سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
پیرامون فرهنگ سازی
بی‌نتیجه بودن برخی قانونگذاری‌ها، برخوردهای فیزیکی، سطحی‌نگری‌ها، تعصب‌های بنیادگرایانه و ناگزیر ساختن مردم به رفتارهای اجباری و از همه تأسف‌بارتر برون‌سپاری برخی وظایف حساس در راستای تضمین هنجارمندی رفتارها به برخی افراد فاقد صلاحیت و نهایتاً اقدامات سلبی کار را به اینجا رسانید که به تدریج زمزمه‌ی دل‌نواز فرهنگ‌سازی به عنوان جانشین مناسبی برای تمامی تمهیدات بدون مطالعه و زیان‌بخش و ویرانگر بر سر زبان‌ها بیفتد. هر چند اغلب مردم و برخی از مسئولین دریافت واقع‌بینانه‌ای از فرهنگ‌سازی ندارند و هنوز این تصور وجود دارد که فرهنگ‌سازی باید صرفاً در چارچوب کارهای هنری و تبلیغاتی و اختصاص جایزه به رفتارهای هنجارمند صورت گیرد در صورتی که این گونه نیست؛ چون فرهنگ، آمیزه‌ای از قوانین، رفتارها، ادبیات حاکم بر تعاملات اجتماعی و دانش و تجربه است، لذا ابزار فرهنگ‌سازی نیز باید تلفیقی از تمامی این چیزها باشد. نباید از نظر دور داشت که گاه در طول تاریخ افرادی نظیر پیامبر اکرم(ص) پیدا شده‌اند که به دلیل برخورداری از نفوذ معنوی بالا و حسن خلق و جایگیری در دل مردم از آنها حرف‌شنوی روزافزونی داشته‌اند و همین امر بسیاری از موانع را از سر راه فرهنگ‌سازی برداشته است اما چون نمی‌توان بر اساس عملکرد شخصیت‌های استثنایی برای فرهنگ‌سازی برنامه‌ریزی کرد به طور کلی وقتی از فرهنگ‌سازی سخن می‌گوییم باید نگاهی فراگیر و جامع به تمامی اقدامات اثرگذار داشته باشیم که البته وجه مشترک تمامی این اقدامات برخوردهای عاری از خشونت و غیرمبتنی بر زور و معمولاً به دور از نگاه صرفاً بخشنامه‌ای است. نمی‌توان یک جا میدان را از هنرمندان گرفت و در جایی دیگر همه‌ی بار فرهنگ‌سازی را بر دوش آنها گذاشت! (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
پژوهش‌هایی که اجرایی نمی‌شوند
روز پژوهش هم بهانه‌ای است برای بررسی تحقیقات و پژوهش‌هایی که پس از اتمام در بایگانی‌ها جا خوش کرده و خاک می‌خورند علاوه بر آنکه همه ساله تعداد قابل توجهی کتاب‌های حاوی تحقیقات علمی و پژوهش‌های اجتماعی توسط دانشجویان مقاطع تحصیلی دانشگاهی به جمع قفسه‌های کتابخانه‌ها اضافه می‌شوند تحقیقات و پژوهش‌هایی هم همه ساله توسط پژوهشگران و محققان رسمی آماده تحویل می‌شوند که اکثریت آنها مورد استفاده عملی قرار نمی‌گیرند.
شاید علت آن است که در بودجه‌های تحقیقاتی مبلغی برای اجرایی شدن آنها در نظر گرفته نمی‌شود شاید هم بعضی از تحقیقات صرفاً برای اطلاع آماده می‌شوند.
از مراکز پژوهشی ایران در ۱۱ رده به شرح زیر در سایت گوگل نام برده شده است:
* مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
دست بجنبانید
حرف و حدیث‌های تغییر نرخ بنزین ظرف دو دهه‌ی گذشته ماه‌های پایانی هر سال را در آستانه‌ی ارائه و تصویب بودجه به خود اختصاص می‌دهد و همواره بین برخی از دولتمردان و مجلسی‌ها و کارشناسان اقتصادی بر سر این که آیا اساساً یارانه دادن به بنزین و برخی از اقلام ضروری و استراتژیک کار درستی است یا نه شاهد بروز چالش‌هایی هستیم. امسال که این قضیه با افزایش نرخ دلار و تشدید تحریم‌ها گره خورده به حساسیت این موضوع افزوده شده است. وقتی از منظر اقتصادی خصوصاً اقتصاد آزاد که در آن پرداخت یارانه‌های دولتی به کالاهای مصرفی امری نکوهیده و مانع توسعه تلقی می‌شود به این موضوع نگاه می‌کنیم، ناگزیر می‌پذیریم که اساساً تخصیص یارانه شاید در شرایط جنگی برای عبور از بحران‌های ناشی از آن تا حدودی قابل توجیه باشد اما به طور کلی کار درستی نیست چرا که اولاً موجب می‌شود مردم درک واقع‌بینانه‌ای از ارزش واقعی کالاهای استراتژیک نداشته باشند و صرفه‌جویی برای آنها توجیهی نداشته باشد و ثانیاً کالایی که یارانه می‌گیرد کالایی رقابتی نیست که بتواند در بازار جهانی عرض اندام کند زیرا نرخ آن واقعی نیست مگر این که بخواهیم مانند پراید آن را به نصف قیمت واقعی برای پز دادن به همسایگان خود بفروشیم! از همه‌ی اینها گذشته وقتی به یک کالای ضروری یارانه تعلق می‌گیرد امکان قاچاق و سوءاستفاده از آن بسیار زیاد است کما این که بنزین و نان و گندم حتی گاه از مبادی رسمی قاچاق می‌شود. کارخانجات خودروسازی داخلی را در نظر بگیرید که اگر یارانه‌های دولتی را از آنها بگیریم حتی ۶ ماه هم نمی‌توانند دوام بیاورند. همین یارانه‌ها و تنگناهای گمرکی که بر واردات خوردوهای خارجی بسته‌اند سایپا و ایران خودرو را سر پا نگه داشته است و چنین کارخانجاتی نه از لحاظ کیفی و نه در بحث ارزآوری هرگز به جایی نمی‌رسند و به پیشرفت صنعت خودروسازی در ایران نیز کمکی نمی‌کنند زیرا بالای ۵۰ درصد از قطعات اصلی آنها وارداتی و مونتاژ است به طوری که سخن گفتن از خودرو ملی را گزافه‌گویی جلوه می‌دهد! از این مقوله که بگذریم تقسیم یارانه در ایران هیچ گاه عادلانه و هدفمند نبوده است. برای نمونه در شرایطی که نزدیک به ۶۰ درصد مردم فاقد خودرو هستند سهم این ۶۰ درصد از یارانه بنزین چیزی جز تولید آلودگی و تحمل ترافیک و اعصاب خردی و منابعی که نابود می‌شود نیست! ضمن این که سالانه میلیاردها تومان از طریق قاچاق و مصرف بی‌رویه بنزین به هدر می‌رود. (ادامه…)