سرمقاله
محمد عسلی
ایمنی حمل و نقل و آرزوهای بر باد رفته
آمار تصادفات اتومبیل در ایران نسبت به کشورهای جهان و به نسبت جمعیت و تعداد اتومبیل¬ها رتبه اول در دنیا دارد و از سال ۱۳۶۸ که ما قطعنامه ۵۹۸ را پذیرفتیم و به جنگ با عراق خاتمه داده¬ایم بر اساس اعلام سالیانه نیروی انتظامی تعداد کشته¬های ناشی از تصادفات رانندگی از تعداد شهدای جنگ تحمیلی بیشتر بوده است و نیز تعداد مجروحان و معلولان دست کمی از مجروحان و جانبازان جنگ تحمیلی نداشته است.
علت این تصادفات را کارشناسان اداره راهنمایی و رانندگی در موارد زیر عنوان کرده¬اند.
□ تخلفات قانونی از مقررات راهنمایی و رانندگی توسط رانندگان
□ استفاده از اتومبیل¬های دارای نقص فنی و فرسوده
□ عدم جاده¬های مناسب که بتواند سرعت و ترافیک جاده¬ای را تحمل کند.
□ عدم ایمنی بعضی از اتومبیل¬های ساخت کارخانجات داخلی مانند پراید و امثالهم که بعضاً از قطعات کارآمد برخوردار نیستند…
و اما بعد: (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
کلکسیونی از نقاب ها
آدم ها شخصیتی چند لایه دارند و این گونه نیست که در هر شرایط و در هر جایی رفتاری یکسان داشته باشند‏. مدیری که در اداره جدی است و رفتاری قاطعانه دارد ممکن است در خانه فردی بذله گو باشد‏. نحوه ی رفتار با فرزندان و خویشاوندان و محارم که در محافل خانوادگی و مسافرت ها بیشتر نمود دارد قابل مقایسه با رفتار در محافل عمومی نیست‏. ابراز احساس و واکنش های غیرمترقبه در هنگام بروز غم و شادی در آیین ها و هنگام سوگواری و جشن و عروسی نیز با رفتار افراد در محیط کار و مکان های عمومی متفاوت است‏. بسیاری از افراد خصوصاً در ایران رفتاری متفاوت و گاه متناقض با اندیشه و دیدگاه های خود دارند‏. اکثریت قریب به اتفاق افراد بنا بر ملاحظات یا ترس از آبرو و مجازات و هزینه های مادی و معنوی‏، قادر به محقق ساختن آرزوها‏، هوس ها و ایده آل های خود نیستند و تحت هیچ شرایطی حاضر نمی شوند برخی از اعتقادات و ذهنیت های خود را بر زبان بیاورند‏.
به طور کلی اندیشه ها‏، رفتارها‏، پوشش ها و سخنانی که ما حاضر نیستیم در محافل عمومی و رسمی آنها را بروز دهیم و علنی سازیم حریم خصوصی ما را تشکیل می دهد‏.
یکی از تفاوت های اساسی غربی ها با شرقی ها خصوصاً ایرانی ها این است که حریم خصوصی غربی ها چندان گسترده نیست چون افرادی بی رودربایستی هستند اما ایرانی ها حتی برای نزدیکترین کسان خود نیز حرف هایی برای نگفتن دارند‏. در جامعه ی ما اگر فردی از رفتار، قیافه، دانش، هنر یا صدای مردی یا زنی خوشش بیاید به سادگی نمی تواند نظر خود را با همسرش در میان بگذارد‏. ما در بسیاری از موارد به خیلی چیزها اعتقادی نداریم اما از ترس مواجه شدن با مشکل و برخورد و انگ های گوناگون از بیان آن خودداری می کنیم‏. بنابراین میدان حریم خصوصی ما ایرانی ها بسیار گسترده است‏. لذا از زمانی که ایرانی ها به فضای مجازی پا گذاشتند‏، هزینه های زیادی پرداخته اند و دردسر زیادی برای خود ایجاد کرده اند. احترام به حریم خصوصی هم مانند احترام به مالکیت معنوی در جامعه ی ما چندان رواج ندارد چون فرهنگ آن را نداریم. در اغلب موارد برای غربی ها اهمیتی ندارد که عکس خانوادگی آنها مورد بازدید هزاران نفر قرار گیرد اما برای کسانی که نسبت به این گونه مسایل حساس هستند و یا این که نقاب بر چهره دارند و تفاوت رفتار آنها در محیط خصوصی با محافل عمومی از زمین تا آسمان است‏، حریم خصوصی معنای دیگری دارد‏. (ادامه…)