سرمقاله

اسماعیل عسلی- سردبیر

پاسخی عقلانی به یک پرسش

مطالبه چشمداشت مردم از کسانی است که آنها را از طریق قانون و انتخابات به کار گمارده‌اند. اینکه مردم از دولت بخواهند با اعتیاد مبارزه کند یک درخواست معقول و قانونی است زیرا ایران قوی‌ترین نیروی نظامی و اطلاعاتی منطقه‌ای را در اختیار دارد و به راحتی می‌تواند مبادی ورودی مواد مخدر را شناسایی کرده و به گونه‌ای عمل کند که حتی عبور یک کیلو تریاک و هروئین نیز امکان‌پذیر نباشد کما اینکه در خصوص جلوگیری از ورود سلاح غیرمجاز و گروه‌های تروریستی به کشور خوب عمل می‌کند.

اینکه مردم از دولت بخواهند فقر را ریشه‌کن کند درخواستی واقع‌بینانه و معقول است چرا که ایران یکی از ۱۰ کشور ثروتمند جهان است و دیگر اینکه شناسایی اقشار فقیر و کم‌برخوردار جامعه مکانیسم چندان پیچیده‌ای ندارد. حال اگر چنین چیزی در اولویت نیست بحثی است که باید علت آن را مشخص کنیم. حتماً مسائل کم‌ارزش دیگر راه را بر توجه به این امر مهم بسته است! (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
نفت دستمایه صلح نیست
نفت خون دل زمین است که میلیون‌ها سال قبل از استحاله انسان‌ها و حیوانات در خود ذخیره کرده است و همان خون است که خون طلب می‌کند.
خاورمیانه‌ای که روی دریایی از نفت نشسته مستوجب آن است که از فروش آن اسلحه و مهمات خریداری کند تا مبادا آبراهی که آن را به مقصد می‌رساند مورد تهدید قرار گیرد در صورتی که همین سلاح و مهمات هستند که آبراه‌ها را تهدید می‌کنند.
ترامپ از درآمد نفت عربستان، امارات، کویت، قطر و عراق بار خود را بسته و اینک نوبت پوتین است تا باقیمانده ذخایر ارزی این کشورها را برای فروش اس ۴۰۰ و یا دیگر سلاح‌ها به خزانه روسیه واریز کند.
به قول زنده‌یاد فریدون مشیری در شعر معروف کوچ: «خیال نیست عزیزم/ صدای تیر بلند است/ و ناله‌ها پیگیر/ و برق اسلحه خورشید را خجل کرده است…»
آری تاکنون از آن همه درآمد نفتی که به جیب کشورهای فروشنده اسلحه می‌رود. رسانه‌ها عنوان نکرده‌اند که فلان کارخانه بزرگ خریداری شده و یا تأسیسات صنعتی و کشاورزی را از غرب و شرق خریداری کرده‌اند. گویی امیران کشورهای نفت‌خیز در اتاق شیشه‌ای نشسته‌اند و ترس از شلیک گلوله‌ای آنها را مرعوب کرده است که این چنین برای خرید اسلحه و جنگ‌افزارهای جدید نظامی در صف ایستاده‌اند و برای فروشندگان اسلحه فرش قرمز پهن کرده و تا کمر مقابل آنها خم می‌شوند. اما در برابر نیازهای ضروری مردمان خود دست‌تنگ و خسیس می‌نمایند. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
سلول‌ها را دریابید !
پولشویی در عرف اقتصادی به هر نوع اقدام و فعالیت اقتصادی برای مشروع و قانونی جلوه دادن درآمدی اطلاق می‌شود که از راه غیرقانونی به دست آمده باشد. بر این اساس هم راه‌های گوناگون کسب درآمد غیرقانونی در کشور ما وجود دارد و هم راه‌هایی وجود دارد که فرد بتواند درآمد غیرقانونی خود را در معاملات و سرمایه‌گذاری‌های متعارف به کار گیرد. تجارت مواد مخدر، تجارت مشروبات الکلی، تجارت اسلحه، تجارت کالای قاچاق و همچنین فرار مالیاتی، احتکار، گرانفروشی و فروش کالای تقلبی از شاخص‌ترین راه‌های کسب درآمد غیرقانونی در ایران است.
با این توصیف اگر بنا باشد با پدیده‌ی پولشویی مقابله‌ی زیربنایی شود، خلافکاران زیادی که سرپرستی هزاران خانوار را بر عهده دارند باید تحت پیگرد قرار گیرند. چه بسا فردی مالی را از طریق کند و کاو در آثار باستانی و حفاری‌های غیرمجاز به دست آورده باشد و بعدها چنین درآمدی را به فعالیت‌های تجاری گره بزند و به گونه‌ای رفتار کند که هیچکس متوجه تخلف او نشود. بعضی‌ها پا را از این حد هم فراتر می‌گذارند و مدعی هستند اگر کسی بدون اینکه مستحق ورود به دانشگاه دولتی باشد با تقلب و یا هر شیوه غیراستاندارد دیگری وارد گردیده و فارغ‌التحصیل شود و بر اساس همان مدرک پست بالایی را اشغال کند و سپس با استفاده از رانت و حزب‌بازی مجوز استخراج معدن بگیرد و درآمد بالایی کسب کند. از منظر قانون دارایی چنین فردی نامشروع و غیرقانونی است. چه مهندس باشد، چه پزشک و چه مدیر؛ زیرا برای رسیدن به چنین موقعیتی قانون و حقوق دیگران را زیر پا گذاشته است. اگر بخواهیم چنین مواردی را هم پولشویی تلقی کنیم حساب و کتاب خیلی‌ها با کرام‌الکاتبین است زیرا کم نیستند افراد بیسوادی که به بهانه‌های گوناگون به دانشگاه راه یافته یا مدرکی از خارج کشور برای خود دست و پا کرده‌اند و با اعتماد به نفس کامل حتی بر کرسی‌های نظریه‌پردازی نیز تکیه زده‌اند. ل (ادامه…)