یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
انتظارات معقول از یک انقلاب ۳۷ ساله
سخن گفتن از انقلاب و دگرگونی که در برگیرنده‌ی تمامی اجزا و مؤلفه‌های یک نظام در مقطعی کوتاه باشد باورپذیر نیست زیرا برای این که انقلاب به تمامی زوایای فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی، هنری و نهایتاً سیاسی جامعه رسوخ کند، سال‌ها زمان لازم است. اما از آنجا که انقلابیون و تحول‌گرایان نمی‌توانند تا کامل شدن پازل‌های فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی و سیاسی انقلاب، نابسامانی‌ها را تاب بیاورند معمولاً تغییرات سیاسی در تمامی انقلاب‌ها جلو می‌افتد و به جابجایی شخصیت‌هایی که مدیریت امور کشور، استان‌ها و شهرها را عهده‌دار هستند، منجر می‌شود. چنین اتفاقی در بهمن‌ماه ۵۷ رخ داد چرا که ادامه‌ی مدیریت‌هایی که به زعم انقلابیون مانع تحولات فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی و سیاسی بودند امکان نداشت.
تغییر حکومت‌ها و جابجایی شخصیت‌ها و مدیران کشور در جریان انقلاب‌ها، ابتدا هزینه‌ی زیادی ندارد. اما زمانی که مدیران جدید به دنبال تعیین معیارهایی متفاوت برای اداره کشور هستند، مقاومت‌هایی صورت می‌گیرد که هزینه‌بر است. به همین دلیل امام خمینی (ره) به دنبال این بودند که با کمترین درگیری مسلحانه انتقال قدرت صورت گیرد و همین‌گونه نیز شد اما دگرگونی‌های پس از پیروزی امری اجتناب‌ناپذیر بود و فلسفه‌ی وجودی انقلاب آن را ایجاب می‌کرد. این تغییرات در دو بعد داخلی و خارجی به صورت موازی دنبال می‌شد لذا انقلاب را در برابر دشمنان داخلی، منطقه‌ای و جهانی قرار داد. (ادامه…)