سرمقاله
اسماعیل عسلی
مرزهای دوستی و دشمنی
کشف سرزمین آمریکا از همان ابتدا سر در آبشخور توسعه طلبی و نتیجه ی تلاش دریانوردان پرتقالی و اسپانیایی برای یافتن راهی بود که اروپایی ها ناگزیر به دور زدن قاره ی آفریقا برای رسیدن به هند نباشند‏. از بخت بد سرخپوست ها که هزاران سال قبل از راه سرزمین های شمالی به این سرزمین پهناور راه پیدا کرده بودند‏، دریانوردان پس از ماه ها سرگردانی در اقیانوس به آمریکا رسیدند‏. کسانی که برای اولین بار از اروپا به این سرزمین هجوم آوردند افراد ماجراجو و ریسک پذیری بودند که به دنبال شکار فرصت های جدید بودند و از آنجایی که ریسک مهاجرت به آمریکا به دلیل بادبانی بودن کشتی ها و شرایط آب و هوای اقیانوسی بالا بود و خطر سرگردانی و ابتلا به انواع بیماری ها را به دنبال داشت کسانی به استقبال چنین خطراتی میرفتند که یا به دنبال قدرت و مقام و القاب بودند و یا تب ثروتمند شدن داشتند‏. مقاومت بومیان آمریکا در برابر مهاجران اولیه نیز ایجاب می کرد که مهاجران روحیه ی جنگ طلبی داشته باشند و از آمادگی قبلی برای هر گونه حادثه ی غیرمترقبه نیز برخوردار باشند‏. ناگفته نماند که پس از مشخص شدن مسیرهای منتهی به این قاره تمامی کشورهای اروپایی برخوردار از نیروی دریایی نظیر انگلستان‏، پرتقال‏، اسپانیا و فرانسه وارد عرصه ی رقابت برای پیشی گرفتن از یکدیگر و تسخیر نقاط مناسب این سرزمین شدند و در مجموع از همان ابتدا نام قاره ی آمریکا با جنگ و رقابت و خشونت و تب ثروت اندوزی عجین شد و حتی مهاجرت هنرمندان‏، صنعتگران‏، بازرگانان‏، (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
فارس و استانداران بی ثبات
روایتگران و تاریخ¬نویسان فارس را اقلیمی بزرگ نامیده¬اند که خود ایرانی است با ویژگی¬های خاص. مردمانی سلحشور دارد که از نیاکان خود هنر، شعر، عرفان، فلسفه، ادبیات و نهایتاً عشق به زندگی را به میراث دارند و به نسبت تغیرات آب و هوایی و مرزهای عقیدتی به تفاوت اما با آزادی و اختیار در کنار هم زندگی می¬کنند و به یکدیگر مهر می¬ورزند. نجابت و رفتار ادیبانه این مردم چنان است که کمتر تأثیر می¬پذیرند و بیشر تأثیر می¬گذارند تا بدانجا که کشورگشایان پرادعا را در خود مستحیل کرده¬اند و از قلدری و زورگویی انداخته¬اند. شاید بی¬دلیل نبود که کریم¬خان خود را وکیل¬الرعایا خواند و با مردم این سرزمین به مهربانی رفتار کرد. از این رو است که فارس هر والی و حاکمی را پذیرا نیست و هر رفتاری را برنمی¬تابد.
و اما بعد.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی استانداران زیادی به فارس اعزام شدند که عمر چندان زیادی در سمت استانداری نداشتند و می¬توان میانگین حضورشان را تقریباً ۳ سال محاسبه نمود علت این عدم ثبات مدیریتی را در موارد زیر خلاصه می¬کنم.
□ ناتوانی والیان اعزامی در تشخیص شرایط سیاسی و اجتماعی فارس
□ اختلاف دو جناح روحانیت در نحوه اداره استان و ارائه خط مشی¬های متفاوت که نهایتاً منجر به سردرگمی و بعضاً عدم بهره¬وری صحیح از منابع استان گردید.
□ تغییرات و تحولات سیاسی در جناح اصلاح¬طلب و اصولگرا با سلایق مختلف که منجر به اعزام استانداران غیربومی گردید و نارضایتی¬ها را دامن زد تا بدانجا که حتی مدیران ارشد موفق هم مورد بی¬مهری قرار گرفتند.
□ اختلاف سلیقه نمایندگان فارس و یک¬سونگری آنها در توافق جمعی که معمولاً به اجماع نمی¬رسند.
□ مشکلات و معضلات کنونی فارس که میزان مطالبات مردمی را بالا برده و برای رفع آنها نیاز به اختصاص بودجه¬های چند برابری فعلی است که موارد زیر را به عنوان نمونه می¬توان نام برد. (ادامه…)

سرمقاله
اسماعیل عسلی
رونق گردشگری در شیراز و افق های پیش رو
تبدیل شدن شیراز به قطب گردشگری کشوری، منطقه ای و جهانی آرزوی بزرگی است چرا که موانع بیشماری بر سر راه آن قرار دارد که یکی از آنها عدم توسعه ی فرودگاه شیراز است. اصفهانی ها چندی پیش موفق شدند با بهره گیری از ۱۲۰ میلیون دلار سرمایه گذاری خارجی طرح توسعه ی فرودگاه این شهر را کلید بزنند و در توجیه چنین اقدامی اصفهان را دروازه ی ورودی گردشگران خارجی توصیف و معرفی کردند که صد البته مبارکشان باشد، چرا که مزد پیگیری های خود را دریافت کردند و به زودی کشته ی خود را درو خواهند کرد. اما شیراز چه؟ در حال حاضر بر خلاف انتظارات معقول، ما بیشتر صادر کننده گردشگر هستیم و طبیعتا به جای این که از فرصت های بی نظیر گردشگری در شیراز برای معرفی فرهنگ و آداب و رسوم و صنایع دستی و آثار باستانی و تاریخی و جذابیت های بومی خود بهره ببریم شدیداً تحت تأثیر فرهنگ کشورهایی هستیم که مردم ما پس از بازگشت از آنجا پیرامون زیبایی ها، بهداشت، صنعت، قانونمندی و همچنین صنعت و توسعه ی فرهنگی و اقتصادی اش سخن می گویند و همین تعریف و تمجیدها روی کاهش اعتماد به نفس مردم ما تأثیر می گذارد! حتی در بحث گردشگری مذهبی نیز، جمعیتی که سالانه به عتبات و عمره اعزام می شوند با تعداد انگشت شماری که از عراق و افغانستان و بعضاً پاکستان و لبنان به شیراز می آیند قابل مقایسه نیست! بی گمان گردشگران شیرازی دست خالی هم برنمی گردند و اغلب با خود کالاهایی وارد می کنند که معادل آن ارز از کشور خارج می شود.
به نظر می رسد برای تقویت جایگاه شیراز در بحث گردشگری باید اقداماتی موازی در چند مقوله صورت گیرد که به ترتیب اهمیت عبارتند از :
• زیباسازی روزافزون شهر شیراز و جلوگیری از گسترش حاشیه نشینی
• احداث بیمارستان های مجهز با فضای سبز مناسب و پارکینگ فراخور ظرفیت پذیرش بیمار که اگر قرار باشد پذیرای بیماران خارجی باشیم نیازمند هتل های مجهز در نزدیکی مراکز درمانی نیز هستیم. (ادامه…)