سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
گذرگاه پیش رو
مدتی است که پیرامون عدم تجاوزگری ایران نسبت به همسایگان در طول تاریخ مطالبی در تریبون‌ها و مصاحبه‌ها عنوان می‌شود. این مهم خصوصاً ظرف ۲۰۰ سال گذشته نمود و برجستگی بیشتری داشته است. اما باید دید خوی تجاوزگری تا چه اندازه ریشه در فرهنگ دارد و عوامل دیگر از جمله جغرافیا و شرایط اقتصادی و حتی مواضع ایدئولوژیکی چه نقشی در مهاجم بار آوردن یک ملت ایفا می‌کند. همچنین جا دارد این پرسش را مطرح کنیم که چرا برخی کشورها موجودیت و اقتدار خود را مرهون خوی تجاوزگری هستند و اینکه مرزهای به رسمیت شناخته شده برای تعیین حریم کشورها چگونه تنور منازعات نظامی را روشن نگه می‌دارند. در یک یادداشت کوتاه نمی‌توان به تمامی این پرسش‌ها پاسخ داد اما شاید بتوان گفت کسانی که ریشه روحیه تجاوزگری را بیشتر در فرهنگ جستجو می‌کنند و از نقش اقتصاد، موقعیت ژئوپولتیک و همچنین انگیزه‌های قومی و قبیله‌ای و ایدئولوژیکی کمتر سخن به میان می‌آورند از واقعیت فاصله دارند.
تصور کنیم در یک چهارراه پررفت و آمد چاله‌ای وجود داشته باشد. بی‌گمان وجود چنین چاله‌ای امنیت عابرین پیاده و همچنین امنیت استفاده‌کنندگان از انواع وسایط نقلیه را تهدید می‌کند. یک انسان گرسنه به اندازه‌ی چنین چاله‌ای خطرناک است زیرا میل به زندگی و ترس از مرگ هر گرسنه‌ای را به تکاپو برای یافتن غذا وامی‌دارد. وقتی چنین تکاپویی از طریق قانونی و هنجارمند امکان‌پذیر نباشد، شخص گرسنه به دزدی، قتل و دست‌اندازی به غذای دیگران روی می‌آورد. جوامع و کشورهای گرسنه نیز چنین حکمی دارند. بر اساس آمار و مطالعات صورت گرفته بالاترین ضریب امنیتی در جوامعی یافت می‌شود که حداقل امکانات و خدمات در نظر گرفته شده برای شهروندان و ساکنانش تأمین‌کننده‌ی رفاه نسبی آنها باشد. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
به همین سادگی
اولین قصه‌ای که در گوش ما زمزمه شد قصه‌ی آدم و حوا بود و هبوطی که داشتند تا بدانیم ما نیز فرزندان آدم هستیم و در معرض اشتباه و در تیررس نگاه آزمندانه‌ی شیطان؛ پس از آن کورسوی امیدی پیدا شد برای بازگشت به بهشت و فرزندان آدم از آن زمان تاکنون معبر مسدود شده‌ی بهشت را می‌گشایند و هموار می‌کنند.
بهشت کجاست و چه ویژگی‌هایی دارد؟ بهشت آنچنان که از نامش پیداست بهترین جای زندگی است و اینگونه توصیف شده است که هر چه بخواهی و اراده کنی در دسترس توست. بی‌هیچ زحمت و تلاشی و در چنین بهشتی جاودانه‌ای بی‌آنکه برخورداری‌های گوناگون برایت ملال‌آور و تکراری باشد.
و بشر سال‌هاست که روی این کره‌ی خاکی خواب بهشت را می‌بیند و گاهی این دنیا را با آن دنیا عوضی می‌گیرد و تصور می‌کند که جاودانه است و هر غلطی که دلش خواست می‌کند و همچنین تصور می‌کند که هر چیزی را که اراده کرد بی‌هیچ زحمت و تلاشی به دستش می‌رسد.
هستند کسانی که بهشت موعود را نسیه می‌پندارند و در تدارک احداث بهشتی در همین دنیا هستند و در تمام عمر حتی برای یک لحظه هم از خیال گشت و گذار در بهشتی خودساخته بیرون نمی‌روند و اگر دستشان به دهانشان رسید سعی می‌کنند با الگوبرداری از بهشت رؤیایی باغی ردیف کنند با جویبارهایی لبریز از آب زلال و صد البته پیدا می‌شوند کسانی که با حالت قهر پشت به دنیا می‌ایستند و خود را به آب و آتش می‌زنند بدان امید که بهشت آن جهانی به روی آنها آغوش بگشاید! و اگر راستش را بخواهید دنیا عرصه‌ی رودررویی نسیه‌پنداران و نقدپنداران بهشت است در این میان مضحک‌ترین آدم‌ها کسانی هستند که خود را فرزند آدم نمی‌دانند و تصور می‌کنند که پاک می‌آیند و پاک می‌روند در حالی که خداوند تمامی انسان را اینگونه توصیف کرده است. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
سر چشمه باید گرفتن به بیل …
بازتاب اختلاس‌های کلان و در پی هم آمدن سوءاستفاده‌های مدیریتی و نفوذ فرصت‌طلبان در دستگاه‌ها و سیستم‌های اداری و تشکیلاتی این ظن را در افکار و اذهان عمومی تقویت می‌کند که: بلبشویی آسیب‌زا حاکم است.
قوانین مصوب که هم هشداردهنده‌اند و هم بازدارنده زمانی در فرهنگ و تعاملات اجتماعی نهادینه می‌شوند که ابتدا تصویب‌کنندگان و مجریان در عمل و نظارت بر اجرای صحیح آنها خود را موظف و مقید و باورمند بدانند و سپس با بازرسی‌ها و نظارت‌های مستمر از همگان بخواهند نسبت به حسن اجرای آن متعصب و سختگیر باشند.
این خواسته‌ها زمانی در عمل خود را نشان خواهد داد که شرایطی برای نظارت عمومی و مطالبه‌گری رسانه‌ای فراهم باشد. (ادامه…)