سرمقاله
محمد عسلی
ترکیه هم بله!
بی‌شک ترکیه آخرین کشور درگیر در جنگ با کردها نخواهد بود و خاورمیانه آبستن حوادث ناگوار جنگ‌های تمام نشدنی است.
بی‌اعتمادی به آمریکا و دولت ترامپ در سال‌های اخیر با خروج سربازان آمریکایی از شمال سوریه و تنها گذاشتن کردها در برابر ارتش ترکیه و شبه نظامیان مخالف دولت سوریه به جهانیان تفهیم کرد که آمریکا قابل اعتماد نیست و حتی متحدان خود را در مواقع لزوم به یاری تنها خواهد گذاشت آنگونه که در قضیه حملات یمن به تأسیسات نفتی آرامکو عربستان را تنها گذاشت. سناریو تمام نشده جنگ عربستان و متحدان منطقه‌ای‌اش عربستان و امارات را در افکار عمومی مسلمانان و مردم جهان ضایع کرد و شرایط را به گونه‌ای فراهم نمود تا عربستان به عنوان مرکز دارالاسلام دست اتحاد و دوستی به دشمن اصلی مسلمانان یعنی اسرائیل بدهد و اسرائیل نیز با تبادل اطلاعات و فروش اسلحه پنهانی به عربستان از درآمد ارزی قابل توجهی برخوردار شود و بیش از پیش فشار را بر فلسطینیان و مدافعان سرزمین قدس افزایش دهد تا جایی که ترامپ رسماً اعلام کند که بلندی‌های جولان متعلق به اسرائیل است و پایتخت اسرائیل هم باید به قدس یعنی در جوار مسجدالاقصی منتقل شود و اگر به نقشه خاک اسرائیل نگاه کنیم افزایش دو برابری آن را نسبت به سال‌های قبل از جنگ ۱۹۷۳ ملاحظه می‌کنیم. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
خبرها با ما چه می‌کنند ؟
ما در جهانی سرشار از اثرگذاری و اثرپذیری زندگی می‌کنیم. تاکنون بارها در باره‌ی غذا، مسکن و محیط، طبیعت، ابزارها، دوستان، نظام تربیتی و آموزشی، سیستم حکومتی، دین و مذهب و آثار آنها بر شخصیت انسان و فرهنگ‌سازی در جوامع سخن رفته است اما کمتر پیش آمده که توقف و تأملی روی اثر خبر بر شکل‌گیری شخصیت داشته باشیم. این مقوله را می‌توان در پرسشی کوتاه گنجانید. رسانه‌ها با ما چه می‌کنند؟ در مقام پاسخگویی به این پرسش ابتدا باید تکلیف خود را با رسانه مشخص کنیم. آیا رسانه صرفاً یعنی رادیو، تلویزیون، ماهواره، روزنامه و مجله و کتاب؟ دقیقاً نه؛ اگر چه نقش این ابزارها در شکل‌گیری شخصیت ما قابل انکار نیست! بی‌گمان همسایه، همنشین، همکلاسی، همکار، همشهری و تمامی کسانی که همزیستی ناگزیری با آنها داریم نیز می‌توانند در نقش رسانه ظاهر شوند! حال اگر ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که در آن دروغ، تهمت، خرافه، باورهای بی‌اساس، بزرگنمایی، تساهل و بی‌خیالی و سایر آسیب‌های اخلاقی و رفتاری رواج دارد، اخباری که از دل چنین جامعه‌ای شکل می‌گیرد و بر زبان افراد همزیست با ما جاری می‌شود منجر به ارائه‌ی تعریف خاصی از زندگی در ذهن ما می‌شود. همین شنیده‌هاست که ما را ترسو، عجول، ساده‌نگر، خوش‌بین یا بدبین، خوش‌پوش، شلخته، خجالتی، پررو، بی‌خیال، خرافاتی، همواره در انتظار معجزه، معتقد به شانس و اتفاق در زندگی و یا محکم و استوار و با اراده بار می‌آورد. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
چرا در فارس کار فرهنگی خریدار ندارد؟
استان پهناور فارس به عروسی مانند است که علی‌رغم صورت و سیمای زیبا دست و پایش لنگ می‌زند هر چند زبان و بیان رسا و لطیفی دارد.
زیبایی شیراز به حافظ و سعدی و بازمانده درختان و گل‌های باغچه‌هاست و وجود هنرمندان و نویسندگان و فلاسفه و ادبا که زبان و بیان شیرازند، اما بالا بودن نرخ بیکاری، اعتیاد، طلاق و جرایم دیگر همانند دست و پای لنگ و ناخن‌های دراز عروسند.
در چنین استانی که ضرورت کار فرهنگی برای پیشگیری از بدی‌ها و جرایم اولویت اول است کمتر مدیر و مسئولی رغبت به کار فرهنگی و حمایت از هنرمندان و نویسندگان دارد به گونه‌ای که سهم مطالعه کتاب و روزنامه در سبد خانواده‌ها به ندرت دیده می‌شود و مسئولان اداری بیشتر توجه‌شان به گزارش عملکردها و خبرهای خودشان است.
اشتراک روزنامه‌ها و مجلات به علت افزایش نرخ تمام شده به گونه‌ای کاهش یافته که ۴۰ شماره اشتراک استانداری به ۱۰ شماره کاهش یافته و شهرداری شیراز هم عهدنامه‌ای شبیه به عهدنامه ترکمنچای با مدیران روزنامه‌ها بسته که اگر می‌خواهند همانند سال ۹۷ شهرداری‌های مناطق و مرکزی همان میزان اشتراک داشته باشند باید رپرتاژها و گزارشات تبلیغاتی که سابقاً برای آن پول دریافت می‌کردند را در سال ۹۸ مجانی کار کنند و متأسفانه روزنامه‌ها هم به ناچار زیر این بار گران رفته‌اند… (ادامه…)