سرمقاله
محمد عسلی
چه بنویسم؟
هوا، نان، آب، بهداشت، لباس، مسکن، آموزش، تلفن، حمل و نقل، ورزش، تفریح، عبادت، جنگ و …زنجیره‌ای از نیازهای عمومی جامعه‌اند که فقیر و غنی و کوچک و بزرگ نمی‌شناسند. اگر یک دقیقه اکسیژن به ریه‌ها نرسد مرگ حتمی است. نان و آب هم نیازهای بعدی‌اند. دوا و درمان ضرورتی اجتناب‌ناپذیرند، لباس فقط پوشش برای رفع سرما نیست بلکه ابتدا حفظ آبرو است و شخصیتی که اجتماع نگاهی جدی به آن دارد.
آموزش و پرورش کلید گشایش درهای بسته است که نه فقط بیسوادی را نشانه رفته است بلکه امروز بدون آموزش نمی‌توان از این طرف خیابان به آن طرف خیابان رفت.
خانه که همان سرپناه است خواه دریچه یا آلونکی باشد، خواه در چهاردیواری خانه گلی حتی آجری، بتونی و شیشه‌ای همه سرپناه به حساب می‌آیند و مکان به اصطلاح امن.
تلفن هم چه ثابت و چه سیار امروز وسیله ارتباطی مهمی است که نه فقط دلمشغولی‌های صوتی، تصویری و قلمی و حرفی را پیشکش کرده بلکه گاه کتابخانه‌ای در دسترس است و سینمایی، تئاتری، عکاسخانه‌ای، رقاصخانه‌ای و یا کلوپ شبانه مجازی که جای حقیقی را گرفته خواب و خوراک و نفس کشیدن و سلامتی و فکر و اندیشه و همه چیز را تحت‌الشعاع قرار داده است و دیگر آنکه فاصله خانه‌ها، خیابان‌ها، کوچه‌ها و بازارها و رفت و آمدهای ضروری اغلب با وسایل حمل و نقل عملی است. آن هم وسیله حمل و نقلی پرسرعت. چرا که همگان چشمی بر عقربه‌های ساعت دارند و گوشی به زنگ و پای ارادتی به رکاب اتومبیل، موتورسیکلت، دوچرخه، قطار، هواپیما، کشتی و … (ادامه…)