یادداشت
محمد عسلی
هدف از روزنامه‌نگاری چیست؟
آیا روزنامه‌نگاری ابزاری برای جامعه‌سازی است؟ کدام جامعه؟
آیا هدف از روزنامه‌نگاری ایجاد مردم‌سالاری است؟ کدام نوع از مردم‌سالاری؟
مردم‌سالاری دینی یا مردم‌سالاری لائیک؟
آیا برخورداری از اطلاعاتی که پایه مشترک دارد، بهترین وسیله ترقی جامعه محسوب می‌شود؟
آیا ما باید برای کسانی که می‌خواهند صدایشان شنیده شود «مردمی که ضعیف هستند» امکان شنیده شدن صدایشان را فراهم کنیم؟
آیا قدرتمندان حق ندارند صدایشان شنیده شود؟ یا آنکه آنها صدایشان بلند است و نیازی به روزنامه ندارند؟
آیا مطبوعات آزاد در تمامی کشورها و به ویژه در آمریکا نهادی مستقل محسوب می‌شوند؟
آیا هدف اصلی روزنامه‌نگاری بازگو کردن حقیقت به مردم است تا آنها اطلاعاتی را که برای حاکمیت به آن نیاز دارند، در اختیار داشته باشند؟
و اما بعد: (ادامه…)

یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
لطیفه‌ی نهانی
همان‌گونه که هنر زینت تمدن است، پژوهش نیز زینت‌بخش و مقوم دانش است و هیچ پژوهشی به فرجام نمی‌رسد مگر این که متکی بر دانایی باشد. هنگامی که آدمی به دانش آراسته می‌شود پرسش‌های فراوانی به ذهنش خطور می‌کند که پاسخگویی به آنها را برای رسیدن به سکون و آرامش درونی لازم می‌بیند. کسانی که اهل مطالعه هستند و با کتاب و تتبع در زندگی الفت دارند از این که بیشتر بخوانند و بیشتر بدانند نه تنها احساس خستگی نمی‌کنند بلکه نشاط و انبساط خاطری به آنها دست می‌دهد که نظیری برای آن قابل تصور نیست. البته چنین لذتی برای کسانی که در فضای کشف و درک شگفتی‌ها سیر و سلوکی نداشته‌ اند باورپذیر نخواهد بود و آنها همواره با نگاهی آمیخته با اعجاب به اهل تحقیق و پژوهش می‌نگرند و از آنجایی که در دنیای کوچک و عاری از پرسش خودشان، کنکاش در طبیعت و تلاش برای بیشتر دانستن مفهومی ندارد، سهمی در ایجاد دنیاهای نوین ندارند، چرا که تمدن کنونی بشر دستاورد پژوهش‌های انسانی است. در زمانه‌ی ما که اغلب فعالیت‌ها و دلمشغولی‌ها بدون توجیه اقتصادی دنبال نمی‌شود، پژوهش نیز صرفاً در راستای پاسخگویی به ذهن نقاد و کنجکاو آدمی به کار گرفته نمی‌شود بلکه در خدمت توسعه قرار می‌گیرد و به تولید علم و تکنولوژی، کارآفرینی و ایجاد ارزش افزوده و درآمدزایی و تولید ثروت و استحکام مؤلفه‌های قدرت اختصاص می‌یابد.
بدیهی است تا زمانی که تفکر در خدمت پژوهش و تحقیق و تجربه قرار نگیرد، خروجی ارزشمندی با قابلیت کاربری و بهره‌برداری مفید نخواهد داشت. آثار مکتوب، اکتشافات، اختراعات، سازه‌ها و بناهای رفیع، ساختارهای اداری و چارچوب‌های فکری و… همه و همه محصول و میوه‌ی پژوهش به حساب می‌آیند. (ادامه…)

یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
همگرایی پس از هم افزایی
بر خلاف سمت و سوی باور عمومی که توسعه را با پیشرفت در برخی زمینه ها معادل می گیرند، صاحب نظران بر این باور هستند که اگر چه برخورداری از فناوری های نوین و پیشرفت و روزآمدی از جمله شرایط لازم برای توسعه یافتگی است اما شرط کافی نیست و برای اثبات ادعای خود نیز دلایل زیادی اقامه می کنند از جمله این که جامعه ایرانی با وجود برخورداری از برخی فناوری ها و امکاناتی مشابه آنچه در کشورهای توسعه یافته وجود دارد، اما توسعه یافته تلقی نمی شود.
باید اذعان داشت تحقق توسعه در گرو رشد متوازن در ابعاد گوناگون اقتصادی، سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و رواج فناوری های روزآمد است که البته به موازات آن شاهد رعایت عدالت اجتماعی نیز باشیم. این که ما در برخی زمینه ها رشد کنیم و در زمینه های دیگر حرکت قابل توجهی نداشته باشیم، توسعه یافتگی تلقی نمی شود. (ادامه…)