سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۸ بهمن ۱۳۹۹
پرسش اصلی

ظرف بیش از چهل سال کنشگری در حوزه های اجتماعی و هنری و سی سال فعالیت در حوزه ی روزنامه نگاری با فراوانی و پربسامدی برخی واژه ها و اصطلاحات برخورد داشته ام که عمدتا نگاه ها را به اقدامات اصلاحی و تجدید نظر طلبانه معطوف می کردند . نباید از نظر دور داشت که ما وقتی از لزوم وجود چیزی سخن می گوییم در واقع از نبود آن انتقاد می کنیم . زمانی که ما از خشونت زدایی سخن می گوییم بر ادعای وجود خشونت در جامعه مهر تایید می زنیم و زمانی که از فرهنگ سازی حرف می زنیم ، بی توجهی به چنین امری را نکوهش می کنیم . زمانی بود که بر لزوم آموزش ضمن خدمت مدیران تاکید می شد و بعدها که مدیران در حین انجام وظیفه و کسب تجربه ، موفق به اخذ مدارک تحصیلی دانشگاهی شدند و با سواد به حساب آمدند دیگر کمتر از چنین ضرورتی سخن به میان می آید ولی مشکل ناتوانی در چرخش امور همچنان به قوت خود باقی است . “قاطعیت” از جمله کلمات پر کاربردی بود که در سال های اولیه ی انقلاب جایگاه ویژه ای در تریبون های عمومی داشت که البته به تدریج لزوم تساهل و تسامح و انعطاف به خرج دادن در برخورد با برخی رفتارها که به زعم اداره کنندگان کشور ناپسند تلقی می شد ، جای قاطعیت را گرفت . (ادامه…)

سرمقاله محمد عسلی ۷ بهمن ۱۳۹۹
اندر حکایت سیلی نماینده…

دوم خرداد ۱۳۴۲ را در شیراز به یاد می آورم، وقتی ۱۴ ساله بودم و دیدم در چهارراه مشیر معترضین در حمایت از آیت ا… خمینی «امام راحل» مرگ بر شاه و درود بر خمینی سر می دادند و حملات سربازان و نیروهای انتظامی را به حوزه علمیه قم محکوم می کردند. و دیدم که چند افسر ارتشی با پنجاه شصت سرباز به معترضین حمله کردند و یک نفر هم تیر خورد.
تعدادی از معترضین خشمگین به مغازه های مشروب فروشی حمله کردند و آنها را آتش زدند. صدای انفجار بطری های شراب و ویسکی از فاصله های دورتر هم به گوش می رسید. اتومبیل های آتش نشانی به محل آمدند و آتش ها را خاموش کردند. معترضین توسط نیروهای ارتشی به اطراف خیابان ها و کوچه ها رانده شدند و مغازه های در آتش سوخته به حال خود رها شدند.
دیدم که تعدادی افراد سودجو و فرصت طلب به داخل مغازه ها هجوم بردند و بطری های سالم مانده مشروب را به یغما بردند. (ادامه…)

سرمقاله سردبیر اسماعیل عسلی ۶ بهمن ۱۳۹۹
حراست از بزنگاه های تاریخی

در تاریخ هر کشوری روزهای بزرگ و تاثیرگذاری وجود دارد که اگر در مراحل گوناگون کاشت و داشت و برداشت به درستی پایش نشود ، نسبت به فلسفه ی وجودی چنین روزهایی ادای دین صورت نگرفته و بخشی از زحمات آفرینندگان این مقاطع تاریخی به هدر رفته است .
اگر بخواهیم راه خود را برای اشاره به چنین روزهای بزرگی کوتاه کنیم قاعدتا باید از ۱۳ مرداد ۱۲۸۵ خورشیدی که فرمان مشروطیت به امضاء رسید آغاز کنیم . شاید کسانی بر این باور باشند که این رویداد به دلیل چالش هایی که ایجاد کرد و مخالفین سرسختی که داشت و نتوانست مانع تداوم استبداد شود و عده ای مجلس را به توپ بستند واقعه ی در خور اعتنایی نیست . اما وقتی به آثار فرهنگی و تحولات سیاسی پس از این رویداد می نگریم درمی یابیم که انقلاب مشروطیت آبشخور اصلی تمامی تحولات اجتماعی ، سیاسی و فرهنگی پس از ۱۳ مرداد ۸۵ خورشیدی بشمار می رود . دلیل عدم توفیق آن هم روشن است زیرا اولین رویداد جدی خط شکن محسوب می شود که قاعدتا باید بیشترین تلفات را داشته باشد . قابل انکار نیست که حتی نگاهی گذرا به میراث های ادبی برجای مانده ازاین دوران کافی است تا بر این ادعا مهر تایید بزنیم . نباید فراموش کرد که ریشه های تا به اعماق نفوذ کرده ی استبداد و پایین بودن ظرفیت فرهنگی جامعه و ناتوانی و کم بضاعتی فرهنگ مکتوب در برابر فرهنگ شفاهی انقلاب مشروطیت را به محاق برد . هر چند از رهگذر این رویداد صاحب مجلس و پارلمان شدیم و این امکان فراهم شد که زیردستان شاه در معرض نقد قرار گیرند اما دقیقا همان کسانی که در بدنه ی انقلابیون نفوذ کردند راه سرکوب تدریجی مشروطه خواهان را فراهم نمودند . (ادامه…)