سرمقاله
اسماعیل عسلی
وزن کشی سیاسی
زمانی که یک دولت با برگزاری انتخابات جای خود را به دولت بعدی می دهد، از رییس جمهور بعدی گرفته تا وزرا، مدیران استانی، نمایندگان مجلس و رسانه ها، شخصیت های سیاسی و افراد وابسته به جناح های مختلف پیرامون چند و چون عملکرد اقتصادی و فرهنگی و سیاسی دولت قبل اظهار نظر می کنند. سهم دولت هزینه آفرین احمدی نژاد که پرچالش ترین دولت پس از انقلاب لقب گرفته در برآغالیدن منتقدین داخلی و خارجی بیش از سایر دولت ها بوده خصوصاً عملکرد این دولت در حوزه سیاست خارجی و اقتصادی بارها توسط نمایندگان مجلس، رییس جمهور، وزرا و شخصیت های وابسته به جناح اصلاح طلب و حتی اصولگرا و بعضاً کسانی که احمدی نژاد برای تکیه زدن بر اریکه ی ریاست جمهوری از دوش آنها بالا رفت مورد انتقاد قرار گرفته و بازتاب رسانه ای آن به اندازه ای بوده که هنوز بسیاری از مردم به دنبال پاسخ این پرسش تاریخی هستند که ۸۰۰ میلیارد دلار درآمد نفتی دولت نهم و دهم چگونه هزینه شده و از آنجایی که تاکنون هیچ مرجعی به منظور پاسخگویی به پرسش هایی از این دست واکنشی از خود نشان نداده، تدریجاً شاهد شکل گیری این باور هستیم که بازجستی نیست! جالب اینجاست که نه تنها شخصیت های سیاسی و اجرایی فعال در دولت احمدی نژاد بلکه حتی مجلس، سازمان بازرسی، دیوان محاسبات و نهادهایی که نقش نظارتی برای خود قائل هستند نیز به صورت جدی و همه جانبه با هدف تنویر افکار عمومی به این مقوله ورود نکرده اند. (ادامه…)

سرمقاله محمد عسلی
استاندار بخواند
درد چه کنم
بین پل چوبی و خیابان گرگان در تهران میدانگاهی است که خیابان¬های متعددی به آن وصل می¬شود. اهالی آنجا نام آن را هفت راه چه کنم نام¬گذاری کرده¬اند زیرا برای کسانی که تازه واردند واقعاً درد چه کنم گریبانگیرشان می¬شود.
این واقعیت مکانی را مثال آوردم برای بیان دردی که امروز بعضی¬ها از جمله من روزنامه-نگار به آن مبتلا شده¬ام.
درد چه کنم، دردی است که تفکر خلاق را از انسان سلب می¬کند و با هر توانمندی فکری که باشی در مسیری قرار می¬گیری که نمی¬دانی چه کنی!
امروز مسئول چاپخانه گزارش داد که کاغذ تمام شده، مواد چاپ اعم از مرکب و زینک و سایر داروها هم رو به اتمام است؛ یکی از قطعات دستگاه چاپ هم از کار افتاده.
مسئول حسابداری هم صورت حساب حقوق اسفند و عیدی آنها را روی میز گذاشت و گفت: موجودی حسابمان پایین است و مطالبات هیچیک از ادارات اعم از آگهی و اشتراک هم وصول نشده و اغلب گفته¬اند پول نداریم.
شرکت فاضلاب هم یکسری قبض¬های نجومی همراه با نامه¬های تهدیدآمیز مکرراً آورده که اگر این چند ده میلیون تومان سهمتان را ندهید آبتان را قطع می¬کنیم. یکسری بدهی¬های باقیمانده طلبکاران را هم لیست کرده¬اند که تا پایان سال باید پرداخت کنیم.
تصاویر آزمایشی پزشکی حقیر را هم که به تازگی دچار کمردرد شدید شده¬ام روی میز است که دکتر متخصص نوشته شما دچار دیسک ناشی از پشت میزنشینی شده¬اید.
خبری هم از یارانه¬های کاغذ که گاهی گره¬گشا بود برای ۶ ماه پایانی سال ۹۵ نیست و گفته¬اند که بودجه نداریم.
حالا من مانده¬ام که چه کنم؟
و اما بعد: (ادامه…)

سرمقاله
محمد عسلی
سزارین آری یا نه؟
دیروز در یکی از بیمارستان¬های خصوصی با برادر شهیدی ملاقات داشتم که سخت می-نالید و از ناله¬اش همگان به تنگ آمده بودند. همسرش که آخرین ماه حاملگی¬اش را پشت سر گذاشته بود کیسه آبش پاره شده راهی بیمارستان شده بود که پزشک بیمارستان می¬گفت فوراً باید سزارین شود ولی ما اجازه نداریم و باید مراحل اجازه را طی کنیم که زمان¬بر است.
او می¬گفت: مدتی است پزشکان و بیمارستان¬ها بدون اجازه از مسئولان امر نمی¬توانند مبادرت به سزارین کنند و این امر موجب شده کسانی که قصد سزارین دارند متوسل به دروغ شوند و از پزشکان گواهی مشکلات کمر و کمردردهای مزمن را مطالبه کنند.
پزشک معالج می¬گفت: من نمی¬دانم چرا هر روز مسایل پزشکی و معالجه و درمان با محدودیت¬های غیرقانونی مواجه می¬شود.
چرا گاهی مشکل دارو داریم، گاهی مشکلاتی از این قبیل و مثال می¬زد که مگر در قانون اساسی ما اختیار سزارین از مردم سلب شده است؟
و اما بعد:
محدود کردن سزارین و ملزم کردن بیماران به کسب اجازه از مراکز پزشکی مسئول مانند طرح پزشک خانواده جز ناراضی¬تراشی و ایجاد راهبندان معالجاتی حاصلی ندارد.
متأسفانه بدون در نظر گرفتن تعاملات اجتماعی آزاد که روح قانون اساسی ما با آن عجین شده است و نیز محدود کردن روش¬های معالجه و حرکات ایذایی در جهت خدمات پزشکی که امروز به صورت سلیقه¬ای و طرح¬های من درآوردی حقوق بیماران را در امور پزشکی محدود کرده و سردرگمی بسیاری را ایجاد کرده است بیماران و همراهان آنها را سردرگم کرده¬ایم. (ادامه…)