طنز ویژه هفته خبرنگار
اسماعیل عسلی
درخواست عاجزانه ی پدری از فرزند خبرنگارش
بر لب خشک و ترک خورده ی دریا بنویس
محشر خر شده سرتاسر دنیا، بنویس
کودتا، جنگ، ترور، قتل و جفا، آتش و دود
بر زمین نیست کسی اهل مدارا، بنویس
روز و شب عکس و خبر می رسد از قهر و طلاق
نامه از گوشه ی زندان به زلیخا بنویس
راز این خواب دل آشفته که تعبیر نداشت
بر لحاف و تشک و روی متکا بنویس
عشق دق کرده، وفا جوک شده، عاشق دمرو
شرح شیدایی خود با خط خوانا بنویس
جان من روزی اگر دست به خودکار شدی
از دل تنگ من و وسعت صحرا بنویس
ایدز بر نقرس و اسهال و وبا می خندد
درد بی نسخه ما گشته معما بنویس
اگر از حرمت جان دست ودلت می لرزد
روی این خاک فلاکت زده با پا بنویس
ما که مردیم ز بس شرح جهنم خواندیم
کمی از حوض و گل و شاخه ی طوبی بنویس
قصه ی لشکر اسکندر ملعون کافی است
قصه ی فقر من و سارق «دارا» بنویس
بخت ما بین که در این دوره هوا وارونه است
خاک بر سر شده دریای نمک زا، بنویس
توی دنیای خبر، بی خبران مجنونند
خبری از رخ و زلف و لب لیلا بنویس
بانک ها منتظرند، وامی اگر میخواهی
بی تعارف دو سه تا برگ تقاضا بنویس
وقتی از کوچه ی دزدان دغل می گذری
روی دیوار و درش کلمه ی حاشا بنویس
بین این قوم اگر بر سر مردم دعواست
ادعا ول کن و از علت غوغا بنویس
هیچ قرنی به جهان این همه کذّاب نداشت
از حقوق بشر بی کس و تنها بنویس
گر چه فریاد تو را گوش بدهکاری نیست
محض آرامش وجدان خود انشا بنویس
- دوشنبه ۱۸ مرداد ۱۳۹۵
- سرمقاله
یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
زندگی ایرانی
عواید حاصل از صنعت توریسم به اندازه ای چشمگیر و تعیین کننده است که امروزه حتی کشورهایی که فاقد جاذبه های تاریخی، تمدنی، طبیعی و درمانی هستند نیز تلاش می کنند با احداث ساختمان های بلندمرتبه، پارک ها و بوستان های چشم نواز، ساخت آب نما و آکواریم، ایجاد منطقه ی آزاد تجاری، برقراری خطوط هوایی مطمئن با خدمات بالا و دعوت از هنرمندان و ورزشکاران به فستیوال ها و جشنواره هایی که راه می اندازند، توجه ساکنان کشورهای گوناگون خصوصاً همسایگان آبی و زمینی را به کشور خود جلب نمایند.
با وجود این که هوای کشورهای امیرنشین واقع در حوزه ی خلیج فارس در بیشتر ایام سال گرم و غیر قابل تحمل است اما با توجه به این که اداره کنندگان این کشورها صنعت توریسم را مبنایی برای رونق اقتصادی خود قرار داده اند در تلاش هستند با ایجاد جاذبه های فراوان و استفاده ی بهینه از خلأهای موجود در ایران، پاکستان و افغانستان و عراق در پیوند با تفریح و سرگرمی، زمینه جلب و جذب شهروندان این کشورها را فراهم کنند. حتی کار را به آنجایی کشانده اند که برای پزشکان مجرب ایرانی خصوصاً فارسی ها تور پهن کرده اند تا پروسه ی توریسم درمانی خود را نیز تکمیل کنند. با این وصف پازل جاذبه های توریستی آنها با عبور موفقیت آمیز از این مرحله تکمیل می شود، زیرا در زمینه های دیگر به اندازه ی کافی برنامه ریزی و سرمایه گذاری کرده اند حتی شنیده می شود بخشی از خانواده های ایرانی برای دیدار با فرزندان خود که مقیم خارج از کشور هستند به دوبی سفر می کنند. در زمان اوج گیری تحریم ها نیز خطوط هوایی فعال در دوبی و ترکیه به ایرانیانی که عازم آمریکا و اروپا بودند سرویس دهی می کردند و از این رهگذر پول ها پارو کردند! فقط مانده که تخت جمشید و پاسارگاد و نقش رستم و غار شاپور و آرامگاه سعدی و حافظ که ارزشمندترین دیدنی های ایران هستند را نیز در آنجا نمونه سازی کنند تا داغ دوری از این نمادهای فرهنگی و تمدنی نیز بر دل کسی نماند. (ادامه…)
- دوشنبه ۱۸ مرداد ۱۳۹۵
- سرمقاله
یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
دشوار ولی ارزشمند
از جمله مسئولیت های بسیار دشوار که با توجه به شرایط حاکم بر فضای خبری بر دوش خبرنگاران سنگینی می کند و معیار درستکاری و صداقت آنها نیز هست، ایجاد توازن بین چشمداشت هایی است که مسئولین و مردم از رسانه ها دارند. طرح این موضوع ممکن است به شائبه ی وجود فاصله بین مسئولین و مردم دامن بزند، اما واقعیت این است که نباید رقابت زیرپوستی مردم و مسئولین در تمایلشان برای پیش دستی در بیان خواسته ها را انکار کرد.
نباید فراموش کرد که وقتی ما از مسئولین سخن می گوییم منظور ما تنها دولت و زیر مجموعه های آن نیست بلکه تمامی کسانی که به نحوی از بیت المال برای انجام کار استفاده می کنند مسئول هستند و اینکه وابسته به چه نهاد و اداره و سازمانی باشند شخصیت حقوقی آنها را تغییر نمی دهد. نباید از نظر دور داشت که چینش برخی از نهادها و سازمان های غیر مرتبط با دولت ظرف چند دهه ی اخیر منجر به موازی کاری ها، مانع تراشی ها و رفتارهایی گردیده که دولت را در تنگنا قرار می دهد و حتی مجلس نیز در مواردی دستش برای نظارت و سمت دهی کوتاه است و نتیجه ی آن نیز رشد گونه ای فساد زیرپوستی است که رسیدن به سرشاخه های آن عمر نوح می خواهد و صبر ایوب. طبیعی است که کار خبری کردن در چنین فضا و شرایطی به همان اندازه که دشوار است ارزشمند نیز هست.
خبرنگاران، گزارشگران و اهالی رسانه نیز به خوبی می دانند که گاه برای ارائه ی تصویری واقع بینانه از آنچه در جامعه می گذرد، ناگزیر به چربش سهم مردم و یا مسئولین هستند. چرا که در مواردی احساس می کنند بین مردم و مسئولین در زاویه ی نگرش به یک موضوع اختلافاتی وجود دارد. هر چند انصاف حکم می کند با توجه به امکانات و بودجه و اختیاراتی که مسئولین از آنها برخوردارند، توپ همواره باید در زمین آنها باشد، اما در حال حاضر کفه ی طرح مطالبات از سوی مسئولین در رسانه ها چربش قابل ملاحظه ای دارد. ضمن این که مسئولین ترجیح می دهند که سرچشمه بسیاری از کاستی ها و کم نگری ها را در خارج از حوزه ی امکانات و اختیارات خود جستجو کنند و در صورت امکان گاهی تلاش می کنند از اسرار پشت پرده، جریان های مافیایی و همچنین عوامل خارجی دخیل در آشفتگی ها سخن به میان آورند، در حالی که پیش فرض مردم در زمان واگذاری مسئولیت به افرادی که ادعای توانمندی داشته اند، مقابله ی آنها با تمامی عوامل بازدارنده بوده و مردم از مسئولین انتظار دارند که در صورت مواجهه با موانع داخلی و خارجی، همه چیز را بی پرده با مردم در میان بگذارند و مهم تر از آن مسئولیت چالشهایی که به دنبال اظهار نظرهای غیرکارشناسانه، بلندپروازی ها و دخالت های بی مورد و واگذاری اداره امور به غیر شایسته ها ایجاد می شود را بپذیرند. (ادامه…)
- یکشنبه ۱۷ مرداد ۱۳۹۵
- سرمقاله