سرمقاله اسماعیل عسلی ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۹
تا درشتی هنر نپنداری

اگر به تریج قبای کسی برنخورد می    خواهم بگویم کمی    تا قسمتی از این ویروس منحوس خوشم می    آید . نه این که خدایی ناکرده معتقد باشم که مرگ صدها هزار انسان ، خانه نشینی میلیارد  ها نفر و بیکاری مضاعف کارگران و مهر و موم شدن بازار ، قند در دلم آب می    کند . نه ، مسئله این نیست . داستان ازاین قرار است که کرونا اگر چه چندین گره بر کلاف سر در گم زندگی جهانیان افزود ولی عده ای را به فکر انداخت که آخر این چه زندگی است که عده ای از خدا بی خبر برای مردم سراسر دنیا رقم زده اند . اولین پیام آشکار کرونا این بود که طعم زندگی اگر چه تلخ یا شور و شیرین به مذاق همگان خوش می    آید یا به قول خودمان خون هیچ کسی رنگین تر از خون دیگری نیست. آیا تاکنون کسانی مثل ترامپ به چین در خصوص صادرات کالاهای بی کیفیت به کشورهای جهان سومی    تذکر داده بودند ؟ خیر چون شهروندان آمریکایی از این رهگذر آسیبی نمی    دیدند . حالا همین  ها به چین می    گویند چرا کرونا را صادر کرده ای ؟ (ادامه…)