یادداشت
محمد عسلی
سلام بر محرم
دلخسته از ستم ستمگران و دل‌آشوب از جنایات جانیان مردمانی‌اند که در هر نقطه‌ای از این خاکی که زمینش می‌خوانیم ستمدیدگانی را زیر مهمیز و تعصب و خشونت و تکبر تماشاگرند و محرم روایت قدیمی اما نو به نو مقابله جهل و کفر و نفاق و دشمنی با حق و عدالت و آزادی و خداباوری است.
صورت باطنی نمایش واقعه کربلا در واقع بازتاب فطرت آزاد آدمی است که با مظلومین و ستمدیدگان همدلی و غمخواری می‌کند، صورت ظاهر که شکل عزاداری‌ها را به روش‌های مختلف نشان می‌دهد وسیله‌ای برای ابراز حالت آن باطن و عکس‌العمل فطرت انسان‌های حق‌محور و عدالتخواه است.
دیروز پیامکی از یک همکار قدیمی برایم ارسال شد بدین مضمون «خوش به حال کسانی که زنجیر نمی‌زنند، اما زنجیری از پای گرفتاری باز می‌کنند؛ سینه نمی‌زنند، اما دردمندی را از غم و آه نجات می‌دهند؛ اشک نمی‌ریزند، اما اشک از چهره انسانی پاک می‌کنند؛ سفره نمی‌اندازند، اما نان از سفره کسی نمی‌برند» (ادامه…)