سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۲۴ خرداد ۱۴۰۰
هشیار در میانه ی مستان

اگر انتقادات هفت نامزد ریاست جمهوری در زمینه های گوناگون پیرامون اوضاع کشور را مورد بررسی قرار دهیم در می یابیم که همین انتقادها زمانی توسط افراد متخصص و کارشناسان دلسوز مطرح می شد و سیاه نمایی و تشویش اذهان عمومی تلقی می گردید و از منتقدین می خواستند که برای اثبات ادعای خود دلیل و مدرک بیاورند . البته بیان چنین انتقاداتی از زبان کسانی که از فعالان چند ده ساله در دایره ی قدرت بوده اند آن هم در صدا و سیما ، هیچ نیازی به دلیل و مدرک ندارد ، زیرا خودشان از نزدیک در جریان روند امور بوده اند و وجدان عمومی هم بر این اظهارات صحه می گذارد هر چند ممکن است بر سر راه حل ها اختلاف نظرهایی وجود داشته باشد . اگر فرض کنیم که نامزدها در بیان انتقادات خود صادق باشند به نظر می رسد که انقلاب همان گونه که برخی از نامزدها بر آن تاکید ورزیدند ، نیازمند پوست اندازی و تجدید نظر در روش ها و برنامه هاست ! یک نفر از آقایان به لزوم جراحی اقتصادی هم اشاره کرد که البته معلوم نیست ریسک بیهوش کردن چنین اقتصادی برای جراحی شدن تا چه اندازه بالا باشد . نکته جالب توجه نیز اینجاست که اغلب نامزدها طوری از برنامه های خود و لزوم تغییر قوانین سخن می گویند گویا مجلس شورای اسلامی محلی از اعراب ندارد و قرار است همه چیز از طریق ارائه ی لوایح دولتی تغییر کند در حالی که اگر بنا بر جراحی اقتصادی و دگرگونی ساختاری و اجرای مو به موی عدالت باشد ، مجلس یک پای قضیه است . (ادامه…)

سرمقاله محمد عسلی ۲۳ خرداد ۱۴۰۰
از کوزه همان برون تراود که در اوست

هرچند تغییر و تحول تابع شرایط و انگیزه است اما آفرینشی که ما کم و بیش مشاهده می کنیم به نسبت دانش و درکی بسیار ناچیز که از آن داریم پیوسته در حال تغییر و تحول است. هر موجود زنده و هر چیزی که به زنده بودن ما کمک می کند نیز پیوسته در حال تغییر است یعنی از حالتی به حالت دیگر درمی آید و این وضعیت مستمرا ادامه دارد چه ما بخواهیم و چه نخواهیم.
وقتی کودک ۶ ساله ای آرزوی دکتر یا مهندس شدن در سر می پروراند روح و روان او به دنبال تغییر است.
آنچه تغییر را سرعت می بخشد و یا روند آن را کند می کند شرایط، محیط، فرهنگ و باورهاست. انقلاب وقتی به مفهوم واقعی خود نزدیک می شود که تحول و تغییر در ساختار کلی افکار، رفتار، اخلاق و بینش های مردم برای تغییر در سیاست، اقتصاد، فرهنگ، سنت ها همراه با حرکت سریع به سوی تحقق آرزوهای یک ملت شروع و استمرار یابد. (ادامه…)

سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۲۲ خرداد ۱۴۰۰

پس از چهل و دو سال

گارانتی اصطلاح بیگانه ای نیست ، اگر چه وارداتی است اما رد پای آن را در فرهنگ ایرانی خودمان می توان سراغ گرفت . زمانی که یک نخ سبیل را برای تضمین حسن انجام کار یا وظیفه و پای بندی به عهد و قرار گرو می گذاشتند و برای پس گرفتن همان یک نخ سبیل که نماد شرف و انسانیت و عمل کردن به عهدشان بود نهایت تلاش خود را می کردند  . صنعتگران نیز در راستای مشتری مداری و رقابت سالم پای گارانتی را به میان کشیدند و ضمن تعیین عمر مفید برای تولیداتشان پرداخت خسارت در صورت وجود مشکل اساسی و تعویض قطعه ی ناکارآمد و همچنین پرداخت ضرر و زیان های ناشی از عملکرد دستگاه معیوب و نحوه ی سرویس دهی را تضمین نمودند .
اکنون همین گارانتی در کشور ما حال و روز خوشی ندارد . معمولا فروشنده ها در زمان تحویل و پرداخت قیمت کالا بر انتخاب دستگاه گارانتی دار توسط خریدار تاکید می کنند اما همین که مشکلی پیش آمد برای فرار از پرداخت خسارت امروز و فردا می کنند و یا می گویند گارانتی شامل فلان قطعه نمی شود و ریش و قیچی هم در دست خودشان است . دقیقا همان کاری که شرکت های بیمه با راننده خودرو تصادفی می کنند . اول این که اگر کسی پیگیر دریافت خسارت از بیمه نباشد چیزی عایدش نمی شود و در صورت پیگیری هم ، شرکت بیمه شرایط را به اندازه ای سخت می گیرد و آنچنان وقت مشتری را تلف می کند که عطای بیمه را به لقایش می بخشد . (ادامه…)