سرمقاله اسماعیل عسلی ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۹

طبقه ی ظاهراً بی هویت

آدم  ها با انگیزه و امید نه تنها تشخص و هویت پیدا می    کنند و به برنامه ریزی روی خوش نشان می    دهند بلکه به دیگران نیز امنیت و آرامش می    بخشند اما کسانی که دورنمای امیدوارکننده ای از آینده ندارند وقتی با فرصت  های ناگهانی مواجه می    شوند ریسک پذیری بالایی از خود نشان می    دهند چرا که احتمال می    دهند دیگر چنین فرصتی دست ندهد به همین دلیل فارغ از هر گونه دور اندیشی به استقبال خطر می    روند .
تصور کنید شخصی را که مثلا در یک بازار به ولگردی و گدایی مشغول است و درآمدی نامشخص دارد ؛ این فرد در حالت طبیعی مطیع و بی آزار و منت پذیر و شاکر امکانات حداقلی است . چه بسا اسباب تفرج این و آن هم باشد به همین دلیل گاهی نیز مورد مهر و محبت و توجه ویژه افراد قرار می    گیرد . (ادامه…)