سرمقاله
محمد عسلی
بعد از عاشورا
بعد از عاشورا فقط یک پیام مانده است؛ «آنان که رفتند کاری حسینی کردند؛ اینان که مانده‏‏اند باید کاری زینبی کنند و گرنه…»(۱)
به راستی امام حسین (ع) که بود؟ چه کرد؟ و چرا بدانگونه شهید شد؟ آثار آن شهادت‏ها چه پیامدهایی به دنبال داشت؟ نادمان چه کسانی‏اند؟ وظیفه شیعیان در این برهه از زمان چیست؟ اگر امروز امام حسین (ع) می‏بود، چه می‏کرد؟ چه می‏گفت و به کدام جنگ می‏رفت؟
بعد از عاشورا، بعد از سوگواری‏ها، بعد از سینه‏ زدن‏ها و شیون کردن‏ها و بعد از آه و ناله‏ها و نذری دادن‏ها، چه باید کرد؟
حالا چقدر حسینی شده‏ایم؟ عطر کلاممان چقدر بوی عطر کربلایی‏ها می‏دهد؟ آزادی را چگونه پاس می‏داریم؟ شجاعت را چگونه تعریف می‏کنیم؟ دوستی و وفاداری و همراهی و همدلی را با چه زبان و بیانی توصیف می‏کنیم؟ امام حسین (ع) را چگونه شخصیتی شناخته‏ایم؟ چه عهد و پیمانی با شهدای کربلا بسته‏ایم؟
پاسخ به این سؤالات چندان مشکل نیست اگر صادق باشیم! به روش شهدای کربلا چه جوان‏هایی که به عرصه‏های نبرد حق علیه باطل فرستادیم و چه آدم‏های صادقی که دیدیم و شنیدیم، اما نامردی‏ها و نامردمی‏ها هم بسیار دیده‏ایم.
کجاست عرصه‏ای که حماسه حسینیان را به چشم جهانیان کشید و ملت‏های خواب‏زده را بیدار کرد؟ اگر خود از خواب غفلت برخاسته‏ایم.
و اما بعد: (ادامه…)

یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
آرام و باوقار و روشنگر
واقعه ی عاشورا از جهت ‏تأثیرگذاری بر ابعاد گوناگون زندگی شیعیان با هیچ واقعه ی دیگری قابل مقایسه نیست چرا که بر تمامی مناسبات و تعاملات سایه افکنده و به شناسنامه ی آنها تبدیل شده است‏. نامگذاری برخی از کودکانی که به دنیا می آیند با این ماجرا پیوند خورده به طوری که نه تنها نامهایی نظیر حسین‏، عباس‏، اکبر‏، اصغر‏، زینب‏، سکینه و فاطمه در شمار پرکاربردترین اسامی قرار دارد بلکه برخی از اسامی ترکیبی نظیر علی اصغر، علی اکبر‏، امیرحسین‏، محمدحسین‏، عباسعلی و‏… نیز در رتبه ی بعدی از لحاظ فراوانی قرار می گیرد‏. درصد قابل توجهی از نذورات در ایام محرم ادا می شود و سالانه میلیونها نفر به این طریق اطعام می شوند. نکته گفتنی در این خصوص این است که هر چند انتظار می رود اطعام ویژه مساکین باشد اما انتساب طعام به نام امام حسین (ع) و حضرت عباس (ع) و سایر شهدای کربلا قداستی ایجاد کرده که متمکنین و خانواده های برخوردار نیز برای دریافت غذا در صف های طولانی می ایستند و گاه شاهد هستیم که اقلیت های دینی نیز چنین فرصتی را برای بهره مندی از برکات سفره امام حسین (ع) غنیمت می شمارند. نامگذاری مساجد و حسینیه ها‏، آب انبارها‏، سقاخانه ها و نهادها و اماکن عام المنفعه و مدارس علمیه و خیابان ها و میدان ها و بزرگراه ها با محوریت شهدای کربلا خصوصاً حضرت حسین ابن علی و عباس ابن علی صورت می گیرد‏. این که شیعیان اصرار دارند که مناسبت های شاد و فرخنده نظیر عقد و عروسی و سورها و مهمانی های شاد خود را در روزی برگزار کنند که در تقویم قمری به عنوان روز تولد امام حسین (ع) و حضرت ابوالفضل ثبت شده باشد نیز حائز اهمیت شایانی است‏.
در محاورات اجتماعی و معاملات، قسم خوردن به شهدای شاخص عاشورایی عادت جاافتاده ای است که از توجه ویژه شیعیان به چنین شخصیت هایی حکایت دارد‏. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
عزای حسینی، چگونه و چرا؟
گریستن برای ظلم و شقاوتی که بر امام حسین (ع) و فرزندان و اهل‏بیت و یاران باوفایش رفته است به همان اندازه ارزش معنوی دارد که خوشحال بودن برای چنین مجاهدان فی‏‏سبیل‏اللهی که اسوه حسنه شدند و سرمشقی برای انسان‏های کمال‏یاب و افتخاراتی عظیم برای مسلمانان به ویژه شیعیان.
و اما بعد:
مظلومیت جهادگران سرزمین کربلا هر چقدر جانسوز و دردآور باشد که بتواند قرن‏ها بعد از آن سینه به سینه نقل شود و میراث معنوی آن به ما برسد به آن اندازه نیست که تأثیرپذیری از آن وقایع تلخ ما را در حق‏طلبی، حق‏باوری و حقگویی و مجاهدت در این راه مصمم و شجاع به آوردگاه حق و باطل آورد.
اگر هر سینه‏زن و زنجیرزنی و یا هر مداح و نوحه‏خوانی به هر سال به خود بباوراند که هر آنچه می‏شنود و یا می‏گوید در مدح و ثنای امام حسین (ع) بدان عمل نماید و یا حداقل سالی یکی از آن صفات را در تعاملات اجتماعی بروز دهد بسیاری از مسایل رفتاری و اخلاقی جامعه ما حل می‏شود و ما دیگر شاهد دروغ، ریاکاری و بدرفتاری با هم نخواهیم بود.
مهم‏تر از آن گناه از جامعه ما رخت برمی‏بندد.
همه می‏دانیم که ائمه اطهار (س) مراد و الگوهای نیکوی ما بوده و هستند. اگر این الگوها و سنت‏های آنان در جامعه ما نهادینه شود چه بسیار خوشبخت و باسعادت ملتی خواهیم بود که دیگر هیچ دشمن و یا مخالفی نخواهد توانست بر ما ستم کند و یا خرده بگیرد.
و اما بعدتر: (ادامه…)