سرمقاله
اسماعیل عسلی
دلمویه‌های خودمانی
هر انقلابی با آرمان‌خواهی و شعار آغاز می‌شود و در مرحله‌ی کمال و بلوغ خود به واقع‌گرایی سوق داده می‌شود. واقع‌گرایی نتیجه‌ی ایجاد تناسب بین ظرفیت‌ها و امکانات با اهداف و شعارهاست. البته این سخن بدان معنا نیست که آرمان‌ها غیر قابل دسترسی‌اند بلکه به این معناست که باید برای رسیدن به اهداف انقلاب روندی پلکانی را طی کنیم. از این رو در هیچ انقلابی تمامی اهداف همزمان و در کوتاه مدت قابل دستیابی نیست. به یاد دارم که در ابتدای انقلاب شهید محمد منتظری در راستای حمایت از نهضت‌های آزادی‌بخش عده‌ای را با خود برای نبرد با اسرائیل به جنوب لبنان برد و همزمان برخی بر این باور بودند که می‌توان حرکت تمامی مسلمانان را با پای پیاده به سوی قدس سامان داد اما بعدها مشخص شد که با اقدامات نشأت گرفته از احساس و آمیخته به شعار نمی‌توان به جایی رسید و قضیه دفاع از فلسطین به این سادگی نیست و مستلزم همگرایی مسلمانان، حمایت مالی و همچنین وحدت رویّه مبارزان فلسطینی است و هیچ کشور مسلمانی به تنهایی نمی‌تواند حق غصب شده فلسطینی‌ها را به آنها باز گرداند لذا دعوت به راهپیمایی روز قدس به عنوان سنگ اولیه بنای دفاع از فلسطین مطرح شد تا تبلیغاتی که سعی می‌کرد اسرائیل را به عنوان عضوی دائم از جامعه‌ی بین‌الملل جا بیندازد را زیر سئوال ببرد که البته با توجه به زد و بندهای مرتجعین عرب و انشقاق موجود بین گروه‌های فلسطینی و جا خالی کردن کشورهایی نظیر مصر و اردن و عربستان هم اکنون اسرائیل در وضعیتی قرار گرفته که اغلب کشورهای عربی و حتی برخی از گروه‌های فلسطینی به دنبال راه حل دو کشوری هستند و بهترین پیشنهادی که از سوی جمهوری اسلامی مطرح شده برگزاری انتخابات برای تعیین تکلیف این سرزمین با حضور تمامی فلسطینی‌ها، یهودی‌های ساکن از قبل در این سرزمین و همچنین مسیحی‌هاست که اسرائیل زیر بار همین پیشنهاد هم نمی‌رود. اینجاست که می‌بینیم شعار آزادی فلسطین و تسخیر این سرزمین با پای پیاده به جایی رسیده که اکنون اعراب بر سر حاکمیت فلسطینی‌ها بر قدس شرقی مشغول چانه‌زنی هستند و معلوم هم نیست به جایی برسند. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعل عسلی
به قدر تشنگی
خصوصی‌سازی پس از انقلاب را می‌توان به کودکی ناقص‌الخلقه تشبیه کرد که علی‌رغم گذشت نزدیک به چهار دهه هنوز قادر به حرکت و فعالیت و اثربخشی نیست. کسانی که دوران پرنشیب و فراز انقلاب را درک کرده‌اند می‌دانند که برخی از شعارهای انقلابی با کینه‌ای عمیق نسبت به سرمایه‌داری آمیخته بود که ریشه در خاستگاه انقلابیون به لحاظ جایگاه طبقاتی بود ضمن این که برخی از بازاریان سنتی طرفدار انقلابیون نیز دل خوشی از سرمایه‌دارانی که به دنبال پیوند با شبکه‌های تجاری جهانی بودند نداشتند. برخی از تئوریسین‌های سنتی انقلاب پیوندی ناگسستنی با بازار داشتند به طوری که اگر حمایت‌های علنی و بعضاً زیر پوستی بازار نبود حتی اداره‌ی حوزه‌های علمیه نیز برای آنها دشوار بود چه رسد به این که بخواهند هزینه‌های پراکنده‌ی فعالیت‌های انقلابی را تأمین کنند.
اما نباید فراموش کرد که بازار پیش از انقلاب قابل مقایسه با بازار پس از انقلاب نبود و نیست؛ زیرا بازار پس از انقلاب ترکیب نامتجانسی پیدا کرد و به انشعاباتی تن داد که اجتناب‌ناپذیر بود. پیش از انقلاب اغلب بازاریان درآمیختگی محسوسی با طبقات متوسط به پایین جامعه داشتند و اعتبار و وجاهت خود را به دلیل پایبندی به زندگی با سبکی خاص از همین راه به دست می‌آوردند به طوری که می‌توانستیم پیوند مثلثیِ معناداری بین بازار، مسجد و خانواده‌های سنتی ببینیم. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
نامه‌ای سرشار از پیام
امام علی(ع) در نامه پنجاهم خود ضمن اشاره به حقوق متقابل مردم و پیشوا نکاتی را گوشزد می‌کند که علی‌رغم گذشت ۱۴ قرن هنوز هم بوی تازگی می‌دهد و با مطالبات شهروندان در توسعه یافته‌ترین کشورها همخوانی دارد. ایشان در بخشی از این نامه خطاب به مردم می‌گوید: از جمله حقوقی که شما نسبت به من دارید این است که چیزی را از شما پنهان نکنم مگر اسرار نظامی را و بدون مشورت با شما کاری انجام ندهم مگر اجرای حکم خدا را و حقی را که از آن شماست از موعد خود به تأخیر نیفکنم و حق شما را به تساوی بدهم و در ادامه می‌فرماید و حقی که من بر شما دارم این است که از من فرمان ببرید.
نباید از نظر دور داشت که حق یک سویه نیست لذا فرمانبری مردم از امام و پیشوا در گرو شروطی است که آن حضرت خود را موظف به رعایت آن می‌داند از جمله این که رفتاری شفاف داشته باشد و به جز در موضوعات نظامی در سایر مسایل رفتاری قابل فهم و ارزیابی و داوری داشته باشد و همواره مردم را طرف مشورت خود بداند. در شرایط کنونی اگر فرض کنیم کسانی که به مجلس شورای اسلامی راه پیدا می‌کنند نمایندگان واقعی مردم هستند، رایزنی با نمایندگان مجلس در برخی موارد می‌تواند حکم مشورت با مردم را داشته باشد و در موارد دیگر نیز از طریق نظرسنجی و همه‌پرسی می‌توان به دیدگاه و نظر مردم پیرامون برخی مسایل مهم پی برد.
اگر بخواهیم در مورد مصادیق پرداخت حقوق مردم به تساوی در زمانه کنونی اظهار نظر کنیم باید بگوییم که توزیع عادلانه امکانات و جلوگیری از رانت‌بازی و تو دهنی زدن به آقازاده‌های ویرانگر بارزترین نمونه برای جلوگیری از سهم‌خواهی برخی گردن کلفت‌های بی‌خاصیت و خائن به این آب و خاک است! کسانی که با چاپلوسی و تظاهر به دینداری خود را بالا کشیدند و خون مردم را در شیشه کردند و تنها به منافع خود و فرزندان ناخلف خود فکر می‌کنند و مردم و سرنوشت کشور را به بازی گرفته‌اند. (ادامه…)