سرمقاله
محمد عسلی
مضرات بی‌تابی ترمز بریده‌ها در فضای مجازی
ضرب‌المثل قدیمی «زبان بادبزن جگر است» حکایت عقده‌گشایی‌های ناراضیان در فضای مجازی است.
ناراضی از آنچه گاه آنقدر بی‌ارزش است که به پشه‌ای می‌ماند در گوش گرفتار شده و یا به مگسی افتاده در ظرف غذا و یا به فضله‌ی موشی در آش نذری و یا به دانه‌ای معیوب در دهان مورچه، جنگی پراسترس و عذاب‌آور برای هیچ. مثل اینکه کسی سم خورده باشد و مدام بالا می‌آورد و تصور می‌کند آثاری مهم از خود به جای می‌گذارد. گاه بوی تعفن واژه‌های قی شده آنقدر زیاد است که قی کننده را به شک می‌اندازد که این یاوه‌ها را من می‌گویم.
متأسفانه امروز فضای مجازی در دسترس، که نه ورود به آن اجازه می‌خواهد و نه نگهبان و داروغه‌ای مجوز صادر می‌کند. هر کس هر چه دل تنگش می‌خواهد در آن می‌گوید و می‌نویسد و وقت خود و دیگران را به بطالت و اتلاف می‌برد، بی‌خبر از آنکه آگاهان و قضاوت کنندگان عالمی هستند که جهل و ناتوانی آنها را به قضاوت می‌نشیند.
و اما بعد: (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
طنز تاریخی
پس از جنگ دوم جهانی ضرورت شکل‌گیری نهادهای بین‌المللی در راستای پیشگیری از فجایع انسانی ناشی از ناسیونالیسم افراطی، نژادپرستی و توسعه‌طلبی‌های چالش‌برانگیز و همچنین با هدف تسهیل مناسبات بین‌المللی در زمینه‌های گوناگون بیش از هر زمان دیگری احساس شد و از همان ابتدا به دلیل میدان‌داری کشورهای پیروز در جنگ، بنیانی تبعیض‌آمیز داشت به طوری که از حق وتو ویژه برخی کشورها گرفته تا تعیین محل استقرار این نهادها و همچنین قابلیت بیشتر غربی‌ها برای استفاده از تسهیلات ایجاد شده در سایه همکاری ملت‌ها، جانبدارانه بود. اگر مفاد و دستاورد قطعنامه‌ها، بیانیه‌ها و احکام صادره در این نهادها را از ابتدا تاکنون مورد ارزیابی قرار دهیم در می‌یابیم که دولت‌های غربی خصوصاً آمریکایی‌ها و همچنین روسیه و چین همواره نگاهی ابزاری به موقعیت خود خصوصاً در سازمان ملل و شورای امنیت داشته‌اند به طوری که سرمنشأ بسیاری از مشکلات فعلی در مناطق گوناگون جهان را می‌توان در نقش این کشورها جستجو کرد هر چند نمی‌توان سهم سازمان ملل و برخی دیگر از نهادهای بین‌المللی را در ایجاد هماهنگی و جلوگیری از فجایع انسانی نادیده گرفت اما برآیند کلی فعالیت این نهادها هرگز تضمین کننده‌ی صلح و امنیت جهانی و برقراری عدالت و احترام به فرهنگ ملت‌ها نبوده است. اینکه پس از تأسیس سازمان ملل متحد و شورای امنیت شاهد گسترش بیش از پیش زرادخانه‌های هسته‌ای و کارخانجات تولید سلاح‌های مرگبار و کشتار جمعی و جنگ‌های منطقه‌ای بیشمار بوده‌ایم نشان می‌دهد که قدرت بازدارندگی سازمان ملل و خصوصاً شورای امنیت برای ایجاد جهانی عاری از جنگ زیاد نیست ولی در عین حال چون تنها ملجا بین‌المللی برای کشورها در شرایطی که حقوق به رسمیت شناخته شده‌ی آنها ضایع می‌شود تلقی می‌گردد، عضویت در آن مفید است. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
باغ شهرهای زخمی سیاخ در تب کم آبی
درختان سی ساله باغ شهرهای سه فاز سیاخ که هر یک از آنها به اندازه برگ‌هایمان عرق جبین مشتاقان و کد یمین بازنشستگان را به چشم دیده و به جان پذیرا شده‌اند و با رفت و آمدهای پرهزینه ۵۰ کیلومتری و به بهای میلیاردها تومانی که برای حفظشان صرف هزینه سموم آفات، کود، هرس و نگهداری شده است مانند بچه‌هایی می‌مانند که هم سالمند و سرحال و هم علیلند و بی‌حال.
هزاران هکتار باغی که با نیت کمربند سبز دور شهر شیراز برای ایجاد هوای سالم به ریه شهر معروف شده‌اند و باعث دل مشغولی حداقل ۵ هزار باغدار، کارمند، بازنشسته، جانباز و بعضاً خانواده‌های شهید، اینک زیر چشم مسئولان شده‌اند در طول این سی سال حملات و هجوم‌های پی‌درپی متولیان جهاد کشاورزی به بهانه حفظ منابع طبیعی در دامنه‌های سنگلاخی که اینک به فضای سبز ستبری تبدیل شده‌اند از یک طرف و از طرف دیگر فشارهای پی‌درپی منابع طبیعی برای تخریب آنها به هر بهانه ناصواب موجب شده تعدادی از باغداران درختانی را که با دست خود کاشته و بعضاً با آفتابه آب داده‌اند را به حال خود رها کنند تا به خارستان تبدیل شود اما اکثریت باغداران باغ‌هایشان را به چنگ و دندان حفظ کرده‌اند درد فقط به این موارد ادامه نیافته بلکه از هر سو سازی کوک می‌شود به گونه‌ای که چون درختان تنومند و ثمری شده‌اند و انیک زمان حفظ و بهره‌برداری آنهاست به آب بیشتری نیاز دارند و خشکسالی‌ها چاه‌های آب را کم‌حجم و یا بی‌آب کرده نیاز به کف‌شکنی دارند که اجازه به آنها داده نشده و یا اگر اجازه گرفته‌اند در کف‌شکنی بموقع کوتاهی شده و باغبانان را مجبور به خرید آب تانکر کرده‌اند گویا از سازمان آب دستور آمده که تانکرها حق ندارند از آب رودخانه قره قاج و یا چاه‌های در دست زارعین که الی ماشاءا… تعدادشان هم کم نیست در حاشیه رودخانه آب بردارند و به درختان برسانند. (ادامه…)