سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
مبارزه با آمریکا به سبک ژاپنی
وجود اختلاف نظر پیرامون مذاکره برای عبور از باریکترین گذرگاه تاریخی تنها به گروه‌های سیاسی محدود نمی‌شود بلکه مردم نیز در این خصوص رأی و نظر یکسانی ندارند. به طوری که نمی‌توان گفت تمام مردم مخالف مذاکره هستند و یا این که اکثریت مسئولین تن به مذاکره نمی‌دهند. نخستین جستار در این باره به ناهمداستانی پیرامون تعریف مذاکره برمی‌گردد که برخی چهره‌ی کریهی از آن ترسیم کرده‌اند و ما اگر چه به سرعت از کنار آن می‌گذریم اما باید اعتراف کنیم ظرف چند دهه گذشته خاطره‌ی خوشی از مذاکره نداریم که برای نمونه به سه مورد برجسته‌ی آن اشاره می‌کنیم.
مذاکرات علنی و پشت پرده و نیمه علنی و واسطه‌ای پیرامون گروگان‌گیری دیپلمات‌های آمریکایی در تهران را به یاد می‌آورید که اگر چه کشدار شدن آن مانع از رأی آوردن جیمی کارتر در دور دوم و تحقیر آمریکا شد اما نهایتاً پس از آن همه چانه‌زنی و ارائه‌ی تصویری متفاوت از ایران در دیدگاه جهانیان بالاخره گروگان‌ها آزاد شدند و در پایان آمریکایی‌ها از محل جریمه‌ی ۹ میلیارد دلاری بانک فرانسوی پاریباس که تحریم‌های ایران، سودان و لیبی را دور زده بود به هر یک از گروگان‌ها به ازای هر روز گروگان بودن ۱۰ هزار دلار جریمه پرداخت شد که برای تعیین کل مبلغ باید ۴۴۴ روز را در ۱۰ هزار دلار ضرب کرد و سپس مبلغ به دست آمده را در تعداد گروگان‌ها ضرب کرد!! (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
مذاکره با آمریکا آری یا نه؟
در ایران امروز دو گروه در رابطه با مذاکره با آمریکا اختلاف نظر دارند. نخست گروهی که اصالتاً نتیجه مذاکره را از قبل مشخص می‌دانند و آمریکا را عهدشکن و غیراعتماد دانسته و هر نوع توافق را شکننده و غیرقابل دوام می‌دانند. آنها استناد می‌کنند به سوابق عملکرد رئیس جمهور فعلی آمریکا “ترامپ” که بسیاری از قراردادها و حقوق بین‌الملل را زیر پا گذاشته، یکطرفه لغو می‌کند، نمی‌توان به دوستی‌اش دل بست. آنها می‌گویند ترامپ حتی حرمت امیران متحد منطقه را هم حفظ نمی‌کند و مستقیماً از آنها باج‌خواهی کرده و تحقیرشان می‌کند. حال با این آدمی که به نام یک کشور دموکراتیک ظالمانه‌ترین روش‌های دیکتاتوری را اعمال می‌کند چگونه می‌توان کنار آمد و به توافق رسید. در همین راستا استدلال می‌کنند که مذاکره با ترامپ نوعی تسلیم شدن و مشروعیت بخشیدن به اعمال و رفتار وی است. (ادامه…)

شیراز ۱۴۱۰
اتفاق نظر مردم و مسئولین فارس و فراتر از آن مقامات کشوری پیرامون ظرفیت‌های چشمگیر گردشگری در شیراز که قابلیت جذب گردشگران داخلی و خارجی در زمینه‌های زیارتی، آثار تاریخی و باستانی و فرهنگی، صنایع دستی، اکوتوریسم و توریسم‌درمانی را دارد بر هیچ کس پوشیده نیست اما حرکت لاک‌پشتی در این راستا نمی‌تواند ترسیم‌کننده‌ی دورنمایی امیدوارکننده از این حیث برای شیراز باشد. بی‌تردید تا زمانی که طرح‌ها و پروژه‌های مورد نیاز برای بسترسازی پیرامون این موضوع مهم در قالب مصوبات ملی که قید زمانی و پشتوانه‌ی بودجه‌ای داشته باشد تعریف نشود صرف بیان آرزوها در حاشیه‌ی برخی مناسبت‌ها و آیین‌ها راهگشا نخواهد بود. (ادامه…)