سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
محرومیت از یک نعمت
تجربه‌ی شیوه‌ی متفاوتی از پیشوایی مردم در زمان خلافت علی(ع) منشأ داوری‌های گوناگون و گاه متضاد پیرامون سبک حکومت در این بازه‌ی زمانی تقریباً پنج ساله قرار گرفته است. متأسفانه اینکه ایشان در چه شرایطی پیشوایی مسلمانان را عهده‌دار شد در داوری‌ها کمتر مطمح نظر بوده است. ناگفته پیداست که قبول مسئولیت در شرایط بحرانی و بی‌ثباتی و تراکم مطالبات آن هم با حکمرانی به صورت مشروط، کار بسیار دشواری است؛ خصوصاً اینکه خلیفه‌ی جدید تعیین شده پس از وقوع آشوبی که به قتل خلیفه‌ی سوم منجر گردیده، برای تصمیم‌گیری بر اساس تشخیص خود با مشکلات زیادی مواجه است. برخی تلاش می‌کنند تنها و تنها به دنبال دلیلی مبتنی بر تقوا و دنیاگریزی آن حضرت برای توجیه بی‌رغبتی ایشان به قبول مسئولیت باشند در حالی که به موازات وجود چنین حقیقت غیر قابل انکاری نباید از نابسامانی اوضاع که خطر پذیرش مسئولیت در آن شرایط را بالا می‌برد غافل بود. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
سفارشات امام علی (ع) به حکام اسلامی
ای مالک اشتر:
«زنهار زنهار خدا را، خدا را. ای مالک، در طبقه پایین، محروم و نیازمند. رنج‌دیدگان را دریاب. از حال از کارافتادگان جویا شو. شخصاً و بدون وساطت دیگران وضع آنها را در سراسر کشور اسلام زیر نظر بگیر و اجازه دخالت دیگران را به کس دیگر نده و به طور مداوم از آنها سرکشی کن تا مشکلات همگی با سرپنجه عدالت گشوده شود…»
فقط کافی است همین فراز از سخنان امام علی(ع) را در نهج‌البلاغه به یاد داشته باشیم که امام علی(ع) تا چه میزان در باب عدالت و دادگری این چنین به مالک اشتر سفارش می‌کند.
کافی است به این جمله معروف وی توجه کنیم که خطاب به امام حسن(ع) فرمود: «یا بنی اجعل نفسک میزاناً فی ما بینک و بین غیرک» [ای پسرم! نفس خود را میزانی قرار ده بین خود و دیگری…]
متون نهج‌البلاغه همه جا حاکی از تأکید بر لزوم حمایت مستمندان و بیچارگان و مبارزه و مقابله با فاصله‌های طبقاتی است. مقابله با مال‌اندوزان از خدا بی‌خبری که از هر فرصتی برای مال‌اندوزی و تکاثر ثروت تلاش می‌کنند و با ترفند و فرصت‌طلبی خون آحاد جامعه را می‌مکند و پیوسته در موضع طلبکاری هم هستند.
و اما بعد: (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی- سرمقاله
نگاه عملگرایانه به اصل بهره‌وری
اگر در لابلای آموزه‌های دینی به دنبال معادل مفهوم بهره‌وری باشیم به شکر و سپاسگزاری می‌رسیم که متأسفانه عموماً برداشت صحیحی از آن ندارند و تصور می‌کنند که به جای آوردن شکر، حمد و سپاس زبانی است، در حالی که شکر مفهومی متعالی دارد زیرا خداوند نتیجه‌گیری از شکر را صرفاً به جهان آخرت حواله نداده و شکرگزاران واقعی می‌توانند دستاورد به جای آوردن شکر را در همین جهان نیز مشاهده کنند. از این منظر شکر به معنای بهره‌گیری صحیح از یک امکان، نعمت و یا فرصت است و پر واضح است با توجه به تعریفی که از بهره‌وری در اقتصاد داریم، جلوگیری از اتلاف وقت، سرمایه و نیروی انسانی و منابع، مصداق شکرگزاری است. چنین تعبیری از شکر نیز بر اصول بهره‌وری استوار است چرا که شکر زبانی به تنهایی دستاورد زیادی ندارد. اگر بخواهیم بهره‌وری را به تمامی ابعاد و زوایای زندگی گسترش دهیم و از هرزروی سرمایه‌ها و منابع جلوگیری کنیم و همواره به دنبال ایجاد ارزش افزوده باشیم باید به سراغ مصادیق بهره‌وری برویم. برای نمونه در بحث بازیافت که فاصله‌ی زیادی با جوامع توسعه‌یافته داریم یا در موضوع اهدای عضو که از جمله دغدغه‌های اجتماعی است چرا که با وجود آمار ۴۰۰۰ موردی از رویدادهای منجر به مرگ مغزی روزانه حدود ۷ نفر از هموطنان نیازمند اهدای عضو جان خود را از دست می‌دهند در حالی که تقریباً به همین میزان افراد فوت شده ناشی از مرگ مغزی همراه با اعضای قابل پیوند خود در خاک دفن می‌شوند. (ادامه…)