سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
خنده‌ی خداوند
از جمله نشانه‌های سوءمدیریت ظرف دهه‌های گذشته، بحران‌های زیست‌محیطی تحمیل شده به منابع آبی و خاکی و هوایی است. حتماً می‌پرسید منابع هوایی دیگر چه صیغه‌ای است. منابع هوایی همان هوای نسبتاً سالمی بود که تنفس می‌کردیم و اکنون آلوده‌اش کرده‌ایم. تلفات ۵۰۰۰ نفری آلودگی هوای تهران و چندین برابر آن در کلانشهرهایی نظیر اصفهان، اراک، تبریز و اهواز نتیجه‌ی بی‌توجهی به اولویت‌های زیست‌محیطی ظرف سال‌های گذشته بوده است. یکی از اشکالات عمده‌ی وارد بر سیاستمداران در بحث معضلات زیست‌محیطی این است که هم خودشان و هم مردم را فریب می‌دهند. برای نمونه از آنجایی که پایین رفتن سالانه‌ی سفره‌های آب زیرزمینی قابل دیدن نیست هرگز از آن به عنوان عملکرد منفی خود حرفی نمی‌زنند. خیلی وقت است که دیگر شاهد بارش برف زمستانی و زیبایی‌های آن در برخی شهرها و کلانشهرها نبوده‌ایم. یک سال در منطقه‌ای شاهد خشکسالی هستیم و سالی دیگر در همان منطقه سیل خانه‌ها را ریشه‌کن کرده و با خود می‌برد. می‌گویند طبیعت تعادل خود را از دست داده و رفتاری جنون‌آمیز در پیش گرفته است اما اینگونه نیست بلکه طبیعت هشیار است و از خود دفاع می‌کند. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
عزتمندی و امیدافزایی را ارج نهیم
برای حفظ آنچه به سادگی به دست نیاورده‌ایم و بابت آنها خون دل‌ها خورده‌ایم و خسارت‌های بسیار داده‌ایم علی‌رغم کسری کمبودها چه باید بکنیم.
برای هر آنچه بسیاری از کشورها در آرزوی داشتن آنند. برای حفظ استقلال، برای حفظ امنیت، برای حفظ روحیه ظلم‌ستیزی، برای حفظ ارزش‌هایی چون دفاع مشروع در برابر تجاوز و تبهکاری و برای حفظ روحیه انقلابی همه مسئولیم. هم به یگانگی و برادری نیاز داریم. همه یعنی ملتی که مقاومت در برابر تحریم‌ها و فشارهای خارجی را به جهانیان اثبات نموده و روح باورمندی و تکیه و توکل به خداوند را چهل سال است با اراده‌ای آهنین حفظ کرده است.
این سخن‌ها شعار نیستند و از سر اجبار قلمی نمی‌شوند، بلکه ناشی از درک شرایط و واقعیت‌هایی است که هم اینک همگان در فهم و تشخیص آن به آگاهی رسیده‌ایم.
آزمودن دشمنان کشور و ملت ایران و روش و منش آنها در به ناامیدی و یأس کشیدن اراده ملی امری جدید و تازه نیست. مدیران و دولتمردان ما بی‌نقص و اشتباه نبوده‌اند و حتی بعضی از آنها برای نشستن بر کرسی‌های وزارتی و قانونگذاری کم‌مایه و کوچکند. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
حکایت نقاب‌ها
این روزها که در سایه‌ی ارتباطات فراگیر زمینه‌ی آشنایی با فرهنگ‌های گوناگون فراهم گردیده با چند نوع برخورد و موضع‌گیری در پیوند با این مسئله مواجه هستیم. عده‌ای با نفی مطلق فرهنگ بیگانه بر فرهنگ خودی تأکید کرده و هیچگونه الگوبرداری و تأثیرپذیری را برنمی‌تابند و عده‌ای درست در نقطه‌ی مخالف به علامت تسلیم مطلق با حالت خودباختگی دست‌های خود را بالا برده و همه چیز را در آن‌سو جستجو می‌کنند. بعضی با اشاره به توفیقاتی که ملت ما در برخی از بازه‌های تاریخی داشته رجوع به عناصر اصیل فرهنگی را رافع مشکلات دانسته ولی در عین حال انعطاف لازم را برای ترمیم کاستی‌های فرهنگی لازم می‌دانند. البته کسانی هم هستند که با پذیرش عقب‌ماندگی‌های ایجاد شده ظرف چند صد سال گذشته معتقدند که ما در برخی از زمینه‌ها باید دنباله‌رو کشورهای توسعه‌یافته باشیم زیرا از صفر شروع کردن به این معناست که اشتباهات آنها را در مسیر پیشرفت تکرار کنیم. اما در برخی زمینه‌ها نیازی نداریم که از آنها تبعیت کنیم. (ادامه…)