سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
یک غصه از هزاران
در خبرها آمده بود که امامزاده‌های جعلی تخریب می‌شوند. البته اخبار منتشره پیرامون تخریب امامزاده‌های ساختگی و جعلی به همین یک مورد محدود نمی‌شود بلکه ظرف سال‌های اخیر تاکنون گزارش‌های متعددی پیرامون برخی سوءاستفاده‌ها در این خصوص رسانه‌ای شده که حساسیت افکار عمومی را برانگیخته و زنگ این پرسش را پیرامون خاستگاه اندیشگانی و عقیدتی بناهای مقدسه در جامعه‌ی ما به صدا درآورده است. به عنوان مقدمه باید گفت از جمله وجوه تمایز ایران با بسیاری از کشورهای اسلامی این است که در شهرها و روستاهای ایران به غیر از مسجد که جایگاه تعریف شده‌ای در آموزه‌های اسلامی دارد، حسینیه‌ها، فاطمیه‌ها، قدمگاه‌ها، تکیه‌ها و تعزیه‌خانه‌ها و همچنین امامزاده‌ها نیز به عنوان محل تجمع و رجوع مردم برای برگزاری مراسم و آیین‌های دینی و خصوصاً مذهبی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
در زمان پیامبر اکرم(ص) مسجد تنها محلی بود که مردم در آنجا برای ادای نماز جماعت، رایزنی پیرامون امور مهم، سخنرانی، شنیدن اخبار جدید، فراخوان مردم برای شرکت در جهاد مورد استفاده قرار می‌گرفت. محل دفن پیکر آخرین فرستاده‌ی الهی در منزل یکی از همسرانش که بعدها به بخشی از فضای عمومی مسجدالنبی تبدیل شد، همواره مورد احترام مسلمانان بوده و هست. ناگفته نماند که در زمان حیات پیامبر(ص) قبر حمزه عموی پیامبر(ص) که در غزوه‌ی احد به شهادت رسید و همچنین محل دفن حضرت خدیجه همسر فداکار پیامبر که در شعب ابوطالب قرار داشت با وجود این که شخصیت‌های بزرگ و مورد احترامی بودند، محل مراجعه مردم به شیوه‌ای که اکنون رایج است نبود. (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
روابط عمومی و اما و اگرها
روابط عمومی حرفه‌ای تخصصی است که از علم و هنر و فن و خلاقیت به منظور ایجاد هماهنگی و بهره‌گیری از مناسبات چند وجهی در مدیریت‌های کلان بهره می‌برد.
انقلاب ارتباطات و استفاده از ابزارهای جدید و سریع ارتباطی موجب شده اهمیت توجه به عملکرد رابطین بین دستگاه‌های اداری با ارباب رجوع بیش از پیش مطمح نظر مدیران قرار گیرد.
هر چند روابط عمومی به لحاظ ارتباطات مردمی و پیوند با نهادهای حکومتی سابقه‌ای کهن دارد اما روابط عمومی به موازات چند شاخه‌ای شدن ارتباطات انسانی در دهه‌های گذشته شاهد تغییرات چشمگیری بوده است و از شیوه سنتی و لاک بسته خود بیرون آمده و به یکی از پیچیده‌ترین فنون تبدیل شده است.
روابط عمومی کارآمد به ابزار، وسایل و دانش نیاز دارد که مهمترین رکن آن افراد تحصیلکرده و با تجربه در این سمت و شغل هستند.
هنوز برای بسیاری از مردم و دست‌اندرکاران این سؤال مطرح است که روابط عمومی یعنی چه؟ (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
اعتلای ایران
از جمله صحنه‌های تأسف‌برانگیز و رقت‌باری که در محاکم ویژه رسیدگی به تخلفات اقتصادی به چشم می‌آید و گاه از طریق رسانه‌ها بازتاب پیدا می‌کند و مردم را به خشم می‌آورد، نگاه طلبکارانه و از بالا به پایین آقازاده‌ها و بعضاً خانم‌زاده‌های ویژه‌خواری است که ظرف چند سال گذشته به منفورترین طبقه‌ی اجتماعی تبدیل شده‌اند و به همان نسبت از نفوذ و اعتبار اجتماعی والدین خود کاسته‌اند. گویا هنوز به این لوس پرورده شده‌ها تفهیم نشده که فرزند فلان یا بهمان بودن برای یک غارتگر بیت‌المال نه تنها دستاویزی برای رهایی از مجازات نیست بلکه موجب شرمساری و خفت برای کسی است که مانع از دست‌اندازی فرزندش به بیت‌المال نشده و در مواردی حتی با سکوت و چشم‌پوشی از لغزش‌های دردانه‌اش به رفتار متجاسرانه‌ی او دامن زده است.
این جور آدم‌ها که تماس آهن گداخته شده در آتش را با دست دراز شده‌ی خود احساس نکرده و از پدر خود تودهنی نخورده‌اند طبیعی است که بخواهند از نسبت خانوادگی و خویشاوندی نردبانی برای بالا رفتن از دیوار بیت‌المال بسازند.
در آموزه‌های اسلامی و خصوصاً قرآن که در جامعه‌ی بیمار ما بسیار غریب و مهجور است، نه تنها هیچ نشانه‌ای که بر اساس آن بتوان نسبت خانوادگی را امتیاز تلقی کرد دیده نمی‌شود بلکه به شخصیت‌های منفوری برمی‌خوریم که از فرصت خویشاوندی با انبیاء بهره‌ای نبرده و به دلیل عملکرد در خور نکوهش خود، طرد شده‌اند. پسر نوح، همسر لوط ، پدر ابراهیم و عموی پیامبر از این جمله‌اند. حتی زمانی که حضرت ابراهیم از خداوند می‌خواهد که پیشوایی مردم را در ذریه‌اش تداوم بخشد پاسخ می‌شنود که عهد و پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد. یعنی ارزش‌ها ژنتیکی نیست، به همین دلیل نسبت داشتن با پیامبر نیز فی نفسه امتیاز تلقی نمی‌شود چه رسد به خویشاوندی با یک مسئول در معرض خطا و لغزش که وظیفه‌اش خدمتگزاری به مردم است. (ادامه…)