یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
یک ماه و هزار سال
ماه مبارک رمضان با همه برکاتی که برای آن سراغ داریم آخرین روز خود را سپری می کند. بر اساس آموزه های قرآنی و احادیث و روایات و همچنین سنت نبوی و سیره ی ائمه و بزرگان و اصحاب پیامبر(ص) انتظارات ما از ماه مبارک رمضان باید رابطه ی مستقیمی با عملکرد ما در این ماه داشته باشد از این رو تنها کسانی که خود را در معرض نسیم برکات رمضانی قرار می دهند به حکم “بهشت را به بها می دهند نه به بهانه” بسته به این که در مزرعه ی رمضان چه اندازه بذر پاشیده و چگونه از آن مراقبت کرده باشند، محصول برداشت می کنند. رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: «ان لربکم فی ایام دهرکم نفحات فتعرضوا لها لعله ان یصبکم نفحه منها فلاتشقون بعدها ابدا.» (جامع الصغیر، سیوطی، ج۱‏، ص۹۵)
(همانا در طول زندگی شما نسیم هایی از سوی پروردگارتان می وزد. آگاه باشید که خود را در معرض آنها قرار دهید، باشد که چنین نسیمی سبب شود برای همیشه بدبختی از شما دور ماند).
مولوی نیز با اشاره به این حدیث شریف چنین سروده است؛
گفت پیغمبر که نفحت های حق
اندر این ایام می آرد سبق
گوش و هش دارید این اوقات را
در ربایید این چنین نفحات را
نفحه آمد مر شما را دید و رفت
هر که را می خواست جان بخشید و رفت
نفحه دیگر رسید آگاه باش
تا از این هم وانمانی خواجه تاش (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
بشکنی ای قلم ای دست اگر…
«به بهانه روز قلم»
احساس مسئولیت در بیان فهم هر آنچه انسانی را از خطا باز می‏دارد و یا منافع ملی را تهدید می‏کند، همان فحوای سخن برتولت برشت است که گفت: «آنکس که حقیقت را نمی‏داند ‏نادان است، اما کسی که حقیقت را می‏داند و انکار می‏کند خیانتکار…»
یک ضرب‏المثل فارسی هم داریم که معروف است بدین مضمون: «دوست می‏گوید گفتم و دشمن می‏گوید می‏خواستم بگویم.»
تفاوت بین گفتن یا نوشتن با خواستن ولی نگفتن یا ننوشتن همانند ناظر زنگ اخباری است که هنگام خطر آن را خاموش کند تا فاجعه اتفاق بیفتد.
نعمت داشتن آگاهی و اطلاع از پیشامدها، حاصل سال‏ها رنج و زحمت در کسب معلومات با ذهنی نقاد است که برای دارنده آن در بسیاری مواقع مرگ و نابودی یا شهادت را رقم زده است، زیرا منافع و حفظ موقعیت کسانی که با سوء استفاده از پست و اختیارات در پی فریب مردم هستند با اطلاع‏رسانی بموقع به خطر می‏افتد پس باید به هر شکل از افشای تخلفات و سوء‏استفاده‏ها جلوگیری کنند، حتی به قیمت از دست رفتن جان آگاهی دهنده که در جهان کنونی بارها شاهد ماجراهای نو به نو از این دست بوده‏ایم.
باور اسلامی، میهن‏دوستی، اخلاق انسانی و انقلابی بودن و انقلابی ماندن حکم می‏کند که بگذاریم زنگ‏های خطر بموقع به صدا در آیند.
قلم‏ها زنگ‏های خطری هستند که هم بازدارنده از گناه، تخلف، فریب و جرایم مرسومند و هم حرکت دهنده به سمت و سوی صواب و راه راست، اگر چوپان دروغگو نباشند و یا برای حفظ منافع و کسب درآمد حرام خودسانسوری نکنند و یا در اختیار ارباب قدرت به ناصواب قرار نگیرند.
و اما بعد. (ادامه…)

یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
دشمن واقعی
جنگ، کلید واژه مذاکرات سیاسی در تعاملات بین المللی است. به طوری که می توان گفت صلح نیز اعتبار خود را از جنگ می گیرد و بر خلاف انتظار افکار عمومی کسانی که جایزه صلح نوبل را دریافت می کنند، الزاماً افرادی مخالف جنگ نیستند چرا که مخالفت با جنگ در واقع به منزله ی تلاش برای از هم پاشیدن نظم جهانی و محوریت اقتصاد جنگ است که در همین راستا طراحی شده است. جنگ، این کلمه ی نفرت انگیز با همه ی تلخی هایش به کام سوداگران جنگ و کسانی که در مسیر بزرگراه خشونت دکان دو نبش زده اند، از حلوا شیرین تر است. اگر تعداد حقوق بگیران صاحبان مشاغل مرتبط با جنگ را تنها در آمریکا در نظر بگیریم، متوجه عمق فاجعه می شویم.
از جمعیت ۳۱۳ میلیون نفری آمریکا ۱٫۵ میلیون نفر فعال مایشاء در حوزه ی انواع درگیری ها هستند، که با احتساب خانواده هایشان به حدود چندین میلیون نفر می رسند. بیش از ۱۵ هزار هواپیمای نظامی، ۶۶۶۵ هلی کوپتر، ۲۹۰ کشتی جنگی، ۱۰ ناو هواپیمابر، ۷۱ زیر دریایی، ۸۳۲۵ تانک، ۲۸۰۰۰ سلاح ضد تانک، مقادیر زیادی انواع سلاح های سنگین و سبک و پرتابی مانند بمب و کاشتنی مثل مین، ابزارهای ایذایی، ۱۵۰۷۹ فرودگاه آماده بهره برداری و ۶۸۹۵۹۱۰۰۰۰۰۰ دلار بودجه سالانه ی نظامی نشان دهنده آمار تقریبی توان نظامی آمریکاست که البته با در نظر گرفتن نظام سرمایه داری که رتبه اولی اقتصاد جهان را برای این کشور رقم زده قابل توجیه است زیرا فلسفه ی وجودی ارتش در آمریکا حراست از منافع ملی این کشور تحت لوای نظام سرمایه داری است که با حفظ و حراست از ساز و کارهای موجود امکان پذیر می باشد و دولت آمریکا به اندازه ای درآمد دارد که بتواند تدارکات و بودجه و نیروی انسانی مجهزترین ارتش دنیا را تأمین کند. با این وضع ساده لوحانه است اگر کسی توقع داشته باشد که دولت آمریکا هزینه ی چنین ارتشی را از محل مالیات شهروندان بپردازد اما از آن برای حراست از منافع اقتصادی آمریکا در سراسر جهان استفاده نکند. از این رو ماهیت عملکرد دولت آمریکا زمانی تغییر می کند که با نظام سرمایه داری وداعی همیشگی داشته باشد. (ادامه…)