سرمقاله
محمد عسلی
دولت دوازدهم و اولویت¬های پیش رو
بخش دوم
در شماره قبلی اشاره داشتم به اولویت اقتصادی که ناتمام ماند.
و اما دنباله مطلب:
ترمیم حقوق شاغلین و بازنشستگان به گونه¬ای که پاسخگوی نیازهای خانواده¬ها باشد به نسبت هزینه¬های ناشی از زندگی امروزی که با ۴۰ سال پیش تفاوت فاحش پیدا کرده است.
تقویت بنیه مالی کارگاه¬ها و بخش¬های فرهنگی که قادر نیستند بیش از حداقل حقوق و دستمزد به کارکنان خود پرداخت نمایند.
بازسازی پالایشگاه¬ها و کارخانجات پتروشیمی که در جنگ تحمیلی ۸ ساله صدمه دیده و یا در اثر مرور زمان فرسوده شده¬اند.
صرف هزینه¬ برای تغییر ابزارهایی که محیط زیست را از آلودگی¬ها و گرمای ناشی از سوخت¬های فسیلی رهایی بخشند.
جابه¬جایی بعضی از کارخانجاتی که در ۵۰ سال گذشته در حاشیه و حومه¬های شهرها دائر شده¬اند، اما امروز به علت گستردگی شهرها در مرکز شهر قرار گرفته¬اند مانند روغن نباتی نرگس شیراز، کارخانه سیمان فارس و…
و اما بعد:
اولویت بعدی دولت دوازدهم، اولویت فرهنگی است.
فرهنگ به معنای رفتار برتر یک مقوله فراموش شده است. زیرا فرهنگ¬سازی با فعالیت-های شعارمنشانه و انگ بستن به هنرمندان و منزوی کردن نویسندگان و محققان باهوش عملی نمی¬شود.
کسانی که متولی فرهنگ می¬شوند می¬باید اندیشه، رفتار و گفتارشان فرهنگی باشد. (ادامه…)

یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
وای اگر از پی امروز بود فردایی
در سال ۱۳۶۷ ادوارد شوارد نادزه وزیر امور خارجه وقت شوروی به نمایندگی از گورباچف مأمور می شود که ضمن دیدار با امام خمینی (ره) پاسخ گورباچف به نامه ایشان را تقدیم کند. مسئولان برگزاری تشریفات در ایران تلاش می کنند امام را متقاعد سازند که در راستای پایبندی به عرف دیپلماتیک جلوی پای وزیر امورخارجه یکی از قدرت های مطرح آن زمان بلند شود اما حضرت امام (ره) نمی پذیرند و نهایتاً برنامه دیدار را به گونه ای تنظیم می کنند که ابتدا عده ای از مقامات وزارت خارجه در اتاقی دیگر ادوارد شوارد نادزه را بپذیرند و با او مشغول گفتگو شوند و پس از مدتی حضرت امام وارد شوند و همه به احترام ایشان از جای خود بلند شوند!
در سال ۱۳۹۶ در جریان حضور بسیاری از مقامات سیاسی جهان که برای شرکت در مراسم تحلیف ریاست جمهوری به تهران آمده اند زمان حضور موگرینی، سخنگوی اتحادیه اروپا در مجلس شورای اسلامی برخی از نمایندگان ملت درست مثل آدم ندیده ها آنچنان دست و پای خود را گم کردند که نحوه ی رفتار آنها با یک مقام خارجی و یک زن بازتاب جهانی پیدا کرد و موجب ریزش عرق شرم شد. در چنین مواقعی آدم ناخودآگاه یادش به لیاخوف روسی می افتد! با این تفاوت که این بار خود نمایندگان مجلس را به توپ بستند! (ادامه…)