پسلرزههای یک انتخاب
اسماعیل عسلی
تصور کنید اداره کشوری که از لحاظ اقتصادی و توان نظامی جایگاه ویژهای در جهان دارد و مهر و کینی که نسبت به سایر کشورها از خود بروز میدهد روی رفاه و امنیت آنها تأثیر مثبت و منفی میگذارد به دست کسانی بیفتد که آمریکا را کشوری استثنایی میدانند و بر این باورند که آمریکا به دلیل برخورداری از نهادهای سیاسی و مذهبی برجسته و همچنین ریشههای یگانه، اعتقاد ملی و تحول تاریخی باید بر جهان آقایی کند.
کسانی که میگویند آمریکاییان ملتی برگزیده هستند که مشیت الهی خاص آن را هدایت میکند تا ارزشهای مردمسالارانهای را در مقابل چشم جهانیان به نمایش بگذارند.
جالب است بدانیم در پشت پرده لیبرالیسم آمریکایی که نسخه سکولاریسم را برای کشورهای گرفتار در مناقشات مذهبی تجویز میکند اندیشهای وجود دارد که بر اساس آن آمریکاییان به عنوان مسیحیان کاملی که سرنوشتشان از قبل رقم خورده مأموریت دارند بشریت را به سمت پیروزی نهایی بر شرارت پیش برانند.
نمیتوان انکار کرد که همواره راهبرد گسترش لیبرالیسم و دموکراسی به عنوان ارزشهای آمریکایی در سطح بینالمللی به عنوان یک جریان مداوم در تاریخ دیپلماسی آمریکا خصوصاً پس از جنگ جهانی دوم مطرح بوده است. امّا نومحافظهکاران که با روی کار آمدن ترامپ میدان وسیعی برای جولان و یکهتازی پیدا کردهاند با همت بیشتری به دنبال تحقق چنین راهبردی هستند.
در واقع رهبران آمریکا به نوعی مهندسی اجتماعی جهانی اعتقاد دارند که بر مبنای آن میخواهند مناسبات بینالمللی را با محوریت آرمانها، ارزشها و منافع خود تنظیم کنند.
اصولاً رسانههای آمریکایی در تبلیغات و تهاجمات فرهنگی خود به دنبال معرفی کردن ارزشهای آمریکایی به عنوان الگو هستند هر چند به همین هم قانع نیستند و در مواردی از اعمال سیاست خارجی تهاجمی نیز برای تحمیل دیدگاههای خود بهره میگیرند.
کسانی که با نظریهپردازی، تبلیغات و صرف هزینههای هنگفت زمینهی برتری ترامپ را در جریان انتخابات ریاست جمهوری فراهم کردند از طرفداران پر و پا قرص سیاست خارجی تهاجمی هستند.
این که ترامپ در مناظرههای انتخاباتی خود بیشتر روی سیاستهایی انگشت گذاشت که هژمونی نظامی، اقتدار آمریکایی و سلطهی اقتصادی آمریکا را دستخوش بحران نشان میداد ریشه در چنین رویکردی دارد. (ادامه…)

یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
زیارت قبول
روز گذشته خبر توقف نزدیک به یکصد هزار زائر ایرانی در مرز مهران در صدر اخبار داخلی قرار داشت. این عده که اغلب فاقد ویزا بودند و به امید عبور از مرز و سوء استفاده از تساهل و تسامح مسئولین گیت های خروجی به این شهر رفته بودند مشکلات زیادی را برای افراد مستقر در ستاد ویژه و نیروهای انتظامی و اهالی شهر مهران و حتی مرزداران عراقی ایجاد کردند و خودشان نیز در شرایطی قرار داشتند که تأمین غذا و بهداشت و محل اسکان و خوابشان نیز با مشکل مواجه شد. ضمن این که تعدادی از افراد وارد شده به عراق نیز به لحاظ این که ویزا نداشتند دستگیر شده و عودت داده شدند و برخی نیز در بازداشت هستند.
وقتی تمامی این خبرها را در کنار هم قرار می دهیم به این نتیجه می رسیم که با توجه به ارادت قلبی و تاریخی مردم ایران خصوصاً شیعیان به اهل بیت پیامبر بویژه سرور و سالار شهیدان حتی اگر چندین برابر این جمعیت نیز در چنین مناسبتی راهی کربلا شوند جای تعجب ندارد اما کسانی که مسئول برنامه ریزی برای اعزام زائرین هستند باید هم به ظرفیت های مرزی خودمان و هم عراق توجه لازم داشته باشند. آنچه برای شیعیان در چنین مناسبتی حائز اهمیت است مدیریت رفت و برگشت زائرین با نظم و ترتیب و کیفیت و امنیت و بهره مندی معنوی بالاست.
اولاً مناطق تعیین شده برای اعزام زائرین شامل مهران، چزابه و شلمچه هر کدام ظرفیتی مشخص دارند. از این رو هجوم مهاجران خصوصاً با خودروهای شخصی آن هم در شرایطی که هوای خوزستان غبارآلود است برای شهرهای کوچک مرزی که امکانات بالایی ندارند ایجاد مشکل می کند. ضمن این که حرکت با خودروهای شخصی احتمال سوانح جاده ای را بالا می برد و معمولاً کسانی که با خودرو شخصی به شهرهای مرزی می روند احتمال می دهند که بتوانند در مهران و چزابه و شلمچه ویزا بگیرند. در حالی که برای جای پارک هم مشکل دارند. این هجوم مشتاقانه همچنان ادامه دارد و هر چه به اربعین نزدیک تر می شویم اوج می گیرد و به قفل شدن ساز و کارهای اندیشیده شده برای ساماندهی زائرین منجر می شود و خستگی به تن خدمتگزارانی می ماند که شبانه روز مشغول کار و فعالیت بوده اند. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
رهروی در سرزمینی…
بزرگترین راهپیمایی تاریخ که تا بیست میلیون نفر تخمین زده می‌شود و کمتر رسانه پرادعای خارجی از عظمت آن سخن می‌گوید کربلا در اربعین شاهد آن است، مردان، زنان و کودکان از پیر و جوان با شوق و داوطلبانه مسافت ۵۰ کیلومتری را پیاده به جان می‌خرند و از سرزنش خارهای مغیلان و درد پا نمی‌هراسند زیرا آنان بر بال عشق سوارند؛ عشقی که محرک آن در دین است، دینی که امامان و راهنمایان آن دنیاطلب، مفت‌خور، رانت‌باز، دزد و مصلحت‌طلب نبوده‌اند. بلکه همگی برای دفاع از حق، آزادی و مقابله با ستمگری و کفر و نفاق به پا خاسته‌اند و در وادی قناعت و رضا جان شیرین را فدای اهدافی کرده‌اند که جز رضایت خدا در آن منظور دیگری نبوده.
حافظ در غزلی زیبا به هر مقصد چنین سروده است که دستمایه و عنوان این نوشتار است:
«سحرگه رهروی در سرزمینی
همی گفت این معما با قرینی
که ای صوفی شراب آنگه شود صاف
که در شیشه بماند اربعینی…»
۴۰ روز بعد از شهادت امام حسین (ع) و یاران باوفایش پیام مسحورکننده‌ای دارد که عشق و مستی و راستی و رستگاری در بر دارد.
آنان که در اربعین به دریای میلیونی عاشقان امام حسین (ع) وصل می‌شوند این شراب چهل روزه صافی را می‌چشند و مست از می ناب وحدت در عالم واقع جدال حق و باطل را نظاره‌گرند.
روح نهضت امام حسین (ع) مبارزه با ظلم و ستمگری و دفاع از آزادی و دینداری است زیرا آزادی و باورمندی دو روی یک سکه‌اند.
وقتی فطرت آدمی بیدار می‌شود و او را از تعلقات دنیوی رها می‌کند آینه‌ای پیش روی آدمی قرار می‌گیرد تا هستی و فلسفه وجودی خود را مشاهده کند و روح ناآرام خود را وصل به حضرت حق بیند.
آنگاه است که با خود می‌گوید: (ادامه…)