سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
تلنگری دوستانه
تصور کنید که ما به صورت جدی بدون آن که باورمند به وجود بن‌بست‌های غیرقابل عبور باشیم به دنبال خروج پیروزمندانه از چالش‌های گوناگون هستیم. طبیعی است که در گام نخست باید به شناسایی و اولویت‌بندی چالش‌ها بپردازیم هر چند پیش از آن باید بگوییم که منظور ما از چالش چیست!
چالش را می‌توان به ویژگی‌ها، شرایط، موانع و حتی امتیازاتی اطلاق کرد که ما را با خود و دیگران درگیر می‌کند و از سرعت توسعه کشور می‌کاهد و یا ما را به عقب برمی‌گرداند.
گاهی از تنوع قومی و مذهبی به عنوان یک چالش یاد می‌شود در صورتی که برخی کشورهای دیگر نیز با چنین تنوعی حتی پرشمارتر از ما مواجه‌اند اما نه تنها آن را تهدید نمی‌دانند بلکه از آن به عنوان یک فرصت برای ایجاد رقابت سازنده و یا جلب توریسم استفاده می‌کنند و خرده فرهنگ‌ها را بدون گزینش و بزرگنمایی در معرض دید و مطالعه جهانگردان قرار می‌دهند زیرا در آن جوامع نگاه غیر خودی و اقلیتی به خرده فرهنگ‌ها و گروه‌های فکری و مذهبی وجود ندارد لذا در تقسیم مسئولیت‌ها نیز شایستگی‌های علمی، توانایی، ابتکار و خلاقیت و برخورداری از انگیزه‌ی بالا برای خدمت به کشور را ملحوظ نظر قرار می‌دهند و به گونه‌ای رفتار نمی‌کنند که شائبه‌ی درجه‌بندی شهروندان به درجه یک و درجه دو به ذهن کسی خطور کند و آنها را از دایره‌ی احساس هم سرنوشتی بیرون بیاندازد. بنابراین تنوع قومی و مذهبی در سایه‌ی سعه‌ی صدر و نگاه انسانی به تمامی شهروندان می‌تواند به یک چالش و عامل درگیری درونی و دستاویزی برای دشمن که قصد تحریک قومیت‌ها را دارد تبدیل نشود. (ادامه…)