یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
قانون مداری به یاری سامانه های هوشمند
وظیفه تنظیم مناسبات اجتماعی به گونه ای که چالش ها، مشاجرات لفظی و برخوردهای فیزیکی را به حداقل برساند و مشوق شهروندان برای رفتارهای کم هزینه باشد صرفاً بر دوش یک نهاد یا سازمان نیست. گاهی اوقات ساختار کلی شهر، عرض و طول خیابان ها، کاغذبازی، کمبود وسایط نقلیه عمومی، جانمایی ایستگاه های اتوبوس شهری و تاکسی ها، وجود پارکینگ با ظرفیت بالا در نزدیکی مراکز خرید و نقاط پرتراکم شهر، نصب دوربین های مداربسته و حضور مامور انتظامی و… می تواند زندگی کم دردسرتری را برای شهروندان رقم بزند.
از آنجایی که سمت دهی به مناسبات اجتماعی و تشویق مردم به هنجارمندی از طریق کار فرهنگی زمانبری زیادی دارد، به نظر می رسد که در برخی موارد تکنولوژی بتواند با سرعت بیشتری این خواسته را محقق سازد. تا چند سال پیش هر گاه وارد بانک می شدیم با ازدحام مراجعه کنندگان پشت باجه ها مواجه بودیم ضمن این که زمینه برای دور زدن مشتری ها توسط کارمندان بانک فراهم بود اما اکنون با نصب دستگاهی که نوبت را تعیین و اعلام می کند مشتریان بانک با تخمین زمان نوبت خود می توانند به مطالعه ی روزنامه یا کتاب بپردازند.
نصب دستگاه¬ های ویژه کارت پرداخت شهروندی در اتوبوس های شهری از معطلی اتوبوس ها در ایستگاه ها کاسته و مشاجرات لفظی بین رانندگان و مسافران را به حداقل رسانیده است. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
موشک جواب موشک
وقتی موشک¬های ۶ متری پرتاب شده توسط ارتش بعث در جنگ تحمیلی ۸ ساله اماکن مسکونی و کوچه و خیابان شهرهای ایران را یکی پس از دیگری مورد هجمه ناجوانمردانه قرار دادند و هموطنان غیرنظامی بی¬گناهی اعم از زن و کودک و پیر و جوان را به خاک و خون کشیدند، مردم ستمدیده و مظلوم ما فریاد می¬زدند: «موشک جواب موشک» اما موشکی در بین نبود و به قول آقای ظریف وزیر امور خارجه: «به هر کشوری التماس می¬کردیم به ما موشک نمی¬داد…»
بالاخره چندین سال بدین منوال گذشت تا اولین موشک پرتابی ایران به ساختمان بانک رافدین در بغداد اصابت کرد و صدام هراسان از خود پرسید این موشک از کجا آمد؟
رادیوهای خارجی در تحلیل¬های خود برد موشک¬های کرم ابریشم را که جدیداً به دست ارتش ایران افتاده بود زیر ۲۰۰ کیلومتر عنوان کردند و آن را چندان کارساز و خطرناک ندانستند.
از آن پس که به مرور ایران توانست برد موشک¬ها را طولانی¬تر کند و به فناوری تولید موشک¬های با برد بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر دسترسی یابد، مخالفت¬های کشورهای آمریکا و اروپا از جمله انگلیس، فرانسه و آلمان شروع شد و آن را بهانه¬ای برای حرکات ایذایی به حساب آوردند تا آنکه ایران به فناوری¬های انرژی هسته¬ای در ابعاد مختلف دست یافت و تحریم¬ها و تهدیدها شروع شد که همه در جریان آن هستیم.
و اما بعد: (ادامه…)

یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
بزرگداشت اهل دانش و هنر
با گذشت زمان نوبت به پیری و کهنسالی نسلی می رسد که سالها به هنرنمایی و تدریس و تألیف و تکاپو در میادین گوناگون دل مشغول بوده و استخوان ساییده اند و فراوانند هنرمندان، ادیبان، استادان و ورزشکاران جوانی که بر تنه ی ستبر و پر چین و چروک آنها جوانه زده اند و زیر سایه ی آنها بالیده اند. نسلی که غالباً در بازه ی سنی ۶۵ تا ۸۵ الی ۹۰ قرار دارند. هر چند رنج ها و فشارهای روحی ناشی از فعالیت هنری و ادبی و ورزشی، بسیاری را به ورطه ی پیری زودرس می کشاند و در میانسالی و گاه جوانی از پا در می آورد. از آنجایی که فرهنگوران و هنرمندان سالخورده گنجینه هایی به شمار می آیند که با هویت ملی گره خورده اند و مردم به هر نسلی که تعلق داشته باشند با آنها و کارها و نوشته ها و آثار و افتخاراتشان خاطره دارند، کمتر کسی را می توان یافت که با اشعار و آثار هنری و ترانه ها و نمایشنامه ها و فیلم ها و دست ساخته های مفاخر پا به سن گذاشته ی این مرز و بوم خاطره ای نداشته باشد. ربنای شجریان و تأثیر معنوی اش که در لحظه های پر تب و تاب افطار، جان های تشنه را با خود به سرچشمه ی ملکوت می برد برای نسلی که چندین دهه از این مائده ی آسمانی بهره برده اند فراموش شدنی نیست. و کیست که بتواند مانند استاد فرشچیان با اندیشه و قلم سحرانگیزش بر بوم های عاری از نقش و نگار، هنر و تاریخ و عشق و عرش را به یکدیگر پیوند زند. همین محمدعلی کشاورز که اکنون یارای ایستادنش نیست زمانی دست ما را می گرفت و با هنرمندی از کوچه پس کوچه های تاریخ و گردنه های باریک می گذرانید تا دو بار از یک سوراخ گزیده نشویم. همین عباس کیارستمی بود که نشانه ی خانه ی دوست در یک فیلم به یاد ماندنی را برای تمامی مخاطبانش پیامک زد.
بسیاری از استادکاران بی بدیل که با چوب و فلز و گچ و خاک و سنگ همان می کنند که طبیعت با گل و گیاه و پروانه ها انجام می دهد، اکنون با عبور از مرز بازنشستگی با دیدگان کم سو و دست های لرزان، چشم به تکریم و بزرگداشت خود دارند. (ادامه…)