سرمقاله “محمد عسلی” ۹ بهمن ۱۴۰۰

به احوال آن مرد باید گریست

 

هر بامداد که گوسفندان آغل خود را ترک می کردند و به چراگاه می رفتند شب هنگام که به خانه بازمی گشتند، پستان های پر از شیر آنها نوید غذای سالم برای خانواده ای می داد که از پس زحمات روزانه بر سر سفره آنان، شیر، ماست، کره، پنیر، دوغ و دیگر فرآورده های دامی بود. زنان، فرش زیر پای خانواده را به زیبایی می بافتند و از دسترنج شوی، گندم نو را به آسیاب می بردند و خمیر آن را بر تابه داغ می نشاندند تا نان گرم و سالمی که خود یک غذای کامل بود رافع گرسنگی باشد. (ادامه…)