است که نهادینه سازی برخی رفتارها صرفاً با توصیه و سخنرانی امکان پذیر نیست. وقتی شهرداری یک قدم برمی دارد و مبادرت به ایجاد و تعریف چند مسیر برای دوچرخه می کند، متقابلاً شهروندان نیز با فراهم دیدن بستر مناسب، همراهی و همگامی می کنند و صد البته چندین سال طول می کشد تا امتیازات یک رفتار مفید به حال جامعه خود را نشان دهد و همه را به سمت خود متمایل کند. به نظر می رسد مشکل اساسی رفت و آمد در شیراز اغلب به وجود خیابان های کم عرض خصوصاً در محدوده ی بافت قدیم برمی گردد که تعریض آنها پرهزینه است و مقاومت زیادی نیز برای حفظ شرایط کنونی صورت می گیرد. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
سبک هرم واروه
پس از اینکه افغانستان به دست طالبان افتاد انتظار می‌رفت که این گروه مدعی اسلام و شریعت با جلوگیری از کشت خشخاش و فراوری تریاک با یکی از مهمترین عوامل مرگ و میر و بزهکاری در جهان مبارزه کنند اما نه تنها چنین اتفاقی نیفتاد بلکه شاهد اختصاص روزافزون زمین‌های بیشتر به کشت خشخاش بودیم و سودآوری این محصول به اندازه‌ای برای این گروه وابسته به استعمارگران غربی قابل توجه بود که عده‌ای از عوامل خود را به صورت شبانه‌روزی مأمور مراقبت مسلحانه از کشتزارهای خشخاش کردند. هم اکنون نیز با وجود اینکه دولت افغانستان مشغول مبارزه با طالبان است هنوز هم شاهد کشت خشخاش و برداشت تریاک که صدها هزار هکتار مزرعه در افغانستان را شامل می‌شود هستیم. به هر حال تجارت مواد مخدر در جهان هم برای برخی دولت‌ها سودآور است و هم اینکه تعدادی از جوانان ساده‌لوح و خیابانی و احمق را دچار نشئگی و بعضاً خماری می‌کند و آنها را که می‌توانند طلبکار حقوق شهروندی باشند تا سطح یک بزه کار قابل تعقیب تنزل می‌دهد. در کشورهایی نظیر افغانستان، پاکستان و برخی از کشورهای آمریکای جنوبی که اینگونه است. (ادامه…)