سرمقاله محمد عسلی ۱ اردیبهشت ۱۴۰۰
کرونا در قضاوت عام و خاص

رفع بلای جهانی، همت جهانی می طلبد و همت جهانی در گرو باور جهانی است. باور به این که به قول ملک الشعرا بهار:
«آدمیان شاخه و برگ همند
کاین همه از یک تنه آدمند
هر که تنی کشت نه شاخی فکند
بلکه درخت بشر از بیخ کند…»
متأسفانه رقابت پذیری جهانی، اقتصاد جهانی، کلاف سردرگمی شده که گشودن گره ها و پیچیدگی های تنیده شده در یکدیگر چندان کار ساده ای نیست. مضافا اینکه دست هر کس بر کلاه خود است و برای آنکه جلو برود و راه گشاید دیگری را هل می دهد. (ادامه…)

سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۳۱ فروردین ۱۴۰۰
ابزارها و اشخاص چند پیشه

فراموش نمی کنم که در سال ۱۳۶۰ برای خرید و تهیه لغت نامه دهخدا برای خودم و تنی چند از فرهنگیان که حواله ی آن را در دست داشتند چه مصایبی را از سر گذراندم و تا چه اندازه در تهران آوارگی کشیدم ، اکنون که چهل سال از آن زمان می گذرد می توانم با استفاده از برنامه های خاصی نه تنها لغت نامه دهخدا بلکه هر فرهنگنامه ای را که بخواهم در اختیار داشته باشم ضمن این که سی دی مجموعه دهخدا هم که چند گرم بیشتر وزن ندارد در خانه دارم . زمانی بود که فروش تقویم به عنوان پیشه ای فصلی تامین کننده ی مخارج کسانی بود که از اواسط بهمن ماه تا پایان اردیبهشت به فروش انواع تقویم ها ی آویز ، رومیزی ، سررسید و زینتی مبادرت می کردند . اما اکنون برای آگاهی از روز و سال و ماه و آب و هوا و تمام آنچه در تقویم های سررسید یافت می شد می توان به تلفن همراه مراجعه کرد که حتی صفحه مخصوص به یادداشت و حسابرسی بانکی هم دارد . زمانی بود که مردم برای خرید دوربین عکاسی و فیلمبرداری بخشی از درآمد خود را پس انداز می کردند و آلبوم عکس می خریدند اما اکنون تلفن همراه هم فیلم می گیرد و هم عکس و هم برای ذخیره و دسته بندی عکس ها و فیلمها برنامه دارد . (ادامه…)

سرمقاله محمد عسلی ۳۰ فروردین ۱۴۰۰
کلاس های روزه داری از تئوری تا عمل

یادآوری روزه داری ۹ سالگی در ۶۳ قبل گاه باورکردنی نیست. در تابستان گرم و طولانی، میان باغی در جنوب شرقی فارس که گرما در زیر سایه درختان گردو و بادام نفس کشیدن با هوای دم کرده را آزاردهنده می نمود و تشنگی و گرسنگی فرصت بازی که وجه غالب آن دوران کودکی است را از یاد می برد باور والدین بر الزام روزه داری در آن سن و سال و تحمل رنج فرزندان اگر تعصب خوانده نشود، چه می تواند باشد.
وقتی گرسنگی فشار می آورد و طاقت از دست می رفت، مادر می گفت: شکمتان را روی رطوبت زمین باغ قرار دهید، آرام می شوید و پدر هم که به سختی کار کارگری در ایام روزه داری را به جان می خرید همین کار را می کرد.
در آن روزها از آب لوله کشی، برق، گاز، تلفن، جاده هموار و صاف و یا آسفالته بین روستا و شهر خبری نبود چه رسد به دسترسی به رادیو، تلویزیون، گوشی همراه و اینترنت و دیگر وسائل الکترونیکی که جهان دیگری را پیش روی آدمی قرار داده است. (ادامه…)